x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Een gebroken hart en tranen van verdriet!

Door Liberty02 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Soms zit ik uren op de bank in een hoekje te huilen. Soms dwalen mijn gedachten uren lang om het zelfde onderwerp heen... en vraag ik me af of het ooit wel zal lukken!?

Waarom ik? dat is iets wat ik me constant af vraag.
Waarom niet een ander, of waarom uberhaupt?
 
Het is niet makkelijk om het achter me te laten.
Het is niet makkelijk er niet aan te denken, of laat staan, er niet af en toe bij stil te staan...
Soms zit ik behoorlijk slecht in mijn vel, de hele dag huilen... dat kan ik dan wel!
 
2 jaar geleden, Maart 2010
 
Ik was zo blij, en zo trotst!
Ik was er helemaal klaar voor...
Ik kon niet wachten om ons eerste wondertje in mijn armen te sluiten.
 
Ik had me er zo op verheugt!
Alleen het idee al, moeder zijn....
HEERLIJK!
 
 
Maar helaas het mocht niet baten, ik kreeg mijn eerste miskraam.
 
Niet omkijken, stug doorgaan...
En het een plekje proberen te geven...
 
 
Eind April 2010 hebben we een tijdelijke relatie breuk gehad.
 
Het was zwaar... ver weg van mijn geliefde.
En het werd alleen maar moeilijker.
 
Mijn mentruatie bleef uit.
 
Na een zwangerschapstestje gedaan te hebben bleek het raak te zijn.
Diverse gevoelens stroomde binnen.
Blijdschap, maar tegelijkertijd ook angst.
Ik voelde me raar, mijn eigen kerel was niet eens bij me...
Niemand om het geluk mee te delen.
 
Ik had een afspraak gemaakt met de Gynaecoloog voor een echo.
Door het hebben van een zeer onregelmatige cyclus, moet de duur van de zwangerschap vast gesteld worden met een inwendige echo.
 
 
De dag van een echo begon ik al wat bruine afscheiding te verliezen,
maar er werd gezegt dat dit niet erg was.
 
Eenmaal bij de echo, geen kloppend hartje gehoord.
Mijn vruchtzakje was al leeg, en thuis heb ik nog net een glimp van het vruchtje in mijn ondergoed kunnen zien.
 
Het rugzakje ging weer op mijn schouders, en liep stevig door.
Ik liet me niet kennen, en wou geen zwakte tonen.
 
19 Juni 2010 kwamen we bij elkaar.
We hadden besloten om stug door te oefenen...
Misschien dat het wel zal lukken, hoewel we er toen zeker van waren dat het zal lukken!
 
In de tussentijd hebben we aan aantal keer testjes gehad die negatief uit kwamen.
En een aantal positief via bloedtest.
 
Maar iedere keer weer, na 7 weken verloor ik het!
 
Het rugzakje werd voller, zeker na al het andere wat er nog bij kwam kijken.
Het werd toch best zwaar op mijn schouders, maar we gingen stug door.
 
 
 
Juni 2011 - mijn 6e miskraam
 
Het was niet makkelijk al die leed te moeten dragen.
Maar er kwam toch weer een glimpje op mijn gezicht.
Ik was weer zwanger, en dit keer zat mijn HCG hormoon erg hoog.
De kans op een miskraam werd erg klein geschat door de Gynaecoloog.
Maar stom genoeg heb ik mij daaraan vast geklampt.
 
2 dagen na het te weten kreeg ik alweer een miskraam.
 
Alsof ik door de grond heen zakte! zo voelde dit aan...
Een helse pijn, mijn hart brak in duizend stukken.
 
 
Vanaf Juni tot Augustus heb ik allerlei onderzoeken gehad.
Niets te vinden... Alle uitslagen zagen er keurig uit.
 
Augustus 2011 mijn 7e miskaam inmiddels
 
Via de gynaecoloog heb ik Clomid en Duphaston geslikt.
Het was in één keer raak...
 
Maar wéér na 7 weken verloor ik het kindje.
 
Door merg en been gaat de last die je steeds moet torsen, je grootste wens die als een nachtmerrie word beeindigd. Die onzekerheid... die angst! Je kan het je vast niet voorstellen.
 
In December 2011 kreeg ik de uitslag van onze chromosoom onderzoek.
Alles was keurig in orde!
 
Diezelfde maand kreeg ik een uitgebreid inwendig onderzoek wat voor mij erg pijnlijk was.
Mijn baarmoeder was brand en brandschoon.
 
 
Ik kreeg zelfs het compliment dat ze nog nooit zo'n nette baarmoeder hadden gezien.
Het deed me goed dat te horen, maar mijn hart schreeuwde...
 
Ik wist geen oorzaak... en dus was ik nog erg onzeker.
 
Februari 2012 mijn 8e en laatse miskraam (tot nu toe)
 
Negatieve zwangerschaps test.
Maar als je al zovaak zwanger geweest bent zegt je gevoel wel hoe en wat.
Bloedtest was positief... ik was weer zwanger.
Blij was ik dit keer niet...
 
Ik wou niet meer...
 
Het deed me zoveel pijn, ik kon dit niet meer.
Ik had me voorgenomen het maar te vergeten, maar dat kan natuurlijk niet.
 
Zoals bij elke meegemaakte zwangerschap verloor ik het kindje weer na 7 weken.
 
Die pijn.. ik wil niet meer... zal het nog ooit goedkomen?
Zal ik net als de rest een trotste moeder worden?
 
 
Het is zo verekte moeilijk...
Huilend.. af en toe dagen op de bank.
En bijna niemand die het snapt
 
Mensen kunnen zich het misschien begrijpen,
maar het écht voorstellen doen ze niet.
Zolang je dit zelf niet meegemaakt het kan je je echt geen voorstelling maken door wat voor hel je gaat.
 
Binnenkort mijn man maar eens een zaad onderzoek laten doen.
De oorzaak kan niet bij mij liggen...
 
Ik ben bang dat het straks te laat is nu mijn man al bijna tegen de 50 loopt.
Gelukkig compenseert dat met mijn leeftijd, maar toch blijft het moeilijk.
 
Liefs
 
Liberty
 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
duim voor je artikel mooi verwoord .
we zijn er voor je he.kuss ons
Dank je wel, het is af en toe behoorlijk zwaar.
Maarja, opgeven past niet bij het aard van het beessie zeg ik altijd.

Gewoon doorgaan... vallen en opstaan.

Ik hou er zeker rekening mee dat we misschien wel helemaal nooit kinderen zullen krijgen.
Van mij heb je een dikke duim meid !
Een duim omhoog. Wat een verdriet steeds. Gelukkig zijn jullie weer bij elkaar. Jou beslissing is dapper en mogelijk ligt er iets mis bij het sperma.
Maar blijf elkaar respecteren, waaraan het ook ligt. Wees er op voorbereid dat jullie geen kinderen krijgen. Sterkte met alles.
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
pff stil en een diep diep respect met een duim en fan