Huisartsen, eigenwijs, huisartsenpost

Door Nelliestam gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Korte tijd geleden is bij mij de diagnose 'ACNES' gesteld. Dit moet nog bevestigd worden door een chirurg, maar tot die tijd word ik behandeld met injecties lidoceïne en prednison. Allebei goedwerkende middelen, maar helaas niet altijd lang genoeg. Vervelend genoeg, maar als ik in het weekend of in de avond verschrikkelijk pijn krijg, ga ik naar de huisartsenpost (bij mij in de praktijk doen ze er niet moeilijk over en krijg ik die spuit gewoon). Daar zijn artsen die er niet moeilijk over doen om een spuit te geven, maar er zitten gevallen bij...

Het handigst is om het verhaal te beginnen ergens in, laten we zeggen, half maart. Ik kamp dan al een hele tijd met behoorlijke buikklachten, waarvoor ik ook al een week in het ziekenhuis heb gelegen, maar zonder resultaat. Half maart is de pijn niet meer te houden en beland ik een aantal keer via de huisarts cq huisartsenpost op de Spoedeisende hulp waar ze me aan alle kanten nakijken en nalopen, maar geen bevredigende diagnose kunnen stellen. Als ik op een slechte zondag 2x op 1 dag 5 uur!!! op de SEH lig is de maat vol en word ik opnieuw opgenomen in het ziekenhuis. Deze keer op de afdeling MDL (vorige keer lag ik op urologie, omdat ze toen dachten dat ik een nierbekkenonsteking had, wat misschien eigenlijk ook wel zo was, weet niet precies).
Na talloze onderzoeken op talloze gebieden (...) (urologisch, intern, gyneacologisch, zelfs neurologisch!) werd ik na een week zonder diagnose naar huis gestuurd. Er werd een afspraak voor me gemaakt op de poli psychiatrie, want tja... als je pijn hebt en geen lichamelijke afwijking... Dan zal het wel psychisch zijn. Daar was ik niet blij mee. Ik weer naar m'n huisarts en gezegd dat ik dat helemaal niet wil! Maar ja... goede kerel, wist me uiteindelijk toch om te praten.
Afspraak gemaakt... maar de pijn ging daarmee niet weg. En hoewel het soms draaglijk was, waren er ook nagenoeg ondraaglijke momenten en als dat in de avond/nachturen was ging ik weer naar de huisartsenpost om onverricht ter zake of met een stapel morfine pilletjes naar huis te gaan. Oh ja, vergeet ik nog te zeggen, ik slikte op een dag 400 mg. tramadol, 200 mg. diclofenac, 4000mg paracetamol en op de ondraaglijke momenten slikte ik morfine. Ik had nergens pijn! Behalve in m'n buik... Rechts onderin...
Volgens de dokter haast onmogelijk, dus opnieuw bevestiging dat het wel psychisch zou zijn. Maar blijf vooral die pilletjes doorslikken, oh nee... wacht! We verhogen de dosis!
(ik doe nu eigenlijk heel negatief over m'n huisarts, maar 't is echt een goeje kerel die gewoon écht luistert naar wat je verteld en ook echt wel probeert een oplossing te vinden, maar hij wist het ook echt niet meer!).
Tot op een dag...................................... het was woensdagavond............................................... ik kon niet meer rechtop lopen van de pijn.......................................... mijn broertje was het zat................................... en we gingen weer naar de huisartsenpost! En tot mijn grote verrassing trof ik daar een arts in opleiding uit de huisartsenpraktijk waar ik bij zit, aan! Ik had hem door mijn regelmatige bezoekjes aan de huisarts ook al wel eens daar gesproken en hij kende me dus al min of meer. Ik mocht bij hem op consult komen en sinds die avond... is hij m'n grote HELD!!!
Na mij aangehoord te hebben en een kort lichamelijk onderzoekje stelde hij een 'voorlopige' diagnose. Hij zette een spuit en ik heb 5 dagen lang!!! 5 dagen!!! geen pijn gehad!
En nu komt de pijnlijke plek...
Het was namelijk maandag dat ik weer pijn kreeg! 's Morgens al, maar na enig rekken begin van de middag de huisarts gebeld. Het was koninginnedag, dus de HAP. Tot zover geen probleem. Situatie uitgelegd aan de doktersassistente die mij vervolgens uitnodigde voor een consult. Moest wel 2 uur wachten voor ik terecht kon, maar vooruit! Dat kon ik nog wel aan.
Braaf op tijd kwam ik bij de huisartsenpost, verging half van de pijn (tja.. niet helemaal, geef ik gelijk toe!) en werd naar binnen geroepen bij een huisarts in opleiding, die een collega erbij riep. En dat was me toch een EIKEL!!!
Hierbij een zo correct mogelijk verslag met alle scheldwoorden weggelaten.

