De levensweg van onze zoon

Door Dianefemke gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

de levensweg van onze zoon deel 1 van de zwangerschap tot de geboorte

jullie denken waarschijnlijk dat al mijn verhalen niet waar zijn maar alles wat ik hier neerpen is echt gebeurd en ik  ben blij dat ik dat hier eens allemaal kan neerpennen .

toen ik en mijn man  huwden zat er al een klein babytje in mijn buik maar niemand wist er al iets van .na ons huwelijk hebben we het dan  verteld aan iedereen .maar helaas toen ik ongeveer drie maanden ver was verloor ik mijn baby .ik kreeg krampen en zette mij op het toilet en in een smak vloog de baby eruit en ik zat daar eenzaam alleen .mijn man kwam thuis en bracht mij direkt naar het ziekenhuis waar direkt een curretage werd gedaan ;want ik verloor veel bloed en alles was nog niet ok in de baarmoeder .helaas konden wij onze baby niet begraven want dat mocht nog niet in die tijd dus werd het meegenomen .

ik mocht van de dokter wel de pil niet nemen omdat ik er teveel last van had .na een tijdje was ik weer in verwachting maar wij wilden het niet vertellen voor de 3 maanden voorbij waren .toen hebben we het verteld aan de familie en ze waren zeer blij maar ook bezorgd .toen sloeg het lot weer toe .toen ik 3 maanden en 2 weken verder was begon ik weeen te krijgen .wij sloegen in paniek en werd direkt opgenomen in het ziekenhuis .ik moest volledig in bed blijven en mocht er zelfs niet uit om te plassen .ik zat ook volledig vast aan baxters om de weeen te laten stoppen .daar was ik ook ziek van want mijn bloeddruk sloeg de hoogte in en werd enorm zenuwachtig van de medicatie en ik lag dan ook nog op een kamer waar geen tv was dus kon ik maar liggen en boeken lezen tot de dokter zelf voorstelde om mij op de kraamkliniek te leggen op een kamer alleen en met tv .en daar ben ik hem  nog altijd dankbaar voor .ik heb meer dan 160 baxters gehad voor de weeen en het was dan dit moment ook zeer warm en ik hoorde de eendjes tot in mijn kamer .ppppppppfmaar ja je wil alles doen omdat het goed zou aflopen met de baby .

ik lag elke dag ook aan de monitor  en op een dag sloeg het hartje van de baby niet goed en werd de dokter erbij geroepen.hij zei we zullen nog even afwachten maar toen begon ik zeer veel pijn in mijn hoofd te krijgen en het hartje schommelde enorm ook daarom besloot de dokter na een zwangerschap van 6 maanden en 3weken een keizersnede te doen .ik had juist geluk dat mijn man bij mij was .ik was ook heel mager geworden door het platliggen en te weinig te eten .ik stond recht om op de brancard te gaan liggen  en keek juist nog even in de spiegel en was lijk juist een skelet .dat beeld vergeet ik nooit .de keizersnede verliep  goed maar de dokter had ons gezegd ,ik weet niet hoe het kindje zal zijn als het geboren wordt???????????,

direkt toen onze zoon werd geboren begon hij toch te wenen en de tranen begonnen bij mij en mijn man ook te vloeien .hij woog nochtans 2kg300dus niet weing voor zo een korte zwangerschap .hij werd in een couveuse gelegd na verzorging en ik werd ook verzorgd .ik was doodop van het lange liggen en was enorm zwak .het 1 was ik vroeg aan mijn man was om frietjes te gaan halen .en het heeft mij gesmaakt .ik wilde borstvoeding geven maar door de plotste koorts 40 gr mocht ik het niet meer doen.

toen de familie op bezoek kwam hebben wij dan een goed glaasje gedronken ;maar helaas was ons geluk weer van korte duur .plots kwamen  er 2 dokters in de kamer en moest het bezoek buiten .de dokter kwam ons vertellen dat onze zoon op de intensieven lag met zware problemen en lag aan veel draden .hij was blauw door zijn ademhaling .toen vroegen de dokters of ze hem mochten vervoeren naar gent ?wij wilden bedenktijd want wij wilden erbij zijn en ik mocht niet vervoerd worden omdat ik  40graden koorts had .ze vertelden ons ook dat de kans even groot was hier of op een andere plaats dat onze zoon het niet zou overleven .mijn man liep van de ene plaats naar de andere .ik mocht mijn kindje niet zien door mijn koorts tot ik gesmeek heb om hem toch eens te mogen zien.ami onze zoon was er erg aan toe .mijn man kon het moeilijk aanzien en ik mocht hem niet aanraken.

ons zoontje heeft 9 dagen op de intensieve gelegen en wij mochten geen geboortekaartjes versturen zolang hij daar lag .ikzelf had dan ook nog altijd 40 graden koorts en ze kregen het ook niet onder controle .maar toch waren we blij dat onze zoon op een kamer werd gelegd in de couveuse dan kon ik er meer bij en zag hem achter de venster .

na 15 dagen mocht ik naar huis maar onze zoon nog niet .ikmoest flink aanstrekken om weer wat te kunnen eten en te lopen want zolang in  een ziekenhuisbed liggen is niet ideaal voor de spieren .ik  kreeg dan ook hulp om mijn huishouden te doen en die persoon ging dan ook mee naar de kliniek ,was recht voor ons huis .ik probeerde dan ook wat borstvoeding te geven door af te koven maar helaas lukte het mij niet meer .

onze zoon begon bij te komen en mocht na en lange tijd naar huis .wij waren zeer bezorgd en hij weende veel .hij moest regelmatig op controle maar onze problemen met de gezondheid van onze zoon waren nog niet voorbij .maar dat ga ik vertellen de volgende keer want anders wordt het hier te lang .onze zoon werd jeffrey genoemd .

ik hoop jullie bij mijn vervolg ook zullen lezen want er is nog heel wat gebeurt in zijn leven en in het onze .

 

bedankt om dit te lezen   

 

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een heftig verhaal... Dat moet ontzettend zwaar geweest zijn.
Kleine tip; als ik u was, zou ik de lay-out wat aanpassen. Kies niet voor koptekst, maar voor normale tekst, dat leest wat rustiger. En let verder op de hoofdletters en punten!
Het verhaal zelf is echt de moeite waard van het lezen, zo'n wonder, dat jullie zoontje, al was hij misschien niet helemaal gezond, toch mocht leven...
dank u wel voor de reactie als ik mij wat beter voel pen ik mijn 2 deel van onze zoon neer .groetjes
gelukkig is het allemaal goed af gelopen je hebt een hele weg moeten afleggen, ik heb 2 heel zware zwangerschappen gehad, en de laatste was bijna fataal daarom ook nooit nog kinderen mogen krijgen. Ik voel sterk met je mee maar als ik jou verhaal zo lees is mijn geval zo klein. sterkte claire
duim erbij voor je goed neergeschreven artikel !