Depressief op je 28 ste

Door Hunter11 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Dit verhaal gaat over mij zelf behoorlijk persoonlijk.

Hallo allemaal ,

Depressief klinkt wel heel zwaar , maar dat was ik ook wel..Ik heb in mijn leven behoorlijk wat nare dingen mee gemaakt en ik wil dat graag vertellen.

Toen ik nog een kleine meid was , ik zat nog op de lagere school..hadden mijn ouders geen gelukkig huwelijk en druk ik mij nog netjes uit.!

Mijn moeder moest eigenlijk heel veel werken om het hoofd boven water te houden, mijn vader was afgekeurt en kreeg maar een mager loontje..daarbij had mijn vader zware suiker ziekte.Mijn vader was ook zwaar alcoholist en maakte over al schulden en stal shag drank waar mijn moeder werkte , mijn moeder wist daar niks van hoor tot dat mijn vader werd betrapt natuurlijk ! Dus mijn moeder moest wel hard werken.

Mijn vader was ook erg jaloers , als mijn moeder naar haar vriendin ging (was tevens de buurvrouw) dacht hij dat ze met een ander in bed lag..Wat helemaal niet zo was , dus bij thuiskomst werd mijn moeder in elkaar geslagen ectr.Hij heeft zelf de hond van mijn moeder verkocht was een dalmatier..alleen maar om geld te hebben voor drank en weet ik niet wat.Ook heeft hij mijn spaarpot open gebroken zo dat hij weer wat geld had.

Mijn vader heeft ook 2 keer een zelfmoord poging willen doen door te proberen om zijn polsen door te snijden , 1 keer deedt hij het zelfs waar ik bij was..nou zoiets doe je niet voor de ogen van je eigen kind , hij wilde het ook niet echt denk ik ..dit was gewoon een vorm van aandacht (dat denk ik) zeker weten doe je dat nooit! het ergste vind ik en als ik daar aan terug denk en ik zie alles ook gewoon weer voor me , is dat mijn vader een einde aan zijn leven en dat van mij wilde maken ..zodat ik voor altijd bij hem zou zijn..want ik was zijn reddende engel ...waren zijn woorden hij had spiritus over zich zelf en mij gegooid en wilde dat gaan aansteken , maar THANK GOD kwam mijn moeder net op tijd thuis ..tilde mij op en zette mij in bad..gelukkig is dat allemaal goed afgelopen..als ik daar aan terug denk dan heb ik het er nog best moeilijk mee..Intussen heb ik het wel een plekje gegeven ..gelukkig

Mijn ouders gingen uit elkaar en ik had tegen mijn moeder gezegd dat ik weekends niet meer naar mijn vader wilde en durfde, was wel een tijd nog geweest hoor , maar vond het niet fijn maar eng.

Dat had mijn moeder tegen hem gezegd nou de poppen had je aan het dansen.Mijn eigen vader daagde mij voor de rechter (kinder) , maar gelukkig hebben ze goed naar mijn verhaal geluisterd..ik weet nog dat ik apart zat van mijn vader toen er apart werd gehoord en hoe bang ik was geweest...

Maar daar bleef het niet bij , hij heeft nachten maanden zitten sarren . hij mijn moeder dan , maar je maakt het wel allemaal mee als kind zijnde..hij hield onze flat in de gaten en had gedreigd om mijn moeder over hoop te schieten..hoe ziek ben je dan..? maar helaas zijn er genoeg van die mensen op de wereld . Ook heeft hij op een nacht mijn moeders auto in de fik laten zetten ...auto totaal afgebrand..Mijn vader is overleden toen ik 14 jaar was...dat gaf wel rust , maar raar om te zeggen 'het blijft toch je vader

Maar om dit verhaal niet al te langdradig te laten worden ,kort ik het in..

Ik had met mijn eerst vriend een relatie van 8 jaar..we stonden op het punt om een huisje te gaan huren en lekke samen ... toen kwam ik er achter dat mijn Vriend was vreemd gegaan op een vakantie...en dat al mijn vrienden het wisten behalve ik dat heefft mij toen zo'n pijn gedaan , dat ik niet goed wist wat ik er mee moest ..we gingen het proberen , maar ik kwam er achter dat ik dat niet meer kon ...over al waar hij naar toe ging dacht ik ..zou die...het weer doen???

Dus had ik besloten de relatie uit te maken , waar ik kapot van was..kreeg ik daar de volle lading van ónze'vrienden dat ik dat niet kon maken ectra..bla bla bla ..

Dat was voor mij de druppel die de emmer liet over lopen ..ik ging me heel erg terug trekken en staarde maar voor mij uit..at haast niet meer had nergens geen zin meer in!zelfs niet paardrijden en dat was mijn lust en mijn leven.Ik kreeg rare gedachten dat het leven niet meer hoefde ,ik had geen poging gedaan hoor..maar ben toen wel hulp gaan inroepen ..sluit mij maar op zei ik..dit komt niet meer goed...Ik kreeg toen anti depressievia, heel goed spul ..maar je komt ook gelijk kiol's aan dat is weer minder ;-) je kan niet alles hebben he?!

Vrienden zeiden je moet dit gaan doen , of dat gaan doen . nooi tegen iemand zeggen die depresief is ,,je moet .ppfff ze bedoelde het goed maar dat werkt niet.Ik ben bij een psygoloog geweest heeft wel geholpen en moest alles weer oprakelen van vroeger ...ik moest mijn vader in (gedachten in de zelfde ruimte zetten als waar ik zat...nou dat liet ik niet toe en dat kon ik niet.ik zei hij komt niet hier!!! klaar ..ook moest ik daar gaan kleuren...ow my god wat moet je gaan kleuren ..nou ook dat lukte mij niet ...

Toen heb ik besloten te stoppen met de psygoloog ik had niks met haar en ik dat wel belangrijk! ik ben het toen helemaal zelf gaan doen grotendeels en met hulp van Moeders en en fam en vrienden..

En elke dag tegen mijzelf zeggen : HET KOMT WEL GOED! bij elke tegen slag  weer! en ik betrap mij er op dat ik dat af en toe nog doe!!!

Ik ben inmiddels al 8 jaar van de xeroxat af..en niet meer depresief geweest ...

Dus mensen, neem depriesiviteit niet met een korreltje zout!

neem een ieder zoals hij is!respecteer elkaar :-)

 

 

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank jullie wel voor de reactie's...het gaat goed met mij hoor..heb een dochtwr van 3 jaar en daar ben ik heel gelukkig nee en trots op!
Ookik hen zo nu en dantegen slagen,maar ik blijf positief!
Pfff wat een heftig verhaal zeg.... goed dat je erover schrijft, dat werkt vaak ook therapeutisch. Je hebt helemaal gelijk: depressiviteit moet niet mer een korreltje zout genomen worden. Wat fijn dat er mensen voor je zijn in je omgeving.
Goed van je dat je! En ik geloof er ook in het komt wel goed! Ik ben ook 28 en heb ook veel meegemaakt, toen ik jong was maar ook in de afgelopen paar jaar...
Het is soms heel moeilijk maar positief blijven je bent nog zo jong en je kan nog zoon schitterend leven voor je hebben! dikke duim!