Waarom laat iedereen mij zitten?

Door Danique1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Als je een psychiatrische ziekte hebt, ben je voor veel mensen 'gek' of 'gestoord'. Ze schrijven je af, zonder ook maar enige begrip.

Hulpverlening.. Wat is nou hulpverlening?

Het woord zegt het al 'hulp verlenen', maar hoezo hulp verlenen als mensen je nooit willen helpen met waar je om vraagt. Allemaal omdat dat niet volgens het 'boekje' is of omdat zij denken dat het om iets anders gaat. De afgelopen zes jaar vraag ik inmiddels al hulp voor enerzijds mijn zware depressie vanwege mijn jeugd. Iets waar niemand mij mee kon helpen, behalve doorsturen, doorsturen en nog meer doorsturen naar andere hulpverleners. Ze wisten niet wat ze met me aan moesten... Van hulp kwam niks terecht omdat ik vaak niet verder kwam dan een intake. Mijn ouders waren fel tegen de hulpverlening, want zij waren de enigste die mij konden helpen. Ik moest niet buiten de deur alles vertellen wat er binnen onze vier muren af speelde. Aangezien ik een kind was, konden ze hulp van me afhouden. Het is er nooit echt van gekomen. 
Ook voor automutilatie wilde ik geholpen worden. Het verleden liet grote, diepe wonden achter, die ik voor eeuwig en altijd wilde helen. Maar ook dit was iets wat 'zorgvuldig' aangepakt moest worden. En dus lieten ze mij, toen vijftien jaar, hiermee rond lopen. In rapportages schrijven ze vervolgens dat ik zo diep sneed dat ik mijn slagader wel had kunnen raken. MAAR, waarom hielpen ze mij er dan niet mee als ik hier zelfs naar vroeg.... 

Steeds meer mensen begonnen me af te schrijven..

Ik was immers 'gestoord'. Wie wil er tegenwoordig nog bevriend zijn met iemand die gestoord is? De hulpverlening liet het nog altijd af weten. Al vroegen ze me wat ze voor me konden doen. Antwoordde ik altijd met: 'Ik wil niet meer zo leven, ik wil het verleden afsluiten en verwerken en doorgaan met mijn leven, het lukt me niet alleen, en ik weet niet hoe ik het moet doen..' 
Hulpverleners dachten er anders over, het was een gezinsprobleem. En met gezinsproblemen behandelde ze alleen het gezin. Achterlijk, als je het mij vraagt. Mijn ouders waren toch fel tegen elke vorm van hulpverlening? Mijn ouders hielden de hulp toch juist af, in plaats van dat ze aan verbetering probeerde te werken? Mijn ouders mishandelde mij, alsof ik daar mijn mond open zou durven trekken als ze erbij zaten? Ik zou weer terug naar huis moeten, met mijn ouders, niet wetend wat me daar te wachten stond... 
Ik weigerde.
Hulpverleners kwamen ermee dat ik niet wilde meewerken, en dat behandeling dan geen zin had. Dus werd ik weer aan mijn lot overgelaten. Depressief, automutilerend en leven in angst. 

En toen was het niet meer vrijwillig, we werden gedwongen.

Zelfs toen was het niet wat het moest zijn. Ik werd niet geloofd. Ik was degene die nergens aan mee wilde werken. Ik was degene die 'het probleem' moest zijn. Ik was degene die niet meer thuis wilde wonen. Alles lag aan mij... Niet wetend dat mijn ouders een groot toneelstuk speelde wanneer zij er was. En omdat ik niet serieus genomen werd, kwam er weer niks terecht van hulp. Want seksueel misbruik, daar werd niet over gepraat. Want bedreiging, daar werd niet over gepraat. Want mishandeling, daar werd niet over gepraat. Ik deed het. Ik was de boosdoener.
Weer kreeg ik de klap van de hulpverlening en zonk ik nog dieper weg in deze hel. Mijn leven thuis ging gewoon weer zijn gang, met de mishandeling inclusief. 
Mijn voogd leek 'de persoon' te zijn. Zij zou mij helpen, beloofde ze me. Zij zou mij nooit in de steek laten. Zij zou hulp voor me regelen. En zo kwam ik bij een orthopedagoog. En wel een orthopedagoog zonder manieren; bellen onder ons gesprek, te laat komen, niet komen opdagen, afspraken dubbel plannen. Ik was het helemaal zat... Mijn vertrouwen had het nul-punt bereikt. 

