Mijn leven als cycloop! Ik geloof in engelen.

Door Taco-Veldstra gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Het verlies van mijn linkeroog op elfjarige leeftijd door een gymnastiek oefening, leidt tot een depressie en herstel door acceptatie!

ALS CYCLOOP DOOR HET LEVEN.

EEN TRAUMATISCHE GEBEURTENIS!

Ik zit in de laatste klas van de lagere school met de Bijbel in 1956. We krijgen gymnastiek en ik hoop op spelvormen maar het wordt ringen. De juffrouw is een invaller, fysiotherapeute is haar eigenlijke beroep. Maar ze denkt met haar fysiologische kennis zonder didactische vaardigheden gymnastiek te kunnen geven.

DE GEBEURTENIS DIE MIJN LEVEN EEN VOLTE FACE GAF

In de zaal zijn 6 matten met paarden haar gevuld. Niet zacht om op neer te dalen, maar het geeft wel bescherming voor erger. Er zijn zes rijtjes voor zes paar ringen. Rustig zitten we achter elkaar te wachten op onze beurt. De matten blijven onopgemerkt aan de muur hangen. De vloer is van steen. Zo hard als kogelwerend glas. Als ik aan de beurt ben, klopt mijn hart niet van vreugdevolle opwinding, maar ik heb het gevoel dat ik als Louis Quatorze naar het schavot loop. Ik doe nog niets en transpireer hevig. Ik moet een vogelnestje maken en daarna in de ringen gaan zitten. Dat gaat me goed af. Maar een blinde angst overmeestert me als ze vraagt de ringen voorover buigend te pakken. Ik laat me voorover duikelen maar laat volledig gedesoriënteerd de ringen los,  waardoor ik met mijn voorhoofd en wenkbrauw op de stenen vloer beland. Het bloed spuit vanuit mijn linker wenkbrauw over vloer en de kinderen achter me. De paniek is zo groot, dat meisjes het lokaal uitrennen. Ik voel me zeer gegeneerd en denk dat het mijn eigen schuld is. Had ik de ringen maar moeten vasthouden.

GEEN HULP EN GEEN MATTEN!

Ze geeft me een doekje voor het bloeden, letterlijk en figuurlijk en belt het ziekenhuis. Een halfuur later wordt ik afgevoerd naar het Academisch ziekenhuis. Ik wordt vele malen gehecht maar het bloed blijft stromen. Mijn moeder vangt me op in het ziekenhuis en ik mag naar huis achter op haar fiets. Over de toedracht wordt niet gesproken. De matten of eventuele hulp bij de oefening is nooit aan de orde geweest. Mijn ouders, negeerden het gebeurde. Dat zou tegenwoordig anders zijn. Onverantwoordelijk gedrag van een leraar zou thans bestraft worden.

EEN JAAR LATER

Ik denk dat ik een bril nodig heb voor mijn linkeroog, want ik kan er steeds minder mee zien. Ik speelde voetbal in het hoogste elftal van de jeugd. Maar omdat mijn blikveld eendimensionaal is, wordt ik een team lager gezet. Een grote vernedering voor me. Via de oogarts wordt ik doorgestuurd naar ‘Het Oogheelkundig Ziekenhuis’ in Rotterdam. Na uitgebreid onderzoek moet ik bij de professor oogheelkunde komen. Hij vraagt me wat voor ongeluk ik heb gehad. Ik vertel hem mijn story. Hij zegt: ‘dat bloed is ook achter je netvlies gekomen en heeft langzaam je retina gedegenereerd.  ‘Wat betekent dat dokter’? Vraag ik angstig. ‘Ik moet eerlijk zijn: Je zult er nooit meer mee kunnen zien en het is ook niet operabel. Daarvoor is het netvlies te ingewikkeld met miljarden cellen. Een kapot hoornvlies is wel mogelijk, maar die is in tact gebleven. Je zult het moeten accepteren’. Je zult een bepaalde hoek niet meer kunnen zien, tenzij je je hoofd draait. Daarbij zul je de wereld eendimensionaal moeten aanvaarden.
 

IK ACCEPTEERDE DIT NIET!

Op Het Christelijk Lyceum werd ik obstinaat, verloor mijn zelfvertrouwen en was boos op God dat hij niet ingegrepen had. Ik viel van mijn geloof. Verwaarloosde mijn huiswerk en bleef zitten.

VOLLEYBAL

Ik schaamde me voor mijn wanprestatie, kon mijn voetbal vriendjes niet meer onder ogen komen. Ik miste teveel, in meerdere opzichten. Ik kreeg ook suïcidale gedachtes. Ik voelde me de cycloop in het verhaal van Odysseus, door zijn mannen voor de gek gehouden en ik..door het leven.
Maar juist op het moment dat ik als Job alles verloren had, werd ik benaderd door een engel. Een Indonesische kleine man. Tenniskampioen van Nederland. Hij was ook volleybaltrainer en leerde mij met een oog te spelen. Een gymzaal was voor mij te overzien. Hij spoorde me aan veel te trainen en ik kwam zelfs in het eerste team van “de Kangoeroes’ en werd hoofdaanvaller vanwege mijn sprongkracht, smashkracht en behendigheid. Wat het belangrijkste was ik speelde in het schoolteam. Dat verschafte me prestige. Volleybal was in die tijd op de Lycea de belangrijkste sport.

