Voorbij, sluiten, doorgaan

Door Leny gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Het is bijna voorbij en een nieuw hoofdstuk in mijn leven kan zijn aanvang weer nemen, hoe er mee om te gaan, daar moet ik nog even over nadenken, gelukkig kan ik dit nog....Eindelijk.

Herstel en Balance, op naar een nieuwe toekomst.

 

Nog twee weken te gaan en dan is het over met de pret. Geen maandagen meer met groepsgesprekken, geen zwemmen meer, geen fitness meer, geen emoties meer die je kwijt kunt bij 9 mensen die je hebt leren kennen in hun zwakste en diepste zielenmomenten.
De donderdagen waren lange dagen voor ons, want na het zwemmen en sport en spel is er nog eens een uur even lekker relaxen, een soort van yoga maar dan op basis van je lichaam even rust geven en je geest leeg laten lopen als een fietsband.

Het was voor mij zwaar, emotioneel en conditioneel. Voor iedereen eigenlijk wel die hieraan meededen in mijn groep. Een van hen is uitbehandeld en is gestopt met het programma, maar niet voordat zij ons open en eerlijk op de hoogte stelde van haar strijd die zij verloren heeft.

Het heeft ons allen ontzettend in het stof doen bijten, alleen het feit dat je onbewust toch denkt: “Verrek, waarom mag ik doorgaan?” Hoewel ik volgende maand bij de controle ook de klos kan zijn hoor. That’s life.

Het doet mij alleen beseffen dat zij de vierde is binnen twee weken die ik persoonlijk ken en die de boodschap hebben gehad  dat er niets meer voor hen gedaan kan worden.
Dan scheld ik, zet mijn traanbuizen even op groot volume en laat die even goed doorspoelen. Maar alleen als ik ook alleen ben.

 

Mijn onzekerheid heeft mij altijd parten gespeeld in het hele gedoe over borstkanker, het is nu eenmaal een feit, twee operaties verder, hopen dat het wegblijft, maar je hebt garantie tot de deur, want je oncoloog is God niet. En de sluipmoordenaar is de enige die tegen te houden zou moeten zijn met chemo’s en bestralingen, gevolgd door jarenlang een pil per dag, want mocht het terugkomen dan heb je voldoende gif in je donder dat het zomaar ingekapseld zou kunnen worden, door die pil. Zo niet, dan heb je doodgewoon pech, letterlijk en figuurlijk.

Maar die negen mensen die een gelijke noemer hebben, die ineens uit je leven gaan verdwijnen, waar je wekenlang lief en leed mee hebt gedeeld, terwijl je elkaar daarvoor nooit eerder gezien had. Die mensen zal ik gaan missen. Voor mij persoonlijk was het een must om iets aan mijn lichamelijke conditie te doen, ik was een wrak na mijn vierde chemo, die was totaal verkeerd, was bijna fataal afgelopen als mijn vrouw niet ingegrepen had. Maar ik ben er nog, gevochten voor wat ik waard was. En zie nu toch mensen om mij heen wegvallen die ik zo bewonderde om hun kracht en emoties tonen, want dat doe je ook niet zomaar even bij vreemden. Want dat waren we van elkaar, totale vreemde mensen die elkanders pad kruisten op de weg naar het onbekende.

 

Ik heb her veel geleerd, geleerd om naar mijn lichaam te luisteren, geleerd om naar andere mensen te luisteren die ook hetzelfde hebben ervaren, ik ben gelukkig niet alleen in deze.
Ik heb emoties van andere mensen gezien die mij net zoveel pijn deden als zij zichzelf pijn hebben gedaan door het te delen is het leed te dragen. Herstel en Balance is een programma dat ze veel en veel eerder na een kankeroperatie op touw hadden moeten zetten. Het is zo belangrijk voor de patiënten die na al die drukte van chemo’s en bestralingen en onderzoeken ineens in een diep gat vielen. Maar dat was vroeger, nu zijn er betere en goede behandelingen, nabehandelingen, ook voor de naaste, je partner, man of vrouw of vriend of vriendin. Er is altijd iemand die jou een hand reikt om een stukje verder in je leven te gaan lopen.

Maar ik zal er moeite mee krijgen, dat ik twee dagen in de week mijn maatjes zal missen, dat ik gewoon weer in de controlefase zal gaan zitten, eerst 3 maanden, dan een half jaar en dan een jaar, mocht God mij genadig willen zijn.

Ik heb veel geleerd, veel tranen gelaten, veel nachten op lopen spoken omdat er zoveel aan informatie ineens naar binnen kwam. Omdat je tijdens al die voorrondes even de knop laag zet, want je hebt niet eens de tijd om het goed te verwerken.

Dan komt Herstel en Balance met goed geschoold en gezellig personeel in de vorm van een Ergotherapeut, een Maatschappelijk Werkster, een psycho, nou ja vul zelf maar in, ze zijn er voor jou en voor jouw groep. Kieskeurig worden de mensen bijeen gezet, zodat je als groep wel door een deur moet kunnen. Want men gaat heel diep met de vraagstelling, de emoties die los komen, zelfs ik moest ineens ontzettend huilen toen ik hoorde dat die lieverd ( om privacy reden geen namen) uitbehandeld was.

We hebben gelachen, we hebben gehuild, ik hoop alleen dat we contact kunnen blijven houden, al was het maar via de mail of de telefoon. Maar deze mensen hebben voor mij persoonlijk een dijk geslagen in mijn genezingsproces.


Gewoon omdat ik altijd dacht dat ik niet zo erg ziek was, het was een eye opener, men haalde mijn hoofd uit het zand. Ik was mijn eigen struisvogelpolitiek aan het afpoetsen door de verhalen van deze 8 mensen die ik dierbaar in mijn hart zal sluiten.

Want het is niet niks om even jezelf bloot te geven aan 8 andere mensen die je nog nooit in je leven gezien of gehoord hebt, maar voor mij zijn het allen kanjers, meer dan dat. Het zijn mijn medestrijders geworden in de strijd die wij ooit eens hopen te winnen en dat is Kanker.

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Geen andere woorden dan, Sterkte!
Ja, heel open en sterk geschreven. Zo'n groep komt natuurlijk ook heel dichtbij, met alles erop en eraan...
Pssssst, Leny, ik wil die beestjes ook. Zo lief, zo heerlijk, dat ik het bijna zelf voel als ik ernaar kijk.
Het plaatje met de eekhoorntjes was het eerste wat ik zag toen moest ik lachen enig, wat ik daarna las was daaentegen heftig. Als ik aan al die onzekerheid denk, vreselijk. Sterkte in ieder geval ook voor je echtgenoot , je bent een kanjer.
Geweldig te lezen wat het proces en resultaat van het herstel en balance programma is. Ik hoop dat je inzet je dubbeldik zal belonen voor de rest van je leven. Duim alvast