Wat als zwanger worden niet van zelfsprekend is Part 3

Door RinskeHuisman gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Deel 3 van: "wat als zwangerworden niet van zelfsprekend is".

RUST:
En dan een maandje rust. Even niets, geen ziekenhuis bezoeken, geen hormonen die je moet spuiten, geen bloedprikken even helemaal niets.! In het begin merk je dan eigenlijk pas hoeveel je er echt mee bezig bent geweest. Ik was er echt heel veel mee bezig en in het begin van de rust maand bleef dat. Dat was niet heel raar want je bent al een jaar medisch bezig en krijgt altijd slecht nieuws en nu opeens even helemaal niets… Op een gegeven moment merkte ik dat ik er eventjes helemaal niet aan gedacht had en jeetje ik wist niet dat ik daar zo blij van kon worden en ik was echt zo trost, dat ik mezelf er steeds vaker op betrapte dat ik er gewoon weer even niet mee bezig was geweest. Zo lekker!!! Ik kreeg ook gewoon echt een positief en rustig gevoel.
Omdat mijn cyclus nooit regelmatig is geweest en sinds dit alles ook niet zelf opgang meer komt moest ik weer hormonen slikken om een cyclus op gang te brengen. Als dan de cyclus weer zou beginnen moest ik weer bellen met het ziekenhuis en dan zouden we weer opnieuw gaan starten.

En dan gebeurt er iets wat ik nooit aan had gedacht:
De maand rust heeft mij echt goed gedaan en vol goede moed beginnen we aan de nieuwe kuur van hormonen spuiten, verplicht seks hebben ;-) en daarna weer afwachten. We mochten na de eerste controle gewoon weer beginnen. Ik zag alles positief te gemoed, waarom niet er kon immers niets fout gaan, niet meer dan we al hadden mee gemaakt, toch?? Op de 2de controle (de 8ste dag voor mij) kreeg ik wederom een inwendige echo en was er zowaar een eiblaasje te zien…. Ik dacht nog: echt niet.. dit is nog nooit gebeurd dus het zal vast wel niet waar zijn.. Ja het was wel waar.!! Zou de stop/rust maand dan een positieve uitwerking hebben op mij en mijn lichaam? Ik wist het niet maar was natuurlijk helemaal blij. De 3de controle op de 12de dag was ook alles goed en was het ene eitje wat we op de 2de controle hadden gezien netjes en rustig aan het groeien. Helaas nog niet groot genoeg voor een ovulatie maar we kwamen er toch zeker in de buurt. En toen de 4de controle….. Zou alles goed zijn en zouden we weer een stapje verder kunnen zetten?? Vol goede moed liepen ik dat grote ziekenhuis weer in voor de standaard controle. En ja hoor dat ene eiblaasje was groot genoeg en o wat voelde ik me goed zeg….!!! Als 2 weken volledig positief nergens anders aan kunnen denken dat het allemaal goed ging nu en misschien wel eens helemaal goed zou kunnen gaan!! Ja vandaag zou ik weer een hormoon gespoten krijgen (het hormoon voor een ovulatie laat ik altijd in het ziekenhuis spuiten omdat ik met het gewone spuiten al zoveel moeite heb en de naald van deze prik is groter dus vervelender) We konden aan de slag ;-)

En dan begint het ergste….. Wachten. 2 weken lang alleen maar wachten.. Echter had ik daar de eerste 1.5 week geen last van. Ik kon me goed concentreren op andere dingen dan hiermee bezig te zijn. Echter leerde ik ook deze week weer hoe belangrijk het is om aan je zelf te denken. Ik had deze maand wat meer last van de bijwerkingen en begreep voor het eerst echt dat het ook echt hiermee te maken had en dus niet zo maar ergens vandaan kwam. Maar even een stap op de plaats maken.

Na die 1.5 week begon het vervelende gevoel me een beetje te bekruipen. De test datum kwam weer dichterbij en ik merkte dat de spanning wat toen nam, ik weer wat meer onzeker en gespannen werd. Waar was dat positieve gevoel en die positieve gedachten gebleven…..??? Helaas niemand die mij een duidelijk antwoord gaf of mij ergens mee kon helpen. Zelfs mijn vriend niet. Ik probeerde wel meer kenbaar te maken waar ik mee zat. Hij luisterde ook echt en probeerde me op zijn manier te helpen maar ik schoot er helaas niets mee op.. Ik vroeg me heel erg af waarom ik als ik de afgelopen 3 weken zo positief kon zijn en er niet maar altijd mee bezig was dat nu op eens niet meer kon?? Moest ik dan de situatie maar gewoon even accepteren en het maar over me heen laten komen? Geen idee, ik wist het even niet meer. Ik voelde me alleen, alleen met mijn strijd tegen mijn eigen lichaam. Ik hoop de komende maand iets te vinden waardoor ik positiever kan blijven dat gevoel vast kan houden!! Ik miste het opeens zo ontzettend.

Een x aantal dagen voor de test dag kreeg in lichtjes last van ongesteldheids buikpijn. Iets waar ik niet meer raar van op keer want dat was nog altijd zo geweest. En ergens bekroop mij het gevoel dat ook deze maand weer voor niets was geweest. Ik mocht natuurlijk zo niet denken maar mijn gevoel was sterk. Toch lukte het me redelijk om me daar niet aan vast te klampen. Ik was al niet echt positief meer maar dit zou het niet bevorderen.

De dag voor het testen is het dan helaas zover, ik word ongesteld. Helaas en weer een verloren maand. Zo voelde het tenminste heel erg. Eerder de week had ik hierover al een off day gehad dus de klap kwam niet mega hard aan, had ook geen zin. Als mijn cyclus begint krijg ik eigenlijk altijd last van erge hoofdpijn, zullen de hormonen wel zijn die je lichaam uit willen ofzo. Op de testdag zelf toch nog maar een test gedaan maar thuis was die negatief. Eigenlijk niet anders dan verwacht maar toch…. De hoofdpijn bleef en had even met een collega gebeld of zij een paar uurtjes voor mij wou werken want dan kon ik ’s middags nog even slapen en dan zou ik daarna gaan werken. Helaas liep het even iets anders.

Na het slapen had ik even lekker gedouched en kleedde ik me aan om daarna te kunnen gaan werken. Toen ik beneden kwam zei ik: ik moet even naar de wc ik heb echt mega buikpijn (de hoofdpijn was goed gezakt en speelde nu ergens in verte maar niet hinderlijk meer) Na een half uur kwam mijn vriend even kijken of alles wel goed met me ging (ik zit nooit langer dan 5 min op het kleine kamertje). Ik zei: nee bel a.u.b. het ziekenhuis het gaat niet goed. Ik verging letterlijk van de pijn. Ik kon niets meer. Ik moest ook een aantal keren bijna spugen puur van de pijn… Het was echt verschrikkelijk en eigenlijk met geen pen te beschrijven. Wij gebeld met de HAP en we konden daar niet veel later terecht. (achteraf hadden we beter kunnen bellen met het ZH zelf en dan met de gynaecoloog omdat ik toch al onder controle sta) De HA kon mij niet heel erg veel vertellen, hij zei dat mijn darmen goed klonken… tja dat was helaas niet waarvoor ik gekomen was. We konden een receptje ophalen bij de apotheek voor de pijn en daarmee kon ik weer naar huis. Helaas heb ik bij de apotheek het receptje niet mee genomen omdat het blijkt dat het medicijn wat ik had voorgeschreven gekregen de kans op verminderd vruchtbaarheid had….. En laat het nou net zo zijn dat ik al verminder vruchtbaar ben.!!!

De volgende morgen moest ik sowieso voor controle naar het ZH om te kijken of we weer opnieuw met het spuiten van hormonen mochten gaan beginnen. We legden daar alles nog eens haar fijn uit en de arts gaf ons toch een heel ander antwoord dan de HA. Ergens een opluchting omdat er nu wel goed naar ons geluisterd werd maar potverdorie wat was .het een klap in ons gezicht: We hadden een miskraam gehad…….. En ondanks die klap kon ik het positief zien (wie had dat gedacht) Ik kon alleen maar denken: Het is toch mogelijk, ik kan wel zwanger worden……………..!!!!!!!!!!!!!! Ik merk ondanks dit mijn lichaam hier en daar nog niet het zelfde is als ervoor. Of het raar is?? Nee ik denk het niet.. Er aan toe geven is een ander verhaal, dat vind ik toch wel lastig maar we doen ons best.

Nu we een jaar met spuiten, controles tegenslagen en een miskraam verder zijn vind ik het lastig om de positieve draad weer op te pakken. De vorige maand was zo positief en dat voelde zo goed! Waarom kan ik dat nu dan niet?? Het spuiten daar zijn we sinds 3 dagen weer mee begonnen.
Het is iets wat ik helaas al lastig vond maar ik kreeg het voor het eerst vanmorgen niet voor elkaar….! Met de tranen op mijn gezicht is het na goed een half uur mokken toch gelukt.. Vanmiddag maar eens kijken hoe we dat voor de komende dagen kunnen oplossen, want om dit nou elke morgen weer te hebben, nee dank je.!

Wordt vervolgd

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.