x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Gevangen in het doolhof van wanhoop

Door Danique1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Het was weer zo ver; Het werd weer een ontploffing van woede en wanhoop. Ik ben het spoor bijster.

De maandag.

Het was weer zo laat. Alle boosheid kwam er gisteren weer uit. Ik besloot om bij het ontbijt met mijn ouders geen 'vierde' boterham te eten, al had ik er pas twee op en er een bij gesmokkeld. Dit betekende meteen wanhoop van mijn ouders richting mij.. Ze vonden het zwak van me en slecht. Al was het voor mij op dat moment echt te veel aangezien we zondagavond opeens chinees moesten eten. Iets wat ik verschrikkelijk vind, en waar geen rekening mee gehouden werd. Het was een drama, waarna ik zondagavond naar de wc ben gegaan en heb overgegeven. Ik braakte bloed.. VRESELIJK. 


Mijn ouders wisten dit niet. Maar maandagochtend zat ik er nog vreselijk mee... Dit was de eerste aanleiding voor een gesprek. Een gesprek wat uit de hand liep. Ze beschuldigde mij van het veroorzaken van de anorexia. Het 'dun' willen zijn en het feit dat anorexia alleen in welvaartslanden voorkomt. Dit heeft echter niks te maken met mijn ziekte. Ze waren heel boos, en ik besloot het huis te ontvluchten. Ik had veel suicidale gedachten, maar besloot een brief te schrijven aan mijn ouders met de oorzaak van mijn anorexia, en vervolgens heb ik nog een aantal geheimen bekend gemaakt. Waaronder dat ik tegen mijn wil in getongt en gevingerd ben door een andere jongen, en dat mijn broer foto's van me maakte met mijn broek omlaag en we samen programma's als sekscetera moesten kijken en dat ik de playboy moest bekijken wanneer mijn ouders er niet waren. Iets waar ik nog mee zit omdat ik toen pas 10 jaar was en dit veel doet met een jong gevoelig meisje. 


Mijn ouders reageerde met woede op mijn brief. Ze wisten niet wat ze hiermee aan moesten, en ze deden er NIKS meer mee. Ik had dit direct op moeten biechten. En zelfs vijf jaar nadat ik bekend heb gemaakt dat ik misbruikt ben door mijn broer, durf ik met nog meer aan te komen zetten. Ze zouden het niet geloven, en ze zouden ook niet zeggen dat het wel echt was. Daarvoor had ik al te veel gelogen. Ook dit alles was opnieuw de aanleiding voor een grote ontploffing van woede waarin we elkaar gekwetst en elkaar pijn hebben gedaan. Ik heb mijn vader dingen voor zijn voeten gegooid over wat hij tegen mij heeft gezegd, zoals: 'IK GA DOOR TOT IK JE KAPOT HEB!' en dat hem dat is gelukt. 


Met deze zin raakte ik hem diep. Al waren het zijn eigen woorden geweest, werd het verdraaid en beschuldigde ik mijn vader zomaar voor het kapot maken van mij terwijl hij altijd goed voor me heeft gezorgd. Ik was weer de slechte, de gemene, de hypocriete en aandachtvragende trut. 
Ik had een schop onder me kont nodig zodat ik mijn leven eens zou oppakken en verder zou gaan. Ik wilde het verleden gewoon niet loslaten vonden mijn ouders. Ik wilde erin blijven hangen. Ik koos hiervoor. En dit is wel het laatste wat ik ooit zou willen... 
Mijn ouders respecteren totaal niet dat ik een chronische posttraumatische stressstoornis heb opgelopen uit het verleden, en het voor mij heel moeilijk is om in het nu te leven en dat stuk af te sluiten. Hier kies ik niet voor. Ik zou dolgraag een normaal leven willen, zonder dat het verleden daartussen staat. Ik zou willen kunnen leven en genieten en plezier kunnen maken. Maar over alles hangt een donkere zwarte gloed die niet verdwijnt. 
Maar goed, mijn ouders zijn van mening dat ik dit wil. Ze hebben vreselijke dingen tegen me gezegd en me diep geraakt. Ook deze vorm van een gesprek voeren brengt me terug in het verleden, laat me zweten als een otter, en brengt me volledig in paniek waardoor ik ontspoor. 

Opnieuw onbegrip.

Mijn vader heeft mijn brief verscheurd voor mijn neus, samen met alle andere brieven die ik ooit geschreven heb. Uiteindelijk heb ik de rest wat er van over was verscheurd en al mijn woede over alles wat me dwars zat geuit. Na een hele dag ruzie en gesprekken voeren, was ik 's avonds stuk geslagen en op. Nog altijd ben ik boos op mijn vader. Die weigert te accepteren dat ik de anorexia niet alleen aankan en hun hulp daarbij heb gevraagd. Alleen ik kan de knop om zetten, vind hij. Al heb ik daar wel anderen bij nodig. Maar nee, ik heb dit veroorzaakt, en ik zal dit oplossen... 

De nieuwe start.

Uiteindelijk hebben we de avond af gesloten, en zou ik de anorexia keihard gaan aanvechten en zouden ze er voor me zijn. Al heb ik mijn grote twijfels... Ik kan het gewoon niet meer en ik weet het niet meer. Ik ben de wanhoop nabij en zie als enigste uitweg; de dood. 


Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Jeetje meid, ik wou je vanavond net een mailtje sturen en vragen hoe het gaat, maar nu ik dit lees is het me duidelijk,
het gaat niet goed, terwijl het een poosje terug de goede kant op leek te gaan.
Ik stuur je alsnog de mail dan kletsen we daar even verder.
het feit dat je zelf aangeeft hulp nodig te hebben is juist heel dapper! je ouders kunnen er duidelijk niet me omgaan maar daar mag jij niet onder lijden! zoek zelf actief hulp via je huisarts o.i.d... 9 van de 10 mensen met een zelfde soort verleden kunnen dat echt niet zomaar achter zich laten...

dat je zelf het gevecht aan wilt gaan geeft voor mij al aan hoe sterk je bent! weet zeker dat het je gaat lukken!

sterkte meid!
Na zo ongeveer elke instantie gehad te hebben die er zo ongeveer is, en elke hulpverlener die me heeft laten zitten ben ik er wel klaar mee. Professioneel is er in ieder geval niet, ben ik van mening...
Je moet inderdaad snel professionele hulp gaan zoeken.
denk niet dat je dit alleen kan, en dat is zeker geen schande.
Wees trots op jezelf dat je eraan wilt werken. maar zoek daarvoor wel verantwoorde hulp.
ben fan van je geworden, en natuurlijk krijg je een dikke duim van mij. heel veel sterkte
Ik kan me alleen maar aansluiten bij bovenstaande reacties. Zoek hul, en snel
Zoek hulp! ik wilde dat ik je probleem op kan lossen vanuit hier, dat kan ik niet dat kan psycho therapeut wel die je vertrouwen kunt wel. Neem contact op met de GGD als die in Nederland nog bestaat en zeg eerlijk dat je met suicidale ideen rondloopt. je staat niet alleen. Lief mens veel sterkte
Ga naar:http://www.chathulp.info/hulpverlening/roomlogin.php sterkte!