Waar leid dit toe?...

Door Danique1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Hoe heeft dit zover kunnen komen? En waar is de weg terug? Waar is de sleutel die de weg opent naar de vrijheid?

Hoe kon dit gebeuren?

Ik vraag het me elke dag weer af.. Niet wetend hoe ik uit deze negatieve spiraal kan komen. Ik zit verstrikt in dit doolhof van problemen die elkaar alleen maar blijven opvolgen. Jaar na jaar gaat voorbij zonder er iets van te hebben kunnen maken. Zinloosheid en wanhoop stapelen zich op als een grote bom in mij die op ontploffen staat. Woede die ik niet kan en mag uiten en daarom bewerkstel op mijn lichaam. Met grote gevolgen.. Met groot verdriet kijken mijn ouders toe hoe ik mijzelf dag in dag uit martel. Elke dag weer hetzelfde verhaaltje, waar ik met grote tegenzin naar uit kijk. 

Zo ook vanmorgen.. 

Mijn vrije dag alleen thuis.. een grote ondergang voor mijn lichaam. Voor mij de rust in mijn hoofd. Geen schreeuwende ziekte in mijn hoofd. Op deze dagen blijft ze me aanmoedigen om me uit te putten. Als pappa en mamma vanavond thuis komen zal ik weer moeten liegen over wat ik vandaag heb gedaan: 'oh, op mijn bed gelegen, wat gelezen, geplakt in mijn motivatieboekje, met de honden gewandeld, eten gekookt, boodschappen gedaan en gestofzuigd'... Een grote leugen, want ik werkelijkheid heb ik aan een stuk door bewogen en in grote dwang geleefd. Ik weet nu al dat ik er een groot schuldgevoel aan over hou, maar daar krijg ik wel een rustig en leeg hoofd voor terug. 
De medicatie put me erg uit, en ondanks dat ik het grootste gedeelte amper kan bewegen, wazig zie, hoofdpijn, buikpijn en me down voel. Ga ik er keihard tegenin en put mezelf nog meer uit als eerder.  Wanneer stopt dit? Ik zie geen eind van deze hel die ik alleen doorsta. Ik ben bang, doodsbang voor mezelf. Hulpverleners laten me opnieuw zitten.. want ik moet wachten op de vergadering en het besluit van het team, waar ik alweer 2 weken op zit te wachten. En ook hiervoor zat ik al vijf weken zonder hulp. Ik hoor niks meer van ze.. En ik ben het ook helemaal zat met die mensen. Ze stellen onhaalbare doelen voor me. Of althans ze zijn wel haalbaar, maar ik zie het niet zitten. 
'Ik wil je proberen te helpen, op voorwaarde dat je vrijwilligerswerk gaat zoeken'
Vrijwilligerswerk... Ik zou graag vrijwilligerswerk willen doen, gewoon om iets goed te doen voor de maatschappij. Al zit ik met een punt want onwijs belangrijk voor me is: Op mezelf wonen. En dus is mijn eerste stap meer werk krijgen waar ik betaald voor krijg zodat ik sneller het huis uit kan. Als ik nu vrijwilligerswerk zou aannemen, dan ben ik over een jaar nog op hetzelfde punt... Dat is mijn idee, maar het wordt niet goed gekeurd. Ik denk gelijk weer aan opgeven... 

Opgeven omdat er geen uitweg meer is... 

Vroeger was ik succesvol.. Ik had de hersens waar ik veel mee kan bereiken in deze wereld. Ik zou het gaan maken, dacht ik altijd. Niks is minder waar, ik ben jaren lang geestelijk ziek. Ik kijk toe hoe de wereld verder gaat in de tijd, al blijft mijn tijd nog altijd stil staan. Leef ik in stilte en eenzaamheid om niet opnieuw gekwetst te worden. Angst voor het verleden. Angst voor de toekomst. Angst voor mezelf. 

Wat bereik ik ermee?

Danique, ga verder met je leven. Pak het op. Laat los. Ga meