Bijna dood ervaring

Door Aeyla gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Bijna dood ervaring is iets wat je, je hele leven niet vergeet.

Bijna dood ervaring,

Bijna dood ervaring (bde) is mij overkomen toen ik 30 jaar oud (jong)  was.

Het was koud 29 december 1983, net na de Kerstdagen, even naar het ziekenhuis, voor controlle van mijn zwangerschap in het academisch ziekenhuis te Utrecht. Ik was 20 weken zwanger van mijn kindje, daar ik al 2 kindjes had verloren, wilde het zkhs mij onder goede begeleiding houden.

Ik had die dag erge buikpijn, en de professor dr.K. ging mij onderzoeken, ik vertelde dat ik met de Kerst veel fondue had gegeten en ik moeilijk naar het toilet kon, en dacht dat het mijn darmen waren, die deze pijn veroorzaakten. Maar de prof. zei nee, het is Uw kindje, U moet hier blijven en we gaan U direkt operen.

Het was volgens hem maar een kleine operatie, en kon geen gevaar voor mijn kindje. Ik vertelde nog dat ik zwaar verkouden was, neusholte en voorhoofdsontsteking en geen medicijnen mocht ivm zwangerschap en dan wel narcose!!!. Maar kon geen kwaad werd mij verzekerd, heb nog even met de narcotiseur gepraat en die zei: ik haal U door deze operatie.

De prof. heeft de operatie gedaan, en kwam tot de conclusie: het waren mijn darmen!!, had ik dat ook niet gezegd. Mijn kindje was gezond, leefde en was niets mee aan de hand. Daar ik zo plotseling werd geopereerd was er niemand in de uitslaapkamer om mij in de gaten te houden. Ik was van de beademing afgehaald, en ben kort daarna gestikt, ik kon nog niet zelfstandig adem halen ivm ontstekingen in mijn neus en voorhoofd.

Op een gegeven moment zag ik mijzelf liggen op een bed in een zowat lege kamer, ik had het gevoel dat ik steeds verder weg ging, het werd voor mij gevoel mistig, en zag ook mistige(mensen) ze zagen er niet als mensen uit, maar ik kon wel met 1 van hen praten(gedachten taal) hij zei:je moet terug voor je man, en ik dacht die kan wel een ander krijgen, ondanks de mist voelde het daar zo fijn, ik wilde niet meer terug. Even later zei hij: je hebt nog een taak op de aarde, en gaaf mij een latijnse naam van een 

medicijn door, ik had daar nog nooit van gehoord, en bleef lekker daar. Ik zag onder tussen dat er beneden in het zkhs een arts aan mij voelde, hij liep de kamer uit en pakte een paar papieren (mijn overlijdens papieren) en vulde die in. Even later zag ik de narcotiseur naar die arts gaan, hij hoorde dat ik er niet meer was. Hij vloog de kamer uit, hij haalde reanimatie apparatuur met die schok apparaten, en sloot die op mij aan.

Onder tussen werd mij gezegd: ik moest terug naar mijn lichaam, daar mijn kindje niet zonder moeder kon, ik dacht ja ik moet terug voor mijn kind. Terwijl de narcotiseur bezig was met de schokken, ging mijn lichaam naar beneden, maar halver wegen het plafond en mijn lichaam, voelde ik mijn kindje, die ging naar boven, hij/zij had het lange zuurstof tekort niet overleefd.

Ik kwam terug naar mijn mening door mijn tenen, was niet prettig, daar ik mij vrij snel realiseerde, dat mijn kindje net dood was gegaan. Toen ik vrij helder weer was zei de prof.: alles is goed ook met Uw kindje, ik zei: die is zojuist overleden. Niemand geloofde mij, en ik werd helemaal apart in een kamertje gezet. Kreeg niets te eten, ondanks dat mijn kindje overleden was had ik toch honger. Verder had ik nog een blaasonsteking opgelopen, maar er was niemand die mij daar in het zkhs hielp, moest heel ver met infuus naar het toilet, tot twaalf uur s,nachts toen heb ik heel lang gebeld en kreeg ik een po stoel. Het was net een horrorfilm, de volgende ochtend wilde ik meteen naar huis, 30 december. Mijn kindje is pas 7 januari 1984 thuis dood geboren, geen arts wilde komen en het academisch zkhs daar hoefde ik helemaal niet te komen zeiden ze,, wat het zkhs zei zal ik maar niet opschrijven, dat was bij de beesten af, ze geloofden het volgens mij nog niet. Maar dat was nog niet alles, ze hadden bij de operatie ook nog een fout gemaakt, en kon ik niet meer op de normale manier zwanger raken, dat kwam pas later aan het licht. Het medicijn wat ik door had gekregen tijdens mijn Bde bleek de weg naar mijn voorspoedige zwangerschap, ik heb daar heel hard voor moeten knokken omdat medicijn te krijgen, weer geloofden de artsen mij niet, maar uiteindelijk moesten ze wel toegeven dat het voor mensen die een zwangerschap niet uit kunnen dragen Het medicijn is.  Daar de artsen mij niet geloofden heb ik 18 kinderen verloren, maar toch heb ik nog een mooie zoon gehad.

Het verhaal is dat ik niet meer bang ben voor de dood, maar ondanks mij verhaal over koolmonoxide, waar wij beide toch nog goed van af zijn gekomen, willen ik (wij) nog een lange tijd op deze aarde  blijven.

 

 

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een indrukwekkende ervaring
Wat heb jij veel meegemaakt, petje af voor je artikel en petje af voor zo'n sterke vrouw!
Een duim omhoog. Wat een verdriet.
Zo was een indrukwekkend verhaal zeg, knap geschreven met zoveel gebeurtenissen in die tijden. Duim voor je moed!