Je ontkomt er niet aan..

Door Danique1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

De een wordt gepest. De ander wordt mishandeld. Weer een ander wordt misbruikt.. iedereen maakt wel wat mee.. Maar hoe kan je verder als het je eeuwig en altijd blijft achtervolgen?

De jaren die mijn leven veranderde...

Op een dag was alles lang niet meer zoals het vroeger was; Ik woonde plotseling in een huis met een moeilijk lerende broer met gedragsproblemen en een moeder die overspannen was. Ik stond er lang alleen voor... Mijn ouders hadden alleen nog maar oog voor mijn broer. 
Dat was opzich nog niet zo erg, ik kon het aan en begreep maar al te goed dat mijn broer hulp nodig had en dat alle energie van mijn ouders in mijn broer werd gestoken.

Wanneer hij op het goede pad is, wordt het weer als vroeger...

Daar geloofde ik in, maar die tijd is nog steeds niet aangebroken. Inmiddels ben ik al 11 jaar verder.. Als kind heb je absoluut geen besef van wat dingen op latere leeftijd kunnen aanrichten. En toen gebeurde het; depressief. En niet zo maar een depressie die voorbij waait.. Ik zonk alsmaar verder in de depressie, want mijn broer bleef me ondertussen misbruiken, mijn ouders gingen me steeds meer slaan en overhoren omdat ze antwoorden wilden hebben van mij. Dit op de meest onmenselijke manieren. Mijn privacy werd volledig van me afgepakt. Emoties werden thuis niet geaccepteerd..
Wat over bleef was een lichaam. En wel het lichaam waar ik mijn frustraties op kwijt kon.. 

En nu jaren later; leven met de gevolgen die me er dag in dag uit aan zullen herinneren wat er is gebeurd..

 

En nu?

Nu wordt verwacht dat je ondanks het verleden, een zware depressie, een chronische posttraumatische stressstoornis en anorexia, je leven oppakt en normaal doet. Alsof iemand is overleden en je vervolgens weer verder gaat met je leven. Mijn ziel is al jaren geleden keer op keer gestorven... Wat ervan over is, is een uitgemergeld lichaam dat wacht op de dood. 

Ik weet dat ik veel mensen verdriet doe, en dat ik dat niet zou willen, maar gewoon weg niet anders kan. Dit is mijn manier van omgaan met de pijn in mij, de manier om niks te voelen, en ook de ENIGSTE manier om te kunnen overleven. 
Maar ook de jaren later, is er haast niks veranderd... Ik wordt niet meer geslagen, een hele vooruitgang moet ik zeggen. De geestelijke mishandeling is er nog wel, maar te dragen. Gelukkig, heeft mijn broer inmiddels een vriendin, en heeft hij mij niet meer nodig als zijn object. 

Het lichaam dat van hun object veranderd is naar MIJN object. 

Wanneer achteruit kijken te pijnlijk is en vooruit kijken te beangstigend is, is zij er om mij door het nu te lijden. 'Zij' is de ziekte, het monster die me kan helpen en ondertussen van binnen opvreet. Ik ben van een kind veranderd in een kille, koude, jonge vrouw die alles aan kan en nergens bang voor is. 

Het is alleen nog wachten op de dag die mij komt verlossen van deze hel... 

 

Nog geen een hulpverlener, en ik heb er inmiddels veel gehad, heeft mij verteld of geholpen met hoe ik verder kan met mijn leven, of hoe ik het moet oppakken dat ik verder moet zonder een 'jeugd' te hebben gekend en heel veel heb gemist vergeleken met leeftijdsgenoten. Het begrip 'plezier' of 'genieten' ken ik niet.. 
Veel hulpverleners hadden me 'kunnen' en 'moeten' redden, want ze wisten het maar sloten hun ogen ervoor. Ik neem het hen heel erg kwalijk. Het blijft door mijn hoofd spoken; 'zij hadden me kunnen redden'.  Wanneer ze dat hadden gedaan was het nooit zo erg geworden... was het nooit zo uit de hand gelopen... was ik nooit zo ziek geworden... Maar het zij zo. 

Ik moet verder... Maar hoe... Ze zeggen dat het nooit te laat is, maar ik zit inmiddels zo ver dat het al jaren terug verloren is. 

 

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
doe zoveel mogelijk leuke dingen want de ellende is er al!
Leven is al een kunst opzich....
Beste Danique,
Je schrijft dat: 'Ik weet dat ik veel mensen verdriet doe, en dat ik dat niet zou willen, maar gewoon weg niet anders kan'.
Jij voelt je schuldig. Dat is een logische reactie. Toch hoef je je echt niet schuldig te voelen. Het zijn jouw ouders en broer die zich in eerste instantie schuldig moeten voelen. Jouw is veel leed aangedaan. Zowel lichamelijk als geestelijk.Ik vind het heel triest te horen hoe de hulpverlening jou in de steek heeft gelaten.
Nu is de eerste stap voor jou om goede hulp te krijgen. Ik heb je het al eerder geschreven, alleen kom je hier niet uit.
Ik heb ooit in het Sinai centrum gewerkt en die hadden toen een therapie die de trauma's hielp verwerken. Iets met piepjes en oogbewegingen. Ik sprak toen iemand die ook misbruikt en verkracht was en die daar heel veel baat bij heeft gehad.EMDR heet het, kijk maar op internet voor meer informatie.
Het is nooit te laat om te leven. Soms wel om een poging te doen te helen wat al zo lang kapot is. Ik weet niet precies hoe oud je bent, maar het is misschien goed voor je om je op te laten nemen aan de andere kant van het land. Of aan de andere kant van het land te gaan wonen. En begeleiding zoeken. Andere mensen, een andere start. Als alle hoop verloren is, is er een plek ver bij jou vandaan waar je opnieuw mag beginnen. Wat je ook doet... het is goed... Want niemand voelt jouw pijn zoals jij dat doet. Dikke knuffel
Wat kan ik hier nou op schrijven? Behalve dan alles wat ik al geschreven heb. Blijf in je zelf geloven, blijf vechten en blijf vooral contact zoeken.
Sterkte