Hoe snel kan je gezondheid veranderen

Door Anton gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Type een korte omschrijving over uw artikel

Het gebeurde vorig jaar Augustus. Een week voor aanvang van onze vakantie in Polen. Mij vrouw werd ziek en moest naar de huisarts. De dokter constateerde een voorhoofdholte ontsteking, die met voldoende rust aan het einde van de week over moest zijn. Ik met wat humor voorspeld dat het dan zeker aan het einde van de week mijn beurt zou zijn. Het kwam dus echt uit en met een raar gevoel gingen we dan ook op reis. Eenmaal in Polen aangekomen werd al gauw duidelijk dat het niet een griepje was dat na een paar dagen wel over zou zijn. Aangezien het echt warm was werd er voldoende gedronken maar het toilet bezoek werd steeds minder. Het was dus onvermijdelijk, er moest een dokter gevonden worden. Gelukkig is mijn vrouw van Poolse afkomst dus communiceren was gelukkig geen probleem. Er werd een uitvoerig onderzoek gestart met toch wel een verrassend resultaat. De nieren waren ontstoken en hielden vocht vast met in de linker nier waarschijnlijk een niersteen. De urinewegen waren ontstoken en de prostaat was opgezet. Tevens zat er een rare plek op de lever. Er werden medicijnen voorgeschreven voor de ontsteking en de pijn maar de rest zou in Holland opgelost moeten worden. De vakantie kwam dus snel aan z’n einde en de terugreis  kon beginnen met de uitslagen van alle onderzoek en gemaakte scan.
Eenmaal terug in Holland werd weer eens duidelijk waarom onze gezondheidszorg zo kostbaar is. De uitslagen en scan die we bij ons hadden werden zo van tafel geveegd en het geheel werd afgedaan met “Je hebt gewoon een ontsteking gehad”. Er werd nog wat antibiotica voor geschreven aangezien er nog sporen van een ontsteking in de urine zaten en dat zou voldoende moeten zijn. Na twee weken bleek echter dat er niets veranderde en dat het beter was een Uroloog te bezoeken. Na weer een wachttijd van een paar weken was het dus zo ver. Ook hier werden de uitslagen uit Polen op tafel gelegd die ook hier weer zo van tafel verdwenen. Alles begon weer van voor af aan. Na drie maanden van onderzoek, wachten, onderzoek, wachten, werd mij een dag voor Kerstmis verteld dat ik waarschijnlijk mijn linker nier zou moeten missen, niets abnormaals werd mij verteld. Op mijn opmerking dat ik de volgende dag eigenlijk mijn familie in Polen wilde bezoeken, werd mij verteld alles gewoon te vergeten en na Nieuwjaar terug te komen voor verdere controle.
Bij terugkeer uit Polen was bij thuiskomst het eerste wat we zagen een brief van het ziekenhuis op de deurmat. Of ik met spoed een afspraak wilde maken voor een Lezersonderzoek. Meer dan drie maanden eerder in Polen reeds ontdekt en vermeld in de onderzoeksresultaten.  Het jaar begon dus met weer extra stress waar we niet op zaten te wachten. Eindelijk na een week kon de Uroloog weer bezocht worden. Hier werd ons duidelijk gemaakt, dat na overleg met collega’s, besloten was om met enige spoed de ontdekte cyste uit de nier te verwijderen. De lever bleek na het onderzoek niet levensbedreigend te zijn. De molen werd meteen in gang gezet en na twee uur waren alle voorbereidende onderzoeken achter de rug en de datum voor de operatie was bekent. Valentijnsdag 13.00.
Valentijnsdag, zijn we dus met lood in de schoenen vertrokken naar het ziekenhuis alwaar men zou gaan proberen een deel van de linker nier te verwijderen. In dit deel had men bij eerdere controles een Cyste ontdekt. Bij aankomst in het ziekenhuis is het allemaal heel snel gegaan en voor je er erg in hebt lig je klaar voor de operatie. Om precies 1 uur moest ik ,zelf, de operatietafel opschuiven en bevestigen wat men ging doen. Hierna ging het licht uit en heeft men vijf uur lang gewerkt aan deze verwijdering. Na op de uitslaapkamer en vervolgens nog een paar uur op de Intensive care gelegen te hebben ben ik op de verpleegafdeling terecht gekomen. Hier werd het mij langzaam duidelijk waarom er een morfinepomp aanwezig was en er aangedrongen werd deze ook te gebruiken. De pijn was ondragelijk, en al zeg ik het zelf: ik kan heel wat verdragen !! We hebben ons er doorheen kunnen worstelen en zijn na een paar dagen verlost van alle hulp apparatuur. Het vechten moest toen alleen zonder de narcotica.
Wie nu denkt dat dit het einde was !! Fout dus. In mijn eenpersoonskamer was de badkamer op twee meter afstand ! niet te belopen de eerste dag. Buiten adem en niet meer op de benen kunnen staan.  Je kunt gewoon NIETS meer en zeker niet zonder pijn. Het personeel, een hele jonge groep mooie, vriendelijke en deskundige verpleegsters, heeft mij hier voortreffelijk, met veel humor maar ook tact en kennis, doorheen geholpen.
Na een week sta je dan weer op straat en is het weer wachten op de eerste controle. Hier was het echter wederom schrikken. Hier werd mij voor het eerst verteld dat er geen Cyste was verwijderd maar een agressieve kwaadaardige tumor van 5cm. Bij het schrijven van dit stukje weet ik dat de tumor in z’n geheel verwijderd is en dat ik door het oog van de naald ben gekropen want het had heel anders kunnen aflopen. Waar ik nog altijd heel kwaad om kan worden is het feit dat het in Holland allemaal zo stroef gaat en zoveel geld moet kosten. In Polen was ik €100,- kwijt, die zelfs met originele rekeningen door de verzekering niet vergoed kon worden. Wat het in Holland allemaal gekost heeft wil ik maar niet weten. Het zal vele malen meer zijn zonder de opname.
Wat ik een ieder graag wil mee geven is ; “Blijf alert op je eigen lichaam” zoals jullie zien kan het je leven heel snel veranderen. Ik ben er nog steeds niet en door de ingreep werkt de nier nog altijd niet zoals het moet. Ik lig er veel wakker van of het allemaal voorkomen had kunnen worden als er eerder was ingegrepen !! Nu maar afwachten wat er aan het einde van de maand bekend wordt. Zijn er nog uitzaaiingen of niet? Werkt de nier nog of moet hij alnog verwijderd worden? Duimen dus !

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bij mijn vrouw werd in Nederland na twee jaar pijn een niersteen ontdekt zo groot als mijn pink, toevallig door een zuster die foto,s moest maken van haar rug,

De internist zei dat hij zulke stenen alleen nog had gezien bij mensen uit oost Europa, toen ik daar een opmerking over maakte en Nederland daar mee vergeleek werd hij kwaad.

Ik heb niet meer zo,n hoge pet op van de zorg in Nederland.

Pork geeft de DUIM.
FAN is hij al.

DRIMPELS zijn als dromen in het water.