Zelfmoord, denk er eens over na!

Door Arinka gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Zelfmoord is een groot taboe. Ondanks dat uit onderzoek blijkt dat enorm veel mensen er aan denken (eens of vaker) hoor je er nooit iemand over. Per jaar plegen zo'n 1500 mensen daadwerkelijk zelfmoord in Nederland.

~Zelfmoord~

Dat zijn dan alleen de geslaagde èn bekende pogingen. Pogingen tot zelfdoding zijn er natuurlijk veel meer, ‘echte’ of om aandacht te trekken, dat maakt geen verschil. Iemand die echt absoluut niet dood wil, zal ook geen poging doen voor de aandacht. Het kan tenslotte altijd verkeerd (of goed...) aflopen.
Vaak hoor je achteraf Had hij maar iets gezegd. Had ze het ons maar verteld. Over zulke dingen praat je niet en als je dat wel doet wimpelen mensen dat af of ze gaan met je in discussie over waarom dat niet kan en mag.
Er zijn mensen die van je houden, het leven is te mooi, morgen wordt het beter, er zijn mensen die het veel slechter hebben (alsof jou dat interesseert) je hebt zoveel om gelukkig mee te zijn en ga zo maar door.
Natuurlijk weet je dat allemaal zelf wel, maar soms voelen mensen niet wat ze zouden 'moeten' voelen en zien ze gewoon het plezier van het leven niet.
Er zijn ook mensen die niemand hebben die van ze houdt!! Ja dat klint cru, maar het is wel zo. En dan nog, gaat het in het leven daar om?  Dat anderen van me houden?  Nee dus, het gaat er om of IK van mezelf en anderen houd.
En vooral of IK van het leven hou. Of anderen nou verdrietig of geschokt zouden zijn, denk je dat dat iemand tegenhoudt die het leven helemaal zat is?  Denk het niet. Je moet er zelf de waarde van kunnen zien, anders is het er gewoon niet.
Wat zal het mij nou boeien of mijn moeder, die nu nooit tegen me praat, omdat ze me geschift vindt, geschokt zou zijn als ik zelfmoord zou plegen. Geen moer dus. Ik boei haar nu ook niet, dus dat zou dan wel zo superhypocriet zijn.
Maar goed, om jullie gerust (of teleur...) te stellen; Ik zet die stap nooit, want ik ben van plan mensen nog heel lang te blijven etteren. En ik heb nog een hoop te bereiken.
Daarbij zou ik dan het idee hebben dat 'ze' het van me hebben gewonnen en dat zou me geen grafrust geven. Maar wat anderen er over zouden denken, zou mij gewoon regelrechte worst zijn! In tegenstelling tot wat ze nu over me denken. Nu boeit het me wel, want nu moet ik er mee leven.
In therapie krijg je steeds te horen dat je van jezelf moet houden en als je dan begint dat te doen, krijg je weer te horen dat je ook wel rekening met anderen (en met anderen bedoel ik dan dus gewoon mensen die ik niet eens ken) móet houden.
Maar het draait in het leven niet om anderen. Ik ben niet op de aarde om het leven voor anderen aangenaam te maken, dat mogen ze lekker zelf doen. Mij hebben ze het ook laten uitzoeken. Je hebt maar één leven. Ik ook.
Ik heb dat ongeveer 35 jaar voor anderen geleefd in afwachting van de dag dat ik het goed genoeg deed en dat 'ze' van me zouden houden... en dat heeft me alleen maar ongelukkig gemaakt. Mag ik dan even zelf bepalen hoe ik de volgende 35 jaar doorbreng? 
Ik vind het kortzichtig om te denken dat het leven leuk genoeg is als er mensen van je houden en dat als je er niks aan vindt, je het dan maar voor hen moet over hebben om je lijden uit te zitten. Je moet het toch echt uit jezelf halen.
Mensen die beweren dat zelfmoord laf is, tja weet je, als het zo laf was zouden meer mensen die stap wel zetten. Je moet er juist een hoop lef voor hebben.