Bij binnenkomst gaven beide artsen mij en mijn broer een hand. Hij vroeg wat er aan de hand was waarna ik het hele 'ACNES' verhaal uit de doeken deed en hem vertelde wat de oplossing was voor de pijn zodat ik in ieder geval voorlopig weer door kon.
En daar ging het mis. Of het mijn toon was die hem niet aanstond of dat hij gewoon echt een eigenwijze kwal is wil ik in het midden laten, maar hij werd me toch een partij giftig! Zo werkte het niet en als er een diagnose gesteld moest worden was hij daarvoor en hij bepaalde toch zeker zelf wel welke behandeling hij wel of niet toe zou passen. Ik was sprakeloos! Echt verbijsterd! Mijn broer was boos!
Hierna volgde er een hele dialoog tussen de dokter en mijn broer die ik hier niet woordelijk ga herhalen. Het ging hart tegen hart! De afsluitende opmerking van de dokter was: 'je hebt niet genoeg pijn om nu een injectie te zetten, trouwens... dat mogen wij hier helemaal niet op de HAP". Ik heb hem daarna nog vriendelijk gevraagd dan een verwijzing te kunnen krijgen voor de SEH, maar dat vond hij ook niet nodig (wie bepaald of ik wel of niet genoeg pijn heb??). Na hem verteld te hebben dat ik dan vanavond weer terug zou komen omdat ik het verloop ondertussen redelijk begon te kennen, zei hij dat hij daar niet op kon anticiperen.
Dezelfde avond zat ik er weer en kreeg ik zonder enige moeite een spuit lidoceïne van een andere huisarts.
Mijn eigen huisarts was op z'n minst niet zo blij met de opmerking van de toen dienstdoende arts.

Het is al een lang verhaal geworden, dus ik zal de afsluiting kort houden. Dinsdag opnieuw een spuit gekregen op de HAP. Woensdag een spuit met prednison gekregen bij mijn eigen huisarts. Vrijdag consult gehad bij de huisarts zonder spuit (de medicijnen van woensdag werkten nog). 's avonds weer spuit gekregen op de HAP en nu, zaterdag, opnieuw een afspraak op de HAP. Aan de telefoon werd al moeilijk gedaan... Ik ben erg benieuwd wat de uitslag over een uur is... Wel/geen spuit?! Het zal mij benieuwen!

En tot slot... laat je niet zomaar afschepen met psychisch. Dankzij een jonge arts in opleiding heb ik nu een diagnose en wacht ik op een operatie. Er gaan verhalen rond van mensen die soms jaren en jaren van het kastje naar de muur gestuurd worden. Voor iedereen met dezelfde aandoening. Sterkte! Ik hoop dat jullie huisarts je serieus neemt. Zo niet... wellicht heeft mijn huisarts nog een plekje in zijn praktijk! ;-). Want zoals ik al zei... 't is een goeje kerel, EN DAT IS HET!

Groetjes!
Nellie

Ps: graag feedback of het verhaal echt veel te lang is... kon niet meer stoppen met vertellen, maar kan er in de toekomst rekening mee houden! Alvast bedankt!

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
@ Asmay. Bedankt voor je reactie. Je bent niet de enige die er nooit van gehoord heeft en daardoor duurt het diagnosticeren vaak erg lang. Als reactie op je terechte puntje van kritiek wilde ik een link bijsluiten over ACNES, maar helaas werkt die link niet.
Hierbij een link naar een website. Als je daar in het zoekvak 'ACNES' typt krijg je een duidelijk artikel met een eerlijk beeld over ACNES. Wilde een directe link, maar die werkt helaas niet :-(

http://www.neuropathie.nu/ (zoekterm: ACNES)


zeer goed neergeschreven artikel ! duim en fan erbij
Heftig verhaal, zeg! Ik mis alleen in het artikel wat 'acnes' is; ik had er nog nooit van gehoord (inmiddels even opgezocht). Hopelijk kun je er door de chirurg van worden verlost. Wel duim en sterkte!