Leven met een alcoholist (deel 4)

Door Emieja gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

leven met een alcoholist..., met ups en downs (deel 4)

ECHTSCHEIDING...

 

Ondertussen woonde ik al een paar maanden alleen met mijn vriend.

We huurden een huisje van zijn ouders, hadden het gezellig ingericht en probeerden er, ondanks alles,  toch wat te genieten van ons samenzijn.

Achteraf gezien was die grote stap toch niet zo'n goed idee want ik gooide me van de ene myserie in de andere. Mijn vriend had immers zware epilepsie met regelmatige aanvallen en weer ging ik een aantal jaren van zorgen en stress tegemoet. Maar dit zal waarschijnlijk weer een verhaal apart worden.

Nadat mams en paps waren opgenomen, mams in het ziekenhuis en paps in de psychiatrie kwam dus alle last op mijn schouders terecht. Deze keer ging hij niet gaan lopen en was hij weer even voor rede vatbaar. Ikzelf werd ingezet als communicatiemiddel want de ene steenbok was al koppiger of de andere en van praten met elkaar kwam er niets in huis.

Mams had van haar hart een steen gemaakt en besloot haar eigen weg in te gaan. Ze kon dit niet meer aan en wilde toch nog wat genieten van haar leven. In eerste instantie ging paps niet akkoord met een echtscheiding maar na veel heen en weer gerij en veel praten kon ik hem toch overtuigen. Toch was hij er het hart van in. Wat moest hij nu aanvangen.... helemaal alleen.

 

DE VERKOOP...

In de eerste plaats moest het huis verkocht worden. Ik plaatste advertenties en informeerde me bij verschillende instanties en makelaars. Uiteindelijk ging het huis in handen van een immobilienkantoor zodat er toch een beetje een last van mijn schouders viel. Wat wist ik immers op 20-jarige leeftijd van huizen verkopen. Ik zorgde wel dat het huis constant netjes lag en onderhield te tuin zodat potentiele kopers een goede indruk kregen.

Uiteindelijk verliep alles vrij vlot want na een paar weken hadden we een koper gevonden.

Mams had ondertussen besloten een appartement of huisje te gaan zoeken aan de kanten van Turnhout. Mijn broer woonde immers in Beerse, waar hij gelukkig getrouwd was en trotse papa geworden was van een flinke zoon. Omwille van opvang voor haar kleinkind vond ze het wel gemakkelijk als ze in de buurt zou gaan wonen. Broer ging op zoek en vond een gezellig appartementje in het hartje van Turnhout. Na haar ontslag uit het ziekenhuis nam mams daar haar intrek. In het begin had ze het helemaal niet gemakkelijk maar beetje bij beetje kwam alles goed en ging ze eindelijk gaan genieten van het leven.

Paps was ondertussen ook al een aantal maanden clean en vond een studiootje in het gentse.

Ikzelf kreeg eindelijk een beetje rust.

 

DEPRESSIE...

Mijn vriend en ik genoten van ons nieuwe leventje. Ik had een goeie job gevonden in een kinderbijslagfonds in de buurt en ik dacht dat alles goed ging.

Na een aantal maanden begon ik me minder te voelen.... mijn levenslust zwakte af, voelde me futloos, had last van mijn maag en had geen zin om buiten te komen. Ik meldde me ziek op het werk en raadpleegde een arts. Diagnose...een zware depressie.... Hoe kon ik nu in godsnaam depressief zijn, alles ging nu goed. Volgens de dokter was het een soort terugslag. Ik had me in de moeilijke periode zo sterk gehouden dat ik maanden daarna pas de weerbots kreeg.
Enfin... met de nodige medicatie en rust spartelde ik mij er door en kreeg weer energie en zin in het leven...

 


DAAR GINGEN WE WEER....

 

We gingen regelmatig op bezoek bij mijn beide ouders en alles leek goed te gaan.
Tot op een avond.... de bel ging. Het was paps... stomdronken. Pff, de rillingen gingen weer door mijn lijf. 

Ik had er toch wel een afkeer van gekregen en had me eigenlijk voorgenomen om geen contact meer te hebben als hij dronken was. Maar ja, het is en blijft je vader. Ik kon hem toch ook niet op straat laten staan daar midden in de polders, in Watervliet. Ik liet hem binnen en maakte hem nogmaals duidelijk dat ik hem niet meer wilde zien als hij aan de fles was. Hij beloofde me nooit meer te drinken. Tja.... de wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Ik bracht hem naar huis.