Ik heb vroeger wel op het punt gestaan, maar ben wel zo'n schijterd. Dan kreeg ik gedachten als Wat als er toch een God bestaat en ik moet ook nog eens naar de hel, wat als reïncarnatie bestaat en ik moet wéér opnieuw beginnen, wat als het misgaat en ik ben ook nog eens verlamd of idioot als gevolg, enzovoort. Dus zo makkelijk en laf vind ik het niet.
Als je zelf nooit dat gevoel hebt gehad en altijd lekker happydepeppy bent kun je er al helemaal niet over oordelen. Voor mij is denken over de dood ook vaak een afweging. Zodat ik ga kijken wat ik heb om voor te leven en welke kant de schaal nou doorslaat.
Sinds ik kinderen heb vind ik dat ik gewoon niet mág doodgaan, dus ik moet verder, al zou ik nog zo ongelukkig zijn. Nou ben ik zelf best wel gelukkig, zeker met mijn man en kinderen, maar zelfs nu nog kan de gedachte mij ineens overvallen.
Soms gedachten als Oh als ik toch nu maar niet dood ga. Zul je net zien, gaat alles eens lekker, zit het er op, dat zou nog eens ironisch zijn.
Maar ook Wat zou het toch heerlijk zijn om dood te zijn. Gewoon niks meer aan mijn hoofd, eeuwige rust (hoop ik toch). Geen verantwoording meer hoeven afleggen, geen mislukkingen meer op mijn conto, behalve dan die laatste grote.
Ach nee, echt dood zijn wil ik natuurlijk niet. Dood zijn willen weinigen, ze vinden het leven alleen af en toe zo moeilijk en onoverkomelijk. En een uitzicht op veel beter is er meestal niet. Althans dat lijkt zo, als je op de bodem van de put zit.
Maar juist op die bodem voel je weer grond om je op af te zetten. Doorzetters vinden altijd nog een reden om door te gaan. Ooit wil ik kinderen, ooit wil ik schrijven, ooit zal ik me goed voelen. Maar wat als je dat gewoon niet meer kunt. Als je kaarsje gewoon op is? 
Ik zegen mezelf dat ik geluk heb gevonden en niet heb opgegeven. Maar voel nog dagelijks mee met de mensen die zich (nog steeds) net zo voelen als ik me vroeger voelde. En ook ikzelf met alles wat ik ‘heb’ voel me soms toch nog heel ongelukkig.
En nu ik een man en kinderen heb, voel ik me daar dan ook nog schuldig over dat ik dat dan ben. Want ik heb toch alles om gelukkig te zijn??? Waarom ben ik dat dan niet en val ik soms zo diep terug?  Tja, als ik dat wist... Het is gewoon moeilijk om gelukkig te zijn met zoveel leed en gemene mensen in de wereld.
Dood zijn is ook niet eng. Ik heb ooit een bijna-doodervaring van 8 minuten meegemaakt (door een narcosefout), dus ik heb wel enig idee hoe dat is. Ik vond dat het een weldadig gevoel van rust was.
Veel beter dan die chaotische zooi hier in het leven. Dus ja, bang ben ik er zeker niet voor. Al is het nog altijd niet echt dood, want dan vertel je het niet na...
Maar goed, ik wil eigenlijk alleen maar aangeven dat ik er regelmatig over denk, niet zozeer aan zelfdoding, maar gewoon de dood op zich. Deed ik als peuter al trouwens. Heb het nooit eng gevonden, eerder mysterieus en dus interessant. En door mijn kinderen, die er veel stevige vragen over stellen, denk ik er nu ook weer meer over na.
Wat ik er mee wil zeggen is dat mensen die er over praten of er over denken niet altijd direct met het mes klaar zitten. De echte zelfmoorden zijn meestal onverwacht, de rest is vaak roepen om hulp.
Voor mij persoonlijk is het denken erover juist de motivatie om de schouders er weer onder te zetten. En het idee van Jezelf van kant maken kan altijd nog. Daardoor had ik elke dag weer de moed uit bed te stappen en heb ik juist het geluk gevonden.
Jammer dat het gewoon zo'n beladen onderwerp is, ik zie dat gewoon niet zo. Er is maar 1 zekerheid in het leven en dat is dat je ooit dood gaat. En toch doen de meeste mensen alsof de dood er niet bij hoort. Erover praten is jezelf vervloeken.
