Een gewone schooldag

Door Boopje gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Hoe een gewone dag kan omslaan in chaos.............

Een gewone schooldag.....

Het is zes uur, de wekker loopt af. Met sloffen aan en nog duf van de slaap loop ik naar beneden om koffie te zetten, en een broodje te maken voor Luc. Om half zeven komt Luc naar beneden. Hij gaat nog even lekker op de bank liggen met een dekentje over zich heen. Zelf ben ik onrustig, maar waarom? Ik weet het niet, maar kan mijn draai niet vinden. Zo draait ons ochtendprogramma door, buiten is het nog donker en het strortregent. Ondertussen is Luc helemaal klaar om naar school te gaan, ik vraag nog: 'is het niet verstandig om met de bus te gaan je komt zeiknat aan op school?' Maar nee, hij wil toch op de fiets. 'Mam', zegt hij, 'het is maar een klein stukje'. Tja, wat zeg je dan als moeder? Hij is 11 jaar, 1e klas VWO en je moet ze toch een keer ''loslaten'' pfffffffff. Ik trek nog even een jasje aan en loop mee naar de poort om hem uit te zwaaien (moeders hahahaha). Maar ik blijf onrustig, komt het door het weer?

Nog in pyjama ga ik langzamerhand beginnen met de huishoudelijke klussen, maar ik blijf onrustig. Om kwart voor acht gaat de telefoon. Ik krijg een raar gevoel in mijn maag, zou er iets met Luc zijn?  Ik neem op en krijg een vreemde vrouwenstem aan de lijn die zegt: 'Mevrouw bent u de moeder van Luc?' 'Ja', zeg ik, waarop zij antwoordt; 'U moet niet schrikken maar uw zoon is aangereden'! Ondertussen verstijf ik en de adrenaline stroomt door mijn lijf! De vrouw vertelt verder: 'De politie en de ambulance zijn onderweg'. Op de achtergrond hoor ik Luc zeggen: 'Mam, het gaat goed hoor maak je niet ongerust'. Ik vraag aan de vrouw de locatie waar het is gebeurd, leg de telefoon neer en ren naar boven. Ik  trek een legging, sokken en een t'shirt aan. Storm naar buiten de schuur in, trek mijn fiets eruit en begin de langste rit van mijn leven. Het hoost nog steeds en het is donker, ik zie haast geen hand voor ogen. Overal in mijn lijf voel ik mijn hartslag, waar ik de lucht en de kracht vandaan haal om zo hard te fietsen, is me een raadsel.......Het enige wat ik wil is bij mijn kind zijn!

In de verte hoor ik de sirenes en even slaat de paniek toe. Gaan ze richting ziekenhuis of komen naar de bewuste plek? Nog harder fietsen! Mijn kleding plakt als een tweede huid aan mijn vel en ik krijg haast geen lucht meer.....nog 100 meter.

Op de plek aangekomen smijt ik mijn fiets aan de kant en ren naar de ambulance. Want ik wil bij mijn kind zijn. De politie en de ambulancebroeders houden  mij tegen, dan heb ik het gevoel dat ik explodeer. 'Rustig blijven, Ria', spreek ik mezelf toe. Ik krijg te horen dat het allemaal meevalt en moet eerst met de politie praten, maar terwijl ik in de politiewagen zit hou ik nauwlettend de ambulance in de gaten. Want ik wil bij mijn kind zijn!

Na het gesprek met de politie spreek ik nog even met de bestuurder die Luc heeft aangereden, ik kan hem gelukkig rustig krijgen, het was ook niet zijn schuld. Na het wisselen van adressen en telefoonnummers kan ik eindelijk naar mijn kind.

En daar ligt mijn jochie gewikkeld in de folie te bibberen van de kou, spierwit. Hij heeft wat kneuzingen en een wond op zijn been. Gelukkig valt het allemaal mee. De ziekenbroeders zijn echte helden voor mij, ze zijn zo lief en aardig, en hebben ook nog veel humor waardoor ik weer heel rustig word en mijn ademhaling weer op de gewone stand staat. Zij zorgen er voor dat onze fietsen netjes aan elkaar op slot staan en brengen ons naar huis. Als we voor de deur staan tilt één van de broeders Luc op en brengt hem naar binnen. Wanneer ze eenmaal zijn vertrokken, komen de emoties bij mijn jochie los. Tranen met tuiten en hij trilt over zijn hele lichaam. Boven laat ik het bad vol lopen en blijf ik lekker bij hem zitten. Daarna een paracetamol, pyjama aan en onder de deken op de bank. Loslaten ja, maar nu nog even niet.

Dit gebeurt op een vrijdag en maandag gaat hij (stoere vent) weer gewoon op de fiets naar school. En ik zit 15 minuten in spanning. Loslaten....

Tot slot: respect voor de ambulancebroeders! Zet goede verlichting op je fiets en zorg ervoor dat je capuchon geen zicht wegneemt.

Een gewone schooldag...........

Geschreven door Ria de Jong.

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Moederinstinct, nooit onderschatten! Ik heb respect voor Luc hoor! Wat een doorzetter! Die moet wielrenner worden, megatalent!
Om je dood te schrikken... al met al gelukkig nog goed afgelopen. Maar ik kan me de angst zo goed voorstellen.
Moeder ben en blijf je voor je hele leven ook al worden ze honderd.

Ik hoop dat je het hiermee ook een beetje van je af hebt kunnen schrijven. "groetjes aan Luc, stoere vent."
Dat is zeker schrikken! Gelukkig maar dat het goed afliep.