Zijn belofte was snel verbroken want de komende tijd stond hij regelmatig dronken aan de deur of belde hij me op. Zijn financiele toestand was een ramp en daarom vroeg hij me regelmatig om geld. Op dat gebied kon ik hem niet helpen... het enige wat ik kon doen was de moed niet opgeven en hem blijven overtuigen om nuchter te blijven.



SPANJE...

 

Op een slag en een keer dacht ik dat het mij gelukt was, of eerder... dat het hem gelukt was. Paps was al een aantal weken clean en leek zijn leven ter herpakken. Volop solliciteerde hij voor een nieuwe job. Toen hij op een dag bij mij op bezoek was vertelde hij me dat hij de ideale job gevonden had. Hij kon ergens concierge worden in een hotel in Spanje, waar precies kan ik me niet herinneren. Ik stond er een beetje twijfelachtig tegenover omdat ik dan totaal geen controle meer had. Hoeft een dochter haar vader te controleren? Hmm....eigenlijk niet logisch en als het dat was wat hij wou.... Om zijn rechten niet te verliezen werd hij op ons adres gedomicilieerd.
Hij vertrok dus naar het zonnige spanje en de eerste dagen en weken kreeg ik regelmatig positieve telefoontjes. Hij stelde het goed en bloeide opnieuw open.



DEURWAARDERS EN AMBASSADE....

 

Toen ik weer even dacht dat alles rustig leek te zijn stond er plots een deurwaarder aan de deur. Nee, niet voor mij of mijn vriend maar voor paps. 

Dat was echt wel schrikken want die man kwam alles op schrijven wat mijn vriend en ik met onze zuurverdiende centjes aangekocht hadden. Ik had het luminieuze idee om toch onmiddelijk contact op te nemen met de veldwachter van Watervliet. Ja, die man wist van de ganse situatie aardig wat af, we hadden hem immers meerdere keren over de vloer gehad toen mams en paps nog samen waren. Hij schreef een officiele brief aan mijnheer de deurwaarder met de mededeling dat de domiciliering van mijn vader enkel en alleen bedoeld was als postadres wegens verblijf in het buitenland.
Zo daar hadden we dus geen last meer van.

Tot er op een dag weer zo een telefoon kreeg waar ik de rillingen van kreeg. Het was de Belgische ambassade in Spanje. Of het mogelijk was om geld op te sturen voor de terugvlucht van mijn vader want hij werd het land uitgezet. Ik gooide de telefoon neer en dacht bij mezelf hiermee houdt het op..... ik stop met dit zinloos gedoe.


Er gingen een aantal rustige maanden voorbij zonder dat ik nog iets van paps hoorde, de maanden werden zelfs 2 jaar. Ik dacht in die tijd héél veel aan hem. Hoe zou hij er aan toe zijn? Is hij nuchter? Waar zit hij? Is alles goed met hem? Toch vertikte ik het om hem opnieuw contact te zoeken. En raar maar waar, maar op een bepaalde manier miste ik hem wel.

 


EN TOEN.... GOED NIEUWS?

Dit leest u dan weer in deel 5 en het laatste deel van mijn verhaal http://www.xead.nl/leven-met-een-alcoholist-deel-5

Deel 1 van mijn verhaal leest u hier http://www.xead.nl/leven-met-een-alcoholist

Deel 2 : http://www.xead.nl/leven-met-een-alcoholist-deel-2

Deel 3 : http://www.xead.nl/leven-met-een-alcoholist-deel-3

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mijn advies is, laat alcoholisten los. Er valt geen eer aan te behalen.
Goede Kerst
Heb net vanaf deel 1 gelezen. Goed dat je het opschrijft! Wat een verhaal, heel zwaar en zeker voor een kind wat je toen nog was.
Ik hoop dat papa dit ooit zal lezen en mag beseffen wat hij jullie en in het bijzonder jou heeft aangedaan. Ik veroordeel hem niet, ik geloof heel zeker dat hij hier verdriet om had. Maar de druk die op jou schouders en je mam en broer is en moet heel zwaar zijn. Maar jij bent blijven geloven in de dag van zijn bevreiding. Ik hoop dat hij dit heel goed mag gaan beseffen. Wat een zware last heeft jou leven binnen gedrongen en jullie allen aangetast. Lieve schat je bent iemand die doorgaat en boordevol levenskracht zit, daarom hoop ik van harte dat je dat nooit opgeeft. Ik kan je verhaal maar al te goed volgen en heb diep respect voor je. Liefs claire
wat een verhaal! Het is verschrikkelijk om zoiets mee te maken! Ik wens ECHT voor jou dat er een einde komt aan al die ellende.
Duim en knuffel
Dat moet echt zo zwaar zijn...
heel heftig !
Vreselijk. Goed dat je dit van je af schrijft! Ik ben hier ook zo begonnen ;-)