Een gezond kindje, wie wil dat nou niet?!

Door Kamsg gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

8 jaar geleden werd ik moeder van een dochter

Mislukt

Mijn man waren al ouders van een 3 jarige zoon R. Wij wilden graag nog eens zwanger raken en na 2 maanden lukte dat. We konden ons geluk niet op toen we de thuistest zagen verkleuren. Onze knul zou eindelijk een grote broer worden. Wisten wij veel dat het na bijna 3 maanden alsnog mis zou gaan. Wij woonden toen in ons vorige huis en ben het daar op het toilet verloren. Na onderzoek bij de huisarts bleek dat ik alles kwijt was en konden we opnieuw proberen.

Na de teleurstelling van een miskraam, mochten wij 3 maanden later weer vertellen dat we een kindje verwachten. Om de duur van de zwangerschap vast te stellen, werden wij voor een echo naar het ziekenhuis doorverwezen. Daar op het scherm zagen wij ons 'kindje' . We konden als we goed keken een hartje zien kloppen. We mochten na een paar weken nog eens een echo maken, omdat de eerste heel vroeg gemaakt was. Dus wij waren blij dat we ons 'kindje' weer mochten bewonderen. Maar er was niks meer te zien. Het leek wel een sneeuwstorm daarbinnen. Na onderzoek bleek dat ik een Mola-zwangerschap had. Dit is een kindje dat is gestorven en dat maakt allemaal verkeerde cellen aan. Dus wij direct naar opnamebureau om een afspraak te maken voor curretage.

Hoe groot was ons verdriet toen.

Ja

Na een jaar bloedprikken waren mijn waardes weer normaal en mochten wij weer zwanger worden. Ook nu lukte dat weer vrij snel. Tijdens deze zwangerschap bleef alles op zijn plaats en wisten wij dat wij een meisje zouden krijgen. Ik heb mij tijdens de zwangerschap heel goed gevoeld. Qua gezondheid dan. Ik heb niet van de zwangerschapsmaanden kunnen genieten van het feit dat ik een kindje in mij droeg. Begrijp mij niet verkeerd, ik was wel blij met de zwangerschap, maar ergens voelde ik dat ik moest opletten.

Bevallen

na een zwangerschap van 39 weken werd op 24 december onze dochter A. geboren. Ze was gezond, alleen heel klein 42 cm en 2580 gr. Het is allemaal heel snel gegaan en ik mocht niet meer naar het ziekenhuis toe, dus is zij thuis geboren. Ik was nog steeds niet gerust en kon ook niet gerust gesteld worden. Ik bleef vragen of ze gezond was en of ze wel ademde.

Spugen en diaree

Nadat ik geen melk meer had, ben ik na ong. 2 maanden overgestapt op flesvoeding. Ze dronk altijd netjes haar fles leeg maar we moesten wel altijd de halve woonkamervloer bekleden met kranten. De reden? Na de fles kwam alles er met dezelfde vaart weer uit. En niet normaal, maar als de exorcist. het spoot eruit. Toen ik dat bij het consultatiebureau aangaf, werd dat altijd een beetje afgewimpeld. Ik was te bezorgd en moest mij niet druk maken. Ik heb altijd gezegd: Er is wat met haar, ze is anders dan haar broer. Het klopt niet. Maar goed ik was gebleven bij het voeden. Een paar weken later kreeg ze enorme diaree. Omdat ik bezorgd was maakte ik dit keer maar een afspraak bij de huisarts op vrijdag. Deze maakte met spoed een afspraak bij de kinderarts om het na te laten kijken. Daar konden wij maandag terecht. Zondag was de diarree gestopt en zeiden mijn man en ik tegen elkaar: Komen we daar morgen heb ze niks meer, zullen ze ook wel denken. Ik liet de afspraak gewoon doorgaan omdat ik het gewoon niet helemaal vertrouwde. In het ziekenhuis werd een hartfilmpje gemaakt en foto's wij zouden daar een dag later over worden gebeld.

Het telefoontje

Inderdaad een dag later kregen wij de kinderarts aan de telefoon. Maar niet met het nieuws wat wij wilden horen. Er was op de foto's geconstateerd dat haar hartje aan de grote kant was. Dat in combinatie met het filmpje was reden om het Sophia kinderziekenhuis te bellen voor een spoedecho. De dag na het telefoontje werden wij in het Sophia verwacht. Wij hadden al een beetje met het idee gestoeid: En nu? Ze komt op een wachtlijst en wordt geopereerd en klaar is kees. Nou nee zo ging het dus niet.

De echo

De echo werd gedaan door een hele aardige man. Hij stelde ons helemaal op ons gemak. Toen hij bezig was de echo te maken vertelde hij precies wat hij zag en toen.... was hij stil. De hoofdcardioloog werd er bij gehaald en hij ging ons vertellen wat er mis is met ons meisje. Ze had een groot VSD gecombineerd met een ASD. Wij vroegen aan de arts wat er nu ging gebeuren i.v.m. wachtlijst. WACHTLIJST??? Hij viel haast van zijn stoel. Zij wordt gelijk opgenomen. Kindjes met deze aandoening komen met 2-3 maanden voor de operatie. A. was al 5 en halve maand en had er eigenlijk al niet meer moeten zijn. Toen werden wij stil. heel stil....

De opname heeft in totaal zo'n kleine 2 maanden geduurd. Dit is langer dan normaal maar het ging na de operatie niet zo goed.

Nu

We zijn nu 8 jaar verder en onze meid is een vrolijk kind. Opletten met activiteiten zullen wij altijd moeten maar dat doen we met alle liefde. Haar broer van bijna 14 is ook reuze trots op haar. Al vechten ze elkaar soms ook de tent uit hoor. Ze houden toch ook verschrikkelijk veel van elkaar.

Elk jaar moet ze op controle bij de cardioloog en kinderarts. Bij de laatste echo is gebleken dat haar kleppen niet meer optimaal werken. Daar willen ze mee wachten tot ze is uitgegroeid. Ach ja wij hebben zoiets van: Kom maar op! dit kan er ook nog wel bij. We hebben geen keus het is er nou eenmaal. Als je in paniek gaat raken of negatief gaat denken, gaat het toch niet weg. Dussss.....

Dus zo vanzelfsprekend is een gezond kindje niet. Aan alle toekomstige ouders wil ik het volgende vragen: Volg je gevoel. Als je vermoedt dat er iets is, neem geen genoegen met: Je bent een overbezorgde ouder er is niks aan de hand.

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een verhaal! Maar goed dat ze nu vrolijk kan spelen en groeien
Ik ben nu in het bezit van twee kleinkinderen en kan dit verhaal heel goed begrijpen.
Ben zeer blij dat ze gezond zijn en trots natuurlijk.

Pork minder want ze trekken wel eens aan zijn staart.
Maar hij geeft de DUIM.
FAN is hij al.

DRIMPELS zijn als dromen in het water.