Mijn ervaring met... tonsillectomie!

Door Lauren gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

14 mei was het zover... mijn amandelen zouden eruit worden gehaald! Iedereen wenste me succes. 'Bedankt' zei ik. 'Ben je zenuwachtig'? Werd er gevraagd. 'Nee niet echt' meende ik. Oké dus met goede moed ging ik naar het ziekenhuis samen met mijn moeder. Zij was mijn steun en toeverlaat zei ze, want ik moest er niet zo licht over denken. 'Oké mam, wat jij wil...'.

Voor de operatie
Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis moest ik me melden. Het leek uren te duren of ze kwamen me halen. Ik kreeg een kamer aangewezen en moest me gelijk omkleden. Ik moest me in een oranje jasje hijsen wat vanachter open was. Goed, dat maakte niet zo veel uit, want ik moest toch in bed gaan liggen. Ik kreeg paracetamols en een soort slaappil en werd nog rustiger dan ik al was. 2 zusters kwamen een half uur later vertellen dat ze me zo kwamen halen voor de operatie. Ik gaf ze een hand maar ik was zo duizelig dat ik niet precies kon zien wie ze waren, maar ach... Ik zag uit mijn ooghoek dat mijn buurvrouw werd meegenomen naar de O.K. Ik hoorde dat zij ook werd geopereerd aan haar amandelen. 
Vervolgens was ik aan de beurt. Ze reden me de O.K. in, kreeg een paar druppels in mijn neus en een mondkapje en ik viel heerlijk in slaap....

8f0ea5bcdb347609d6e66e60e3edf4b1dG9uc2lsNa de operatie
%^&*^% wow wat een pijn! Ik wilde schreeuwen, janken, maar alles deed zo'n verrekte pijn! Deze pijn had ik nooit verwacht! Er kwam een zuster naar me toe met een enorme 2-liter kan ijswater die ik op moest drinken en een raket ijsje.... 'Ja dááág, slikken doet helemaal zeer'. Het moest toch, om de bloedvaten te laten slinken, zodat de kans op een nabloeding kleiner wordt.
Ook mijn buurvrouw kwam binnen en ik zag aan haar dat zij ook pijn had. De pijn was bijna ondraagzaam, het voelde alsof er 20 vlijmscherpe messen in je keel aan het steken waren....

Die nacht hadden we beide (mijn buurvrouw en ik) weinig geslapen... De volgende dag mochten we gelukkig weer naar huis en mijn moeder stond gelukkig om half 9 's ochtends voor mijn bed om me thuis te brengen... Thankgod!

 
Thuis
Dag 1 na de operatie: De pijn was heel erg aanwezig. Ik probeerde ijsjes te eten, ijswater te drinken en mijn keel extern te koelen met bevroren maandverbandjes. Ook slikte ik per dag 6000 mg paracetamol. 
Dag 2 na de operatie: Ik had geslapen en voelde me wel iets beter. Natuurlijk voelde ik de pijn nog hevig en was ik slap, doordat ik alleen maar vloeibaar mocht eten....
Dag 3 na de operatie: Ik kon praten! Ik was niet echt te verstaan maar praten kon ik tenminste... Ook had ik een enorme metaalsmaak in mijn mond die -wat ik ook dronk of at- niet wegging... 
Dag 4 na de operatie: ik had een boterham zonder korst gegeten met jam. Het duurde een half uur eer dat ik het op had, maar wat was dat lekker zeg!
Dag 5 na de operatie: mijn ouders namen die ochtend afscheid van mij en mijn broer, omdat zij 3 weken naar frankrijk zouden gaan... Met moeite kon ik zeggen: 'fijne vakantie'. 
Later die dag had ik een zacht pannenkoekje voor mezelf gemaakt en heeel langzaam opgepeuzeld.
's avonds was ik lekker creatief bezig met sieraden maken... ik slikte (gewoon slijm)... 

Maar toen:

Ik voelde een warme vloeistof uit mijn keel komen. Ik rende naar de badkamer en spuugde het uit: BLOED!! Het was niet te stoppen en ik bleef bloed spugen!! Ik rende naar beneden en had de helft doorgeslikt, waardoor ik in de keuken aangekomen moest bloed kotste in de gootsteen. Ik zag dat mijn broer buiten zat met zijn vrienden en ik riep hem (zo ver dat het kon). ik rende weer naar de gootsteen om bloed te spugen. Er kwamen letterlijke hele stralen uit mijn keel.... Ik wist niet wat ik moest doen... Mijn broer stelde me gerust en belde het spoednummer van de dokter... Een secretaresse zei: tja, wij kunnen niets doen, ik denk dat je later maar terug moet bellen. WATTTT??!! Mijn broer belde 112 en even later lag ik in de ambulance..... Het bloeden was inmiddels gestopt. 

Het was zaterdag avond en de KNO-arts moest nog even naar het ziekenhuis komen vanuit Schiedam (50 km. van het ziekenhuis vandaan)... dus dat duurde lekker lang. Gelukkig kwamen mijn beste vriendin en haar moeder langs om me te steunen. Mijn broer bleef gelukkig bij me. Ik was zó in shock...

Toen de KNO-arts was gearriveerd haalde hij een bloedprop uit mijn keel en zei dat hij me nog een keer ging opereren... Dus ik moest me weer in zo'n oranje jas hijsen en kroop in bed. Deze 'sessie' ging gelukkig vrij vlot daarna, want voordat ik het wist lag ik weer op de operatietafel.

Zal het nu wel goed gaan?
Inmiddels is het dag 4 na de 2e operatie. Ik heb nog wat pijn, maar véél minder dan eerst. Bloedingen komen normaal gesproken niet vaak voor: slechts 1 %... Ik had gewoon 'bad luck'. Mijn broer is nu spinazie a la creme aan het maken en verder stop ik alles in de blender en pureer ik alles nog even extra fijn met de staafmixer. Ik wacht met smart op het moment dat ik weer gewoon alles kan eten en kan praten!!! Dit 'grapje' heeft lang genoeg geduurd. Wel ben ik weer bang voor morgen, want dan is het dag 5 na de 2e operatie.... (op dag 5 van de 1e operatie was het mis gegaan). 

DUIM VOOR ME!! XOXO Lauren

c6c07dc0686f5f5bca5c9794e8c44ffcaWpzamUu

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ik moet dit nog ondergaan, bedankt voor de info, mijn schoonbroer ook in de dertig heeft het net ondergaan en de moed is me in de schoenen gezakt. Ik durf gewoon niet. Ik wist dat naarmate je ouder word het ook verergerd. Brrr nu durf ik helemaal niet meer.
jammer dat het zo ging,
Wel grappig van de 2e keer op de uitslaapkamer
Hoop dat je snel hersteld
Heel veel beterschap alvast,
en je hebt een duim en een fan erbij
Wow, heftig zeg. Beterschap! En duim voor je verhaal natuurlijk.
Door je verhaal voel ik de pijn van mijn eigen operatie weer opkomen. Ze zeggen weleens dat naarmate je ouder bent, het heftiger is. Ik was zelf 30. Ook ik dacht er zo makkelijk over. Maar lieve mensen, wat was het heftig. Ik heb op de uitslaapkamer de hele boel bij elkaar gescholden. Een zuster die aan mijn bed zat zei: "Volgens mij is deze nog niet helemaal wakker." Ik zei vervolgens met krakende stem: "Ik weet precies wat ik zeg." Daar moest ze heel hard om lachen. Succes verder, ik hoop dat je snel helemaal hersteld bent.
Het lijkt me verschrikkelijk!... Mijn zus kreeg ook een bloeding.. Dat was echt schrikken toen... Maar daarna ging alles goed. Wens jou heel veel beterschap.. ! Ik benijd je zeker niet.