Leven met een alcoholist (deel 5)

Door Emieja gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

leven met een alcoholist, met ups en downs (deel 5 en tevens laatste deel)

EEN AANTAL JAREN VAN UPS EN DOWNS....

 

Tijdens de 2 jaar dat ik niks meer hoorde van Paps, ging ik ook uit elkaar met mijn vriend. Het ging uiteindelijk toch allemaal niet zoals we gehoopt hadden en daarom besloten we elk zijn weg te gaan.
In de jaren die erop volgden verhuisde ik een 2-tal keer. Eerst naar een studiootje in Eeklo en dan naar een appartement in Gavere.

Ik volgde een 3-jaar durende opleiding in jeugd-en gehandicaptenzorg en werkte dan ook een hele tijd in die sector.
 

Héél af en toe daagde paps plots op. De ene keer zocht hij contact als hij nuchter was, de andere keer toen hij dronken was. Ondertussen besefte hij maar al te goed dat ik hem niet wou zien in zijn slechte perioden. Ja ik weet het, het is en blijft je vader maar ik kon het gewoon niet meer aan, ook al miste ik hem. Daarom was ik steeds weer enthousiast als hij dan weer contact zocht als hij nuchter was. Dan genoot ik even van zijn aanwezigheid en hoopte dat het deze keer voor lange duur zou zijn. Helaas viel deze droom telkens weer in duigen.

 

 

DE ZOVEELSTE OPNAME....

 

In de tijd dat ik in mijn appartementje woonde in gavere kreeg ik een telefoon van paps dat hij was opgenomen in een ontwenningscentrum in Gent.

Ik ging hem daar regelmatig opzoeken en ik vond dat hij er redelijk goed uitzag. Toen we echter tijdens de bezoekuren met elkaar praatten, vertelde hij telkens weer van die verhalen waar ik kop nog staart kon aan krijgen. Ik zal dan ook nooit weten wat er in die voorbije jaren precies allemaal gebeurd was en waar hij overal had uit gehangen. Toch slaagde hij er in om ook vanuit die instelling weer een aantal keer te gaan lopen en weer het slechte pad op te gaan. Raar maar waar keerde hij telkens na een tijd uit vrije wil terug. Het beviel hem daar blijkbaar wel. Ik bleef hem dan ook nog steeds regelmatig opzoeken. Er moest hem toch iemand wat steunen.

 

EEN TIJD VAN RUST EN WONDERTJES...

Ik was toen al een tijd alleen en genoot wel van mijn jonge leven. Ik had veel vrienden en hield van af en toe een feestje. Op een bepaalde avond leerde ik op een fuif iemand kennen waar het direct mee klikte. Het was eigenlijk wel liefde op het eerste gezicht. Het ging allemaal nogal in een razendsnel tempo en binnen de kortste keren woonden we samen. Onze relatie ging supergoed.
Ondertussen ging het, tot mijn grote verbazing, met paps vrij goed. Op een dag toen ik hem ging opzoeken wou hij me iets vertellen.... hij had namelijk ook iemand leren kennen, een vrouwtje waar hij zich goed bij voelde. Ze hadden besloten om op gemakje te gaan zoeken naar een stekje voor hen beiden.

Ik was heel blij dat hij zich eindelijk weer goed voelde en hoopte dat dat ook zo zou blijven.

één keer kreeg ik van zijn vriendin het slechte nieuws dat hij was hervallen, nadat ze een brand hadden gehad in hun woning. Stom dat hij op zulke momenten weer naar de drank grijpt maar dat is nu eenmaal de troost van een alcoholist. Paps zijn vriendin bleef hem wel steunen en na enkele weken ging weer alles goed. Ze hadden ondertussen een knus rijhuis gevonden in Eeklo.

 

Een 2-tal jaar later kon ik met grote trots aan mijn papa gaan vertellen dat hij grootvader werd! Op 16 februari 2006 beviel ik van een prachtzoon Emiel.

Vanaf toen bleek alles nog beter te gaan. Paps hield zich goed. Hij was heel trots op zijn kleinzoon, kwam regelmatig bij ons op bezoek en wij gingen regelmatig naar hen. Ze gingen af en toe op reis naar Griekenland en voor de rest was hij bezeten van de muziek van André Rieu en volgde daarvan dan ook alle concerten op televisie en live.

 

 

DIE ROTTELEFOON....

Ondertussen hadden we allen samen ook al de eerste verjaardag van Emiel gevierd. Dat vieren ging uiteraard niet met drank gepaard want paps hield zich nog steeds sterk.

5 jaar geleden, op 15 mei 2007 kreeg ik telefoon. Erika vroeg of ik toch maar even wou gaan zitten..... Het eerste wat bij me opkwam was 'lap, het is weer zover'.

Niets was minder waar..... Ze vertelde me al wenend dat mijn papa tijdens zijn middagdutje overleden was.... een hartaderbreuk. Mijn wereld stortte. De enige troost die ik had dat hij geen pijn had gehad, hij had niet afgezien.


Ook al had ik een héél zwaar leven met paps, 5 jaar later mis ik hem nog steeds enorm. Ik had zo graag gewild dat hij mijn zoon zou zien opgroeien en dat ik hem bijna 2 jaar geleden zou kunnen vertellen dat hij nog eens grootvader werd, van mijn dochter Jade.

Soms als emiel naar buiten kijkt als het donker is zegt hij tegen me "kijk mama, zie je dat sterretje dat het hardst schijnt? Dat is jouw papa die naar je kijkt". Dan neem ik hem altijd even stevig vast en geen hem de allergrootste knuffel die een moeder maar geven kan.

En als ik doodga, huil maar niet.
Ik ben niet echt dood, moet je weten.
T' is maar een lichaam dat ik achterliet.
Dood ben ik pas,
als je me bent vergeten.

 

En als ik doodga, treur maar niet.
Ik ben niet echt weg, moet je weten.
Het is de heimwee die ik achterliet.
Dood ben ik pas,
als jij die bent vergeten.

En als ik doodga, huil maar niet.
Ik ben niet echt weg, moet je weten
T'is het verlangen dat ik achterliet.
Dood ben ik pas,
als jij dat bent vergeten.

 

Dood ben ik pas, als jij mij bent vergeten

 

 

Deel 1 : http://www.xead.nl/leven-met-een-alcoholist

Deel 2 : http://www.xead.nl/leven-met-een-alcoholist-deel-2

Deel 3 : http://www.xead.nl/leven-met-een-alcoholist-deel-3

Deel 4 : http://www.xead.nl/leven-met-een-alcoholist-deel-4

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mooi, dikke duim
het was een heel aangrijpend verhaal - ik heb het meegeleefd met je! dat je pa in je hart blijft leven , begrijp ik en ik wens je sterkte - hem vergeten doe je niet! Knuffel
en duim
Je hebt dit heel mooi geschreven!
En vergeten doe je nooit.....