Alleen dat was niet genoeg...

De volgende werd mijn voogd; mij achterlatend met loze beloftes, zonder afscheid, zonder ook nog maar te reageren op mijn mailtjes. Ik heb nooit meer iets van haar gehoord. Precies zoals het altijd ging... 

Ik voelde me nog altijd niet geholpen na al die jaren, er was zelfs nog nooit iets geweest waarbij iemand me wel respecteerde, probeerde te begrijpen of mij verder probeerde te helpen. En toen kwam het ergst; Ik werd in het vakje geplaatst van 'chronische posttraumatische stressstoornis' en 'anorexia nervosa'.


Het ging helemaal de verkeerde kant op met mij. En dus besloot ik opnieuw hulp te zoeken, als volwassene, aangezien ik 18 was. En ook daar begon het doorverwijzen weer... Een volledige opname voor mijn anorexia zou alles helpen. Zo belandde ik in een kliniek, waar ik een geweldige tijd heb gehad, maar weggestuurd werd omdat ik niet genoeg aan kon komen. Iets waar ik werkelijk alles voor heb gedaan en voor over had. Zonder dat ik de anorexia had verslagen werd ik terug gestuurd naar huis, waar het allemaal weer verder ging. Ik was en ben nog lang niet beter. Sowieso, ik zit nog in dezelfde dramatische situatie waar ik geen stap verder mee kom. Mijn vorige psycholoog zou me weer helpen, Maar; ze had een nieuw idee; de deeltijd. Een plek waar ik kwam te zitten met mensen met een persoonlijkheidsstoornis. Ik was totaal niet op mijn plek. 
Ik weigerde. 
En nu, wordt opnieuw de vraag gesteld; waar kan ik je mee helpen?
Waarop ik nog altijd, na al die zes jaar, antwoord dat ik het verleden wil verwerken en verder wil met mijn leven en het alleen niet meer kan. 
Ook dit lijkt nog steeds te veel gevraagd, het moet vergaderd worden. Want misschien kan ze me niet helpen... Want misschien hebben ze een beter idee.. En weetje; IK BEN HET ZAT. 

Inmiddels wacht ik al twee weken op het antwoord 'ik laat het zo snel mogelijk weten' 

Het verleden lijkt zich te blijven herhalen... wetend dat ik zo geen stap verder kom. Ik voel me waardeloos, verloren en in de steek gelaten. Wie moet ik nog vertrouwen? Waar moet dit heen? Wat komt er zo nog van mij terecht. Hoe langer het duurt, hoe vaster ik kom te zitten. In deze diepe tunnel schijnt geen licht aan het einde... 

Is dit het dan, waar we voor op aarde zijn?

 

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
sluit me aan bij Karazmin!
blijf hopen en vechten en schrijven. Wij luisteren en reageren Sterkte en liefs
Ik hoop dat je snel een goede hulpverlener tegenkomt die zich met hart en ziel voor jouw welzijn zal inzetten! Sterkte en niet opgeven hoor!
Je hebt je gevoelens goed omschreven. Duidelijke taal.
heel erg vervelend ja,, ik begrijp je volkomen, en indd is jou reageren begrijpend.. sorry ik weet verder er weinig op te zggen, ik ben ook nog niet de goede tegen gekomen :(
Jou reageren is begrijpelijk. Ook ik (55 jr) moest erg lang wachten op de GGZ en na 9 personen kwam ik pas bij de goede hulpverlener. Was bijna 2 jaar verder. MAAR
laat je niet beïnvloeden. Blijf en wees jezelf. Of anders gezegd ik laat me niet gek maken. Goed weekeinde.