Volgens mij is dat gewoon angst voor het onbekende. Een angst die ik niet heb. Ik snap niet wat er eng aan is, je merkt er niks van. Het leven op zich is veel enger dan dat, dus waarom de dood vrezen? 
Mensen willen een ander altijd van zelfdoding weerhouden. En ze willen ook niet dat iemand er over praat. Terwijl dat juist de redding kan zijn. Maar praten over dat iemand zelf de keuze wil maken nabestaanden achter te laten wordt niet gerespecteerd.
Je moet wel heel laf en egoïstisch zijn, vinden de meeste mensen, als je een vrouw met kind achterlaat, of een man met hond, of wat dan ook. Je hebt het recht gewoon niet om je eigen leven te beëindigen als je dat wilt.
Er staat zelfs gevangenisstraf op. Je berooft jezelf van het leven. Nee, natuurlijk komen mensen niet echt in de gevangenis, maar niet zelden word je wel aan de zorg van iemand anders toevertrouwd en is je eigen zeggenschap verdwenen. Dan gaan ze je tegen jezelf beschermen.
Mensen houden van je en daarom willen ze je niet missen. Is het mogelijk dat mensen ooit kunnen inzien waarom iemand het niet meer op kan brengen om het voor een ánder te doen, gewoon maar door te leven zonder levensvreugde. Nee, want mensen zijn boos na zoiets. Hoe kon hij dat doen terwijl hij mij heeft?  Hoe kon ze dat doen terwijl ze kinderen heeft. Alsof die persoon zichzelf omlegt om de ander te stangen. Nee, dus. Die persoon heeft het misschien juist door jou nog wel zo lang volgehouden!
Mensen zijn ook bang als ze je willen weerhouden. Bang dat zij zich schuldig gaan voelen of dat zij het gemis niet kunnen dragen. De dode heeft geen verdriet meer.
En toch hebben sommigen liever dat iemand gebukt gaat onder ellende dan dat hij zelfmoord pleegt. En over zijn ellendige leven willen ze dan niks horen, of in ieder geval niet te lang. Ze willen zich wel met je sterven bemoeien, maar je leven boeit ze niks. Dát vind ik pas egoïstisch.
Ik had vroeger een buurman, ik was nog maar heel klein. Maar iedereen had het over die man hoe depri hij was en hoe hij de aandacht trok met zijn 'gezeur'. Ik herinner me hem goed, hij was een zacht, maar heel moeilijk, persoon.
Zijn zoon was Autistisch, wat me bij hem postuum Autisme doet vermoeden. Voor zijn slaapkamerraam stond een rij van bruine medicijnflesjes en grote bruine potten met zwarte deksels van alle middelen die hij al had gebruikt, zo veel pillen slikte die man om de dag door te komen.
Op een dag had hij zich netjes geschoren helemaal superglad en zei hij Als mijn baard door is, dan hang ik me op. Ach dat doet ie toch niet.. Want mensen die dat zeggen doen het nooit, blabla. Verder werd er flink over gezwegen.
Een paar dagen later kwam zijn vrouw binnen in de zeilmakerij waar hij werkte en toen had hij zich opgehangen, zittend op zijn knieën, zo graag wilde hij dood. Ik dacht toen al dat mensen gewoon niet weten wat ze zeggen.
En achteraf had iedereen willen helpen.
Hoe dan? Vertel mij maar eens hoe je iemand helpt die al 40 jaar niks dan ellende voelt. Dwingen zich goed te voelen??? Luisteren is al te veel moeite, mensen willen niks negatiefs horen en ze hebben het zelf ook drukdrukdruk.
Misschien weet iemand best wel dat er mensen zijn die van hem houden, maar interesseert het hem gewoon niet. Het verdriet van anderen is volgens mij wel het laatste waar je mee bezig bent als je die stap zet. En ik geloof ook niet dat zoiets altijd een opwelling is. 2 Jaar geleden pleegde een vriend zelfmoord. Hij sprak er nooit over en deed het gewoon. Hij leek helemaal niet depressief... Altijd vriendelijk en betrokken bij anderen. Ja, had hij maar gepraat over zíjn gevoelens, maar ik weet ook dat ik niks had kunnen doen. Hij had het al jaren overdacht en op een dag was het genoeg.
Sommige mensen zijn wel te laf om echt zelfmoord te plegen, maar die maken zichzelf langzaam kapot. Te veel drinken en blowen. Dan duurt het een paar jaar langer, maar leggen ze uiteindelijk ook het loodje.
Wachten tot je vanzelf doodgaat kan heel lang duren, zeker op die bodem waar alles al langzaam voorbij trekt. Mijn voorouders werden allemaal stokoud. Om dan op je 30e al te weten dat je nog ongeveer 70 jaar op je natuurlijke dood moet wachten vind ik wel erg veel gevraagd.
Ik zie dat zelf niet zo, mijn leven wordt toch wel telkens iets mooier, of in ieder geval interessanter, maar ik snap wel dat er mensen zijn die dat leven gewoon niet meer aan kunnen. Iemand die dat niet snapt heeft nog nooit zo diep gezeten denk ik.
Een depressie van 30 jaar is heel anders dan eentje van 3 maanden. Zeker als antidepressiva niet werken. Zo iemand kan radeloos gek worden.
Natuurlijk is het crimineel als iemand haar kind in de Bijenkorf naar beneden gooit en erachteraan springt en is het een misdaad dat een man met zijn kinderen voor de trein springt. Daar ben ik het helemaal mee eens.
Maar het is makkelijk oordelen, want ik begrijp ook niet waarom mensen die stap mèt kinderen zetten, maar ik betwijfel of ze zo 'sane'  zijn dat ze daar nog echt over nadenken. Ik neem het de maatschappij ook kwalijk dat die mensen zo ver komen! Niet die mensen zelf, die zijn te ver heen.
Ik zal mezelf nooit van kant maken, zolang ik nog een greintje gezond verstand heb. Maar daarom hoef ik het nog niet dood te zwijgen, alleen omdat ik het zelf niet DOE, kan ik er nog wel over praten of naar een ander luisteren die op de bodem ligt. 
Ik ben gewend aan de dood te denken. Dat is geen keus dat ik er aan denk, dat gaat namelijk vanzelf, ook nu ik al jaren en jaren niet meer depressief ben. Zoiets heet een dwang en dat is inherent aan Tourette. De dood jaagt mij dus geen angst aan en is gewoon onderdeel van het leven. Iemand die over zefmoord praat ga ik dus niet ineens mijden.
En ik vind het niet zo egoïstisch. Wat dacht je van een moeder die verwacht dat haar kind haar gelukkig zal maken? Die er geen zin in heeft en haar kind elke dag dat ze voor dat kind moet leven kwalijk neemt?  Die de hele dag roept dat Ze zich nog eens ophangt? 
Want zo'n moeder heb ik en eerlijk gezegd was ik beter af geweest als ze zich echt had opgehangen. Nu heb ik me voor Jan-met-de-korte-achternaam mijn hele jeugd zorgen gemaakt dat ze op een dag aan de trap zou hangen. Elke dag als ik uit school kwam keek ik als eerste naar die trap. Dus wat is nou egoïstisch? 
Mensen die op weg zijn naar dat punt, hebben genoeg momenten om anderen om hulp te vragen, om hun trots te laten varen, om ten minste hun liefde voor hun familie, partner en kinderen te uiten.
Dat mag dan wel zo zijn, maar niemand luistert.
De man die met zijn kinderen voor de trein sprong had de week daarvoor tegen meer dan 5 (!!!) mensen verteld dat hij dit ging doen. Maar NIEMAND heeft het serieus genomen. Ik vond dit nog het ergste van het hele verhaal.
Het was echt een heel drama en ik ben er jaren later nog niet bien van, maar het was inderdaad niet nodig geweest. Als zijn ex niet zo en zo was, als zijn humeur beter was geweest, als er iemand had geluisterd enz. Maar ja, dat is nou eenmaal niet zo als het gaat!
Ik zelf heb ook vaak hulp gezocht bij naasten als ik depressief was, maar mensen willen gewoon niks negatiefs/sombers horen. Ze gaan zich meteen zorgen om je maken, wat bij mij onzin is. Pas als ik niks meer zeg, dan mag je je zorgen maken.
Ze willen je zo snel mogelijk oppeppen en Off you go, zullen we maar zeggen. Niemand staat er voor open als iemand zich zo voelt. Dus ga mij niet vertellen dat mensen die zichzelf doden dan maar om hulp hadden moeten vragen. Ik denk dat het merendeel dat heus wel heeft gedaan, alleen heeft NIEMAND ze willen horen!!
Ik denk ook dat niemand kan helpen als je in zo'n bui bent. Wat ik dan wilde als ik me zo voelde?  Inderdaad eens iemand die het erkende dat mijn leven klote liep. Maar nee, dan krijg je dingen te horen als Morgen is alles beter... Ja hoezo? ?? Als het al 25 jaar niks is, dan is het morgen niet ineens beter hoor.
Ook al is dat zo, dat wil je gewoon niet horen.
Of zoiets als Ja maar je hebt toch alles? Je ziet er goed uit, je bent slim, je hebt alles wat je nodig hebt. Dus wat zeur je dan nog??? Dus dan voelde ik me alleen maar gefrustreerder. En daar word je nog depressiever van.
Liever had ik gehad dat iemand eens vroeg Waarom is je leven voor jou niks waard. Wat voel je?  Wil je met (tegen dus) me praten?  Nee, ik moest meer leuke dingen gaan doen... erg lastig als je dan net niks leuk vindt.
Gelukkig heb ik altijd zelf nog iets gevonden waar ik voor verder wilde en is het zelfdodingsgevoel ook nooit allesoverheersend geweest. Soms enkel en alleen om een ander dwars te zitten sleepte ik mezelf er doorheen.
Zo van Denk maar niet dat ik het nu opgeef sukkels. Maar dat valt echt niet mee om steeds ergens nog een stukje levenslust vandaan te halen. En ik snap dat er mensen zijn die dat niet kunnen. Dat heeft niks met lafheid te maken, maar meer met het niet meer zien van alternatieven. En ik denk niet dat anderen die je wel kunnen bieden.
Ik ben alleen geboren en ik ga alleen dood en in de tussentijd doe ik mijn best het zo goed mogelijk te doen en het zelf ook nog leuk te hebben. Maar als ik morgen beslis dat het genoeg is, dan is dat echt geen 'spur of the moment'.
Nogmaals, ik zal dat niet doen, mijn leven is veel te leuk geworden en inmiddels weet ik op slechtere dagen ook dat het morgen wèl beter wordt. Maar dat heb ik wel moeten ondervinden op eigen kracht, want van de medemens moest ik het echt niet hebben.
Maar bij mij is dit enkel zo gegaan omdat ik iets heb teruggevonden wat ik vroeger niet had, namelijk HOOP.
Hoop dat mijn inzet wel beloond wordt, hoop dat ik wel gelukkig mag zijn, hoop dat ik nog een fijn leven voor me heb en hoop dat ik het verleden kan vergeten.
Maar de opmerking dat mensen die zelfmoord overwegen eens stil MOETEN staan bij wat ze anderen aandoen, vind ik echt zo bekrompen. Hoe denk je nou dat iemand tot zo'n besluit komt?  Dat iemand 's morgens opstaat en denkt Goh wat zal ik vandaag eens gaan doen?  Oh zelfmoord dat had ik nog niet geprobeerd. Lijkt me leuk...
Tssss, nee, ik denk dat iemand dan al jaren en jaren in zak en as zit, de uitzonderingen met heftig gebroken harten daar gelaten. Maar de meeste mensen die die stap zetten hebben zich nog wel meer vragen gesteld dan die ze volgens anderen hadden MOETEN stellen.
Dit onderwerp kaart ik dus niet aan omdat ik hier nu mee loop. Verre van, ik ben heel gelukkig. Mensen hoeven mij echt geen bezorgde berichtjes te gaan sturen. Alsjeblieft niet. Maar ik wil toch wel een lans breken voor mensen die nog dagelijks in het donker staan. In de hoop dat mensen gaan luisteren.


 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Indrukwekkend artikel !