Wel of niet afrekenen met emotie eten - de gevolgen

Door Angela-Stegeman gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Wie ben ik over vijf jaar als ik nu niet afreken met mijn eetbuien? Deel één van twee verschillende scenario's. Dit is het worst case scenario.

Uit de ban van eetbuien

Sinds vanochtend ben ik begonnen in het boek: Uit de ban van eetbuien van Joanna Kortink. Nou ja, dat wil zeggen: begonnen met het luisterboek daarvan. Elke keer als ik lopend op weg ga naar de sportschool laat ik me voorlezen door Joanna en ontdek ik zo handvatten om op de lange termijn van mijn overgewicht af te komen, maar vooral af te blijven.

Meteen wordt er al een opdracht van me gevraagd en moet ik twee scenario's beschrijven. Het ene scenario laat zien hoe ik over vijf jaar in het leven sta als ik niets heb gedaan om een evenwichtige relatie met eten te krijgen. In het tweede scenario is me dat wel gelukt. Kijk met me mee in de toekomst. Hier alleen het worstcase scenario (maar niet ondenkbaar). Later volgt het goede scenario

21 mei 2017

Het was vandaag weer zo'n k-dag. De weegschaal geeft inmiddels honderdtachtig kilogram aan en ik voel me een lomp, vet en lelijk wezen. Rozemarijn vertelde me gisteren dat haar klasgenoten haar alweer hebben gepest om haar dikke moeder en ik zag het verdriet in haar ogen. Toen ik Senna in de klas bracht vroeg hij me wederom om op het stoeltje naast hem te gaan zitten. Het idee alleen al deed me het angstzweet uitbreken. Ik ben er van overtuigd dat het zuchtend ineen zal storten als ik er alleen al boven ga hangen dus ik laat dat wel uit mijn hoofd. Hij begrijpt het niet en vraagt me elke dag weer of ik al ben afgevallen. Rozemarijn deed dat tot een jaar geleden ook, maar toen ik kwaad tegen haar uitviel dat ik níet afgevallen was en dat het ook nooit meer zou gebeuren begon ze keihard te huilen en heeft er nooit meer naar gevraagd.

Door het oog van de naald

Uit pure wanhoop heb ik gisteren de hele koektrommel leeg gegeten en later op de avond een chipszak. Ik begrijp best waarom Michiel bij me is weggegaan. Wie wil er toch samenleven met zo'n afzichtelijk wezen! Ik kan niet eens een baan krijgen omdat ik zo dik ben. Bij mijn laatste sollicitatie kon ik niet eens fatsoenlijk uit mijn stoel komen en ik schaamde me zo verschrikkelijk dat ik nooit meer naar de apotheek ga en ik mijn medicatie thuis laat bezorgen. Ik kom sindsdien alleen nog maar het huis uit om Roos en Senna op te halen uit school. Dat wil zeggen dat ik ze 's morgens naar school breng en 's middags weer ophaal, want sinds ik over de honderdzeventig kilo ben gegaan laat ik ze tussen de middag overblijven. Ik kan het psychisch bijna niet aan om dag in dag uit op het schoolplein te staan. Ik zie de mensen wel over me roddelen en naar me kijken. Ze stoten elkaar aan als ik eraan kom en ze lachen me achter mijn rug om uit. Als ik al dacht dat het pesten als kind erg was dan weet ik nu wel beter. Ik heb geen zelfvertrouwen en de mensen zien dat. Ook doet het feit dat ik tot twee keer toe een hartaanval heb gehad me ook niet veel goeds. De laatste keer ben ik door het oog van de naald gekropen. Een volgende keer overleef ik waarschijnlijk niet. En dat doet me verdriet. Waarom kan ik het niet stoppen? Ooit ben ik dertig kilogram afgevallen, maar zo blijkt maar weer dat gedane zaken in het verleden geen garantie geven dat je het in de toekomst weer kunt. Ik eet de hele dag door en er zit maar geen stop op. Ik word er letterlijk moe van, maar ga maar door, want als ik me moe en verdrietig voel weet ik dat die zak chips me altijd weer opvrolijkt.

Kinderen hebben ook overgewicht

Ook Rozemarijn en Senna zitten inmiddels tegen het overgewicht aan. Ik kan me nog mijn kleine, tere poppetje herinneren. Wat was ze mooi slank! Ze is tot aan haar zevende altijd mooi dun gebleven, maar sinds Michiel bij me weg is wordt ze dikker en dikker. Senna was een beetje fors toen hij geboren werd, later werd dat minder, maar nu is hij de dikste van de klas. Bijna zes jaar oud en vijfendertig kilogram. Dat was twee maanden terug en het zou me niet verbazen als hij nu bijna veertig kilogram weegt. Verschrikkelijk! En hoe meer ik er over denk hoe verdrietiger ik word. Michiel en ik hebben nog steeds vaak ruzie en als hij ze op komt halen schudt hij altijd zijn hoofd, omdat hij het niet kan aanzien dat onze kinderen opgroeien in een klein flatje. Nog even en hij gaat in hoger beroep om de kinderen fulltime te krijgen. En dan hoef het leven echt niet meer voor me. Mijn kinderen geven me hoop op een toekomst. Zonder hen wil ik niet meer. Ik zie nooit meer iemand, want ik heb iedereen afgestoten. Dan zal ik pas eenzaam zijn!

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.