Mijn begrafenis voorbereiden.. omdat het moet.

Door Danique1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

'Je gaat je eigen begrafenis maar voorbereiden!' tiert mam in een boze bui tegen me.. Op een rustig moment vraag ik haar, of ze dat meende.. En ja, ze was daar stellig van overtuigd. Ik moest en zou het op papier zetten zodat wanneer het nodig is, zij daarvoor konden zorgen.

PFOE, het is heftig als je je eigen begrafenis gaat voorbereiden, en dat al op mijn 20e levensjaar.

Ik voel me zwak, en lusteloos als ik plaats neem achter de computer om op zoek te gaan naar een grafkist. Daar zou ik mee gaan beginnen dacht ik maar. Na verloop van tijd had ik het dan eindelijk gevonden, samen met een mooi bloemstuk voor op mijn kist. Ik wil dat mijn begrafenis mooi wordt, en dan vooral mooi voor mijn ouders. Dat zit me het meest dwars; mijn ouders..
Al houden ze er rekening mee dat ik een dodelijke ziekte heb waarvan 15% aan sterft of het hele leven leid aan deze ziekte, vind ik het het moeilijkst dat zij op een gegeven moment mijn kist zullen dragen. En niet andersom zoals gebruikelijk is. Vaak hoor je dat het ergste wat ouders kan overkomen de dood van hun kind is... Logisch denk ik dan. Al staan mijn ouders ook in die positie, en doe ik hen dit aan. Ik laat hen meelopen in mijn lijdensweg naar de dood. Ik wil mijn ouders dit niet aandoen.. en toch doe ik het. 
Het voorbereiden valt me zwaar, en tegelijkertijd lucht het op.. Alsof dit de kans is om te ontsnappen aan mijn dagelijkse strijd, die mijn pijn kan verlichten.

Ik blijf weer hangen in het verdriet van mijn ouders..

Hoe durf ik hen dit verdomme aan te doen... Ik wil hen niet achterlaten met mijn broer. Ik wil ze gelukkig kunnen zijn, trots, zorgeloos. Dat alles neem ik hen al te lang af. Al weet ik nog niet hoe ik dat ooit nog goed kan maken... Ik voel me weer een slecht mens. Waarvoor moeten mijn ouders dit al zo lang aanzien? Waarom kan ik er niks tegen doen? Waarom kan ik niet gelukkig zijn? 
Deze voorbereiding zal leiden tot het einde, het einde van Danique... het einde van ons gezin... 


Ohh het spijt me zo. Als ik anders kon, had ik het gedaan, maar dat gaat niet. Ik ben te zwak na alle jaren vechten. Is dit dan het moment waarop ik me overgeef aan mijn lot?

Ik vraag mamma wat ik moet voorbereiden voor mijn eigen begrafenis..
'Wat je aan wilt in je kist... Uhmm, en of je wilt dat ik erbij ben met wassen en aankleden en of je wilt dat ik dat bij je doe', antwoord ze. Ze kijkt verdrietig, net als ik.
'Ik vindt het ook niet leuk om te zeggen hoor, maar als het zo doorgaat is dat wel waar het op uit loopt'
'Maar, dat wil ik helemaal niet', antwoord ik bijna in tranen.
'Ik ook niet... en je moet bedenken wat voor muziek we moeten draaien en wat voor kleur kist je graag wilt hebben' 
Het gesprek slaat in als een mokerslag.

Hoe overwin je anorexia, als je niet zonder kan omdat je niet gewoon kan leven maar voortdurend het echte keiharde leven moet blijven onderdrukken omdat het er niet mag zijn. Omdat het niet mag bestaan. Omdat IK niet mag bestaan en een slecht mens ben geworden door de dingen die ik heb gedaan.
Dingen die ik overigens ook nooit heb gewild maar waar ik als kind zijnde naartoe ben gedrukt door hulpverleners. Ik zou hen dood willen zien bloeden, net zoals ik mezelf in deze lange lijdensweg de dood in zal helpen. Ik haat ze. Maar nee, ik kan niemand doden. En dus richt het zich weer op mij. 
'DE ANOREXIA, HET MONSTER DIE BEZIT VAN ME HEEFT'

Ik ben niet bang voor de dood..

Sterker nog, het is een bevrijding voor mij, een levenslange gevangenis straf voor mijn achterblijvende familie. Het liefst zou ik willen dat ik ongemerkt kon sterven, zonder dat ze het door hadden, zonder dat ze mij hoeven te missen. Al is dat onmogelijk natuurlijk. 
Het erge is dat ik ook alleen maar stil kan staan bij mijn familie op dit moment, mijn dagelijkse aftakeling doet me niks meer. Mijn pijn raakt me niet meer. Ik ben een lege, gevoelloze huls geworden. Mijn ziel is al jaren terug overleden, het is nog wachten op mijn lichaam. Wat ik merk van mijn lichaam, raakt me ook niet. Ik heb het verziekt en daarmee is het klaar. Klaar voor mij. Ja, ik ben klaar om te gaan. 

Ik zal goed voor mijn ouders zorgen, en hen de mooiste aandenkens aan mij geven, zodat ik hen altijd zal steunen en zal zorgen dat ze blijven vechten.

 

Zij hebben mij nodig. Ik heb rust nodig. Ooit zullen we elkaar los moeten laten en zullen onze wegen scheiden. Misschien binnenkort, misschien over een paar jaar, maar tot die tijd zal ik blijven vechten en zal mijn begrafenis op papier staan. 

 

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
FleurtjeJ3,
Bedankt voor je reactie. Het gaat een stuk beter met me, nog altijd het gevecht maar ik kan er steeds wat beter mee omgaan.
P.S. Je bent niet voor verbetering vatbaar, je bent altijd al de moeite waard geweest. Los van wat je ouders van je vinden of jij van jezelf vindt. Heel veel sterkte!
Geen idee hoe het nu met je gaat en of je nog leeft... Ik dacht door de foto's dat je kanker had. Maakt geen verschil, zowel kanker als anorexia zijn ernstige ziektes, soms met een dodelijke afloop. Kanker wordt gezien als iets dat je overkomt, maar anorexia (of andere geestesziekten) zijn niet vrijwilliger, ook al geeft je omgeving je misschien wel dat idee...
Wat mij opviel aan je verhaal, was dat je het alleen maar over je ouders hebt en je angst voor hun afkeuren. Die angst is waarschijnlijk deels de oorzaak van je ziekte! De betrokkenheid van je ouders werkt je herstel dus alleen maar tegen: je voelt je slecht over jezelf/geeft jezelf de schuld en wil je ouders ontlasten, desnoods met de dood... Waar je je óók weer schuldig over voelt. Een onmogelijke positie.
Jezelf ontlasten van de zware verantwoordelijkheid voor je ouders te zorgen, geeft je ruimte om aan jezelf te denken en je te bevrijden van het monster. Het is een kwestie van leven en dood dat je jezelf een kans geeft. Wat heb je te verliezen?
Mail me als je verder wil praten.
Heel veel sterkte!
ik googlede hoe ik een perfect vriendinnetje voor mijn vriend kon zijn en kwam random op je blog terecht, wauw. ik ben geeen lezer, maar heb je verhaal misschien wel 4x gelezen. Zoek hulp, na de dood ben je er niet meer, je kan van je leven maken wat je er van maken wilt. verhuis desnoods naar thailand, je bent nog zo jong, ouderdan ik echter, maar het opgeven zou toch geen optie mogen zijn? wat lautje zegt, dood gaan kun je altijd nog,
ik vind dit mooi en heftig geschreven. Ik kan begrijpen dat je de dood juist als rustpunt ziet waar je aan toe bent, maar doodgaan kan altijd nog, en leven niet! Ik hoop dat je de kracht houdt om te vechten en weer geluk te vinden!
sterkte... o en duim!
Ga alsjeblieft hulp halen, pleaassse, want het is zo jammer van het leven dat je als een wonder hebt gekregen, dat een bewijs van liefde hoort te zijn. Al is de strijd dan vreselijk moeilijk, er zijn mensen die het hebben kunnen overwinnen...
Mocht je dan toch geen reden zien om te blijven leven en jezelf niet de moeite waard vindt om voor te vechten, zie ik dit artikel toch als een bewijs dat je er wel wilt zijn en jezelf serieus neemt.... Sterkte en ik brand een kaars voor je, stuur je liefde...