Weer een bezoekje aan de dokter

Door Bull gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Mensen ontmoeten in de wachtkamer van de huisarts

Een aantal jaren terug vroeg ik mijn Moeder..."zeg Mam..kunt U me niet even 'overbakken"...

Vaag keek ze me aan en vroeg op zijn plat westfries..."hoezo joje..hew ik et niet goed daan"?

Mijn Moeder en ik..ach..allebei vrij adrem van antwoord,we 'kibbelen'soms wat af..kibbelen met een knipoog!

"Nou ja"..zeg ik..."ik heb bijna alles georven van Pa en jou...maar als ik er nu qua geld beter op was geworden,dan was het geen punt geweest..maar al die gebreken in mijn lijf..kom..doe es niet zo flauw..en laat me terug je baarmoeder in"!

Mijn Moeder is al jaren niet echt snel ter been..maar toen kon ik toch..ook al was het een paar passen,maken dat ik weg kwam!

Natuurlijk..het was gein...elkaar een beetje 'voeren' totdat er weer wat te grinniken valt.

Echt nagenoeg alles wat mijn Vader,die helaas niet meer leeft,heb ik in mijn genen mee gekregen...mijn 'cholestrol harkje',zoals mijn cardioloog het noemt,is er niet..kortom..mijn cholestrol wordt door 'snoepjes' in het gareel gehouden...daar kwam men pas achter toen ik 41 was..toen mijn 'V8 ie' er mee stopte!

Godzij dank hebben ze me terug weten te halen,en ben ik er nog...en ook net als bij mijn Vader,die overleed aan kanker,kreeg ik het ook..wel op een andere plek..en in een begin stadium,dus saved by the bell zeg maar.

De reuma..kromme vingers,doofheid,ziekte van Meniere en krakende botten heb ik van mijn Moeder...

Ach..ik kan er mee leven hoor..dat is het punt niet,maar vandaar dat ik regelmatig even een check up moet laten doen..net als vandaag,en gister..en morgen nog een keer om het 'af te leren'...

Mijn 'goede oor'..de ander is voor grootste helft doof was aan het rommelen..zat een rare verdikking in..en die moet weg..want dat is gevoelig..en nog lastiger..ik hoor er daardoor niets meer mee!

Dus zit ik weer in de wachtkamer,en spits mijn nog halve oor om wat op te vangen van de altijd volle wachtkamer.

Ooit had ik een dergelijk verhaaltje vertelt over een stille wachtkamer vol met mensen...alleen..nu woon ik weer in Noord Holland...en het lijkt toch dat men daar spraakzamer is.

Een kwieke oudere Dame van 88 jaar was nieuwschierig wat er op mijn armen stond geschreven...ik heb tattoo's...en op mijn linker onderarm staan mijn vier dochtertjes,en de bij naam en sterfdatum van mijn Maatje uit de motorwereld.

Eigenlijk vond ik het wel leuk..vaak moeten mensen helemaal niets van lang harige getatoeerde,'wild' uitziende mensen hebben!

Het is een vooroordeel..dat weet ik ook wel..maar vertel dat de kortzichtige mensen maar...ook ik ben gewoon paps van zijn prachtdochters,deze 'wilde' stoeit met ze..knuffelt met de kat..speelt met treintjes..kortom...ik had zomaar mens kunnen zijn!

Ineens komt er een jonge man binnen..strak in het pak..helemaal zwart..keurig pratend,dus ik dacht nog...vreemd...wat moet een begravenis ondernemer nier nou..er zal toch niets ernstigs wezen?

Dus ik kijk nog eens goed..zie ik een wit boordje bij zijn keel..wat me deed denken aan de pastoor,die ik nog niet kon..want zo lang woon ik hier nog niet....

De oudere Dame zag mijn vragende blik blijkbaar..en die zei.."Ja jongen..ook de pastoor kan zomaar ziek worden".....

Dus ik schiet in de lach..en mezelf bedenkend...'ja natuurlijk..daarom zit de man hier'!

De pastoor bekeek me eens van top tot teen en zei..."aangenaam,jou ken ik nog niet"...

Ik dacht nog bij mezelf...'houden zo'...maar over een andere kant vroeg ik me ook af of hij iedere dorpeling kon...

"Nou"..zegt ie.."alleen de mensen die in de kerk komen"

En weer schoot ik  in de lach en zei.."dan is het ook logisch dat U me niet kent..want ik ben geen kerkganger"!

Ik heb niets tegen de kerk hoor..integendeel..als mensen daar hun rust en kracht uit putten is het een mooi iets,en dat meen ik echt....alleen..tja..ik wordt depri van  een kerk..ken er ook niets aan doen..ik 'praat' wel met het onzichtbare,maar op mijn manier.gewoon..als ik alleen ben..in stilte..in gedachten..of als ik buiten loop.

Maar het feit dat MIjnheer Pastoor nagenoeg elke dorpeling ken,verteld mij een hoop over het kleine dorpje waar ik nu woon.

Mijn 'wachtkamer' vermoeden,bij een huisarts die nooit chagerijnig is,en waar de wachttijden altijd uit lopen..maar je je nooit opgelaten voelt,in tegenstelling van een wachtkamer vol met stille of zuchtende mensen,was juist...

Ik ben in een dorpje belandt waar iedereen elkaar kent..en ken je iemand niet..dan is men evengoed vriendelijk....zou het een stukje Noord Hollandse gemoedelijkheid zijn...is het een streek gewoonte...?

Hoe dan ook,de ontmoeting van mensen in de wachtkamer van de huisarts deden me goed....fijn,om weer 'thuis' te zijn in ieder geval..mijn kwalen..ach..soms vervelend..maar ach...zo mankeren we allemaal wat...zolang we maar blijven lachen...want..lachen is gezond...en mijn huisarts en assistente zijn daar een mooi voorbeeld van!

Ik ga weer even lekker naar buiten...na genieten van een toevallige ontmoeting...het leven kan soms zo heerlijk eenvoudig zijn!

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Prachtig geschreven.
Leuk geschreven. Duim!
Het voordeel van kleine gemenschappen...contact. Duim voor je nooie verhaal! Taco