ZELFVERTROUWEN!

Omdat ik nu mijn zelfverzekerdheid terug kreeg, voelde ik dat ik met respect werd behandeld en werd voor veel schoolfeestjes door meisjes uitgenodigd. Ik bleef niet meer zitten en ondanks mijn blinde vlek voor exacte vakken, wist ik mijn diploma HBS A te behalen omdat daar de nadruk lag op talen en economie waar ik in uitblonk. Ik wilde economie gaan doen, maar iedereen raadde het me af omdat ik daar veel wiskundige kennis voor nodig had. De volleybal trainer adviseerde me te gaan studeren aan de Haagse Academie voor Lichamelijke Opvoeding. Ondanks mijn slechte cijfers voor turnen [ ik had er nog steeds angst aan over gehouden, vooral voor de ringen] slaagde ik binnen vier jaar, zonder te blijven zitten op 22 jarige leeftijd gymnastiekleraar te worden. Ik hoefde niet in dienst. Iemand met een oog konden ze gelukkig niet gebruiken. Tot mijn veertigste ben ik leraar geweest maar bespeurde dat de leerlingen steeds moeilijker werden door de anti autoritaire opvoeding methodes. Ik kreeg een conflict met de directeur dat drie jaar duurde en mijn zelfverzekerdheid weer ondermijnde.

ECHTSCHEIDING!

Ook waren er mede daardoor spanningen in mijn huwelijk, die leidden tot een echtscheiding. Ik betaalde zoveel alimentatie aan ex vrouw en kinderen dat ik nauwelijks geld overhield om van te leven. Daarbij was ik burnout geraakt.
Maar ik ontmoette weer een engel ‘de love of my life’ en ze inspireerde me om Tacoyo te ontwikkelen. De eerste body and mind training op muziek in 1976. Ik nam blijmoedig ontslag van school en Tacoyo trok zoveel cursisten dat we er van konden leven. We kregen kinderen en we voelden ons heel gelukkig. We verhuisden van een kamer naar een huis op een duin in Katwijk. Wat altijd mijn droom was geweest.

BUURJONGEN.  

Wanneer ik op een avond van mijn lessen thuis kom hoor ik dat de buurjongen van 18 jaar een stuk ijzer in zijn linkeroog heeft gekregen. De prognose is ook blindheid in een oog. Ik vraag aan de buurvrouw of ik hem alleen mag spreken. Ik vertel de jongen mijn verhaal en dat een oog verliezen geen ramp hoeft te zijn, als je het kunt aanvaarden. Ik verzeker hem dat ondanks dat ik wel eens bij stress en vermoeidheid loens, ik toch een redelijk normaal leven leid. Ik vertel hem mijn angsten toen het mij overkwam. Ik dacht erover als een piraat, een zwart lapje voor te doen, bij Mosje Dayan vond ik het wel stoer staan. Hij lachte. Ik zeg ‘je zult een mooie vrouw vinden’.  Ik zei hem dat, omdat ik zelf bang was afgewezen te worden. Ik kon me volkomen in hem verplaatsen.

LIEFDE!

Een paar dagen later komt zijn moeder aan de deur en vraagt me op de koffie. Ze spreekt haar dankbaarheid uit, voor mijn gesprek met haar zoon. ‘Ze vertelt:, ‘natuurlijk moet hij het verwerken maar zijn depressie is weg. Hij gelooft weer in een goede toekomst. ‘Taco, ik wil je bedanken dat je met hem gesproken hebt en hem weer zelfvertrouwen hebt gegeven. Het is een heel belangrijk onderhoud geweest voor hem en ons gezin' Ik ze:! 'Je hoeft me niet te bedanken, ik deed het met LIEFDE'!

Reacties (39) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
interessant, duim erbij en fan ook!
op cruciale punten in mijn leven ben ik altijd door engelen geholpèn
De naam van die cycloop is Polyphemus. Zoals die kleine Indonesische man voor jou was (engel), zo ben jij een engel geweest voor jouw buurjongen.
Een heel mooi verhaal, Taco!
Mooi geschreven ;)
Ontroerend en mooi verhaal.
Mijn zoon was lang gepest door zijn scheelzien.
Door jou heftig verhaal en je goede voorbeeld, geef je kracht aan veel mensen met oogproblemen.
Duim voor je sterkte!
Wat heb je deze tegenslag op een prachtige manier op eigen wijze overwonnen en beschreven..

Juist dat gaan doen, wat men moeilijk acht! Sport en leraar worden. Dat noem ik tonen van wilskracht. Subliem hoe je koos voor Tacoya en de "veiligheid" van het hebben van een baan als leraar opgaf. Je moet het maar doen, velen gaan door en worden "zuurpruimen".

Hoe mooi mag het zijn, dat jouw levensweg (en die van je buurjongen) bepaald heeft dat je een lotgenoot tegenkomt. Iemand die jij jouw lessen hebt kunnen laten zien, zodat voor deze jongen een hoop ellende is voorkomen. Liefde is de sleutel, helemaal waar.