Leven met een alcoholist (deel 2)

Door Emieja gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

leven met een alcoholist met ups en downs (deel 2)

VAN KWAAD NAAR ERGER

 

In die periode mocht ik ook soms uitgaan. Welbepaald om de 14 dagen op zaterdag en tot 1u00. Samen met een vriendin gingen we toen altijd naar een klene dancing in de buurt van Zelzate. De afspraak was wel dat paps mij zou komen halen, stipt om 1u. 

 

 

Meer en meer kreeg ik de indruk dat hij naar drank rook toen hij me oppikte. Hij was echter wel steeds op tijd. Tja, hij wist ondertussen ook dat ik ondertussen het ganse verhaal kende dus waarom zou hij zich inhouden...

Steeds meer kwam hij dronken thuis toen ik nog wakker was.... hij dronk nu niet alleen meer thuis maar ging dat ook regelmatig op café doen. Het was allemaal niet leuk meer en we kregen dan ook regelmatig de huisarts op bezoek.  

Er werd antabuse voor geschreven. Ja, antabuse is een effectief medicijn maar je moet het natuurlijk willen nemen. Paps nam de pillen in in bijzijn van mama. Ze stopte ze in zijn mond en keek toe tot hij slikte. Toch bleef de pil steeds ergens weggestopt achter zijn tong of tussen zijn kaak waarna hij ze doodleuk weer ging uitspuwen in het toilet.

 

 

TRUKEN UIT DE DOOS....

We kregen te maken met allerhande truken en leugens. Flessen werden verstopt achterin de boekenkast, tussen het gereedschap in de berging, in het reservoir van het toilet.... je kan het zo gek niet bedenken. Er werden kleine streepjes op de flessen gezet zodat we in de gaten hadden of hij er van had gedronken had of niet..... tot er in de fles precies meer zat of de streepjes aanwezen, hij had er dus net iets te veel water bij gedaan.

Na de hopeloze pogingen met het middel antabuse stelde de dokter voor om een inplantaat te laten inbrengen. Zogezegd zogedaan en alles leek even weer goed te gaan.

Ondertussen had paps wel het rotsklimmen en de bergsportvereniging op gegeven.

 

I'M JOGGING....

 

Enkele maanden nadien besloot hij te beginnen joggen. Goed idee.... dan kon hij zich ontspannen en het was nog goed voor de conditie. Elke dag voor het avondeten vertrok hij richting domein puyenbroeck, weer of geen weer maar hij hield het vol. Hij geraakte dan verslaafd aan kauwgom... die had hij immers altijd in zijn mond toen hij thuis kwam. Ik herinner mij de geur.... ze roken vies.... een soort fruitgeur maar niet echt duidelijk wat het precies was. Zijn looproutes werden steeds langer en langer tot hij na een tijd wel uren weg was. Op een dag werd het wel heel laat. Bovendien stormde het en regende het pijpestelen. Aangezien ik ondertussen mijn rijbewijs had gehaald besloot ik om toch maar even richting puyenbroeck te rijden. Ik moest echter zover niet rijden want zijn auto zag ik in wachtebeke dorp geparkeerd staan aan een café. Ik maakte van mijn hart een steen en stapte zelfbewust de kroeg binnen.

 

Daar zat hij... aan de toog.... stomdronken.... stilzwijgend. Paps was gelukkig nooit agressief als hij gedronken had. Integendeel hij was zo mak als een lammetje. Op het voorstel om hem naar huis te brengen knikte hij ja.

 

IMPLANTAAT...

Volgende dag kregen we terug de huisarts op bezoek. Bleek hij op een bepaalde manier het implantaat er uit gepruts te hebben!?

Kort nadien kreeg hij er opnieuw één. Die hadden ze op een plaats gestoken, ergens tussen de schouderbladen zodat hij ze er niet kon uithalen.

Het ging weer een periode goed....  Toch hadden mijn ouders besloten om de zaak te stoppen en het huis te koop te stellen. Ze zouden ergens anders een nieuwe draad in het leven willen opnemen.

Ik was ondertussen 18, afgestudeerd en had een mooie job als secretariaatsmedewerker op een welgekend bedrijf in de buurt van Zelzate.

Op een dag kreeg ik te horen dat we gingen verhuizen. Oh ja? Waar naartoe? Naar Watervliet klonk het antwoord. Watervliet? Waar is dat? Van dat boerengehucht had ik immers nog nooit gehoord. Maar enfin, het was hun beslissing en ik bleef zoals steeds positief en sterk. 

 

DE VERHUIS...

 

We verhuisden dus naar Watervliet. Mams en paps hadden daar een heel leuk klein huisje gekocht, een 3-tal km van het dorp, midden in de polder. Er kwamen eenden, een geit enzovoort. Het was er héél gezellig en zelfs ik genoot van dat rustige leventje. 

 

 

Mijn contract op mijn werk liep ten einde en ik besloot een vdab-opleiding meertalig secretariaat te gaan volgen.

 

EN TOEN WAS ALLES OM ZEEP.....

Dit leest u in deel 3 van mijn verhaal http://www.xead.nl/leven-met-een-alcoholist-deel-3

Deel 1 vind u hier http://www.xead.nl/leven-met-een-alcoholist

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
lieve Emieja, ik ben erg onder de indruk! ik ben hier precies het verhaal van mijn broer aan het lezen.
Hij had (heeft) een mooi gezin met 3 kinderen, een uitstekende job, eigen huis .. kortom alles wat een mens wil. ik ben hier niet om "zijn" verhaal te schrijven, maar er is zoveel gelijkenis (behalve de verhuis en het verschil dat hij wel agressief werd)
ik geef snel een duim en lees deel 3
Leven met een alcoholist is niet te verdragen. Ban zulke personen uit je leven.
Akkoord ben, maar je vader ban je zomaar niet uit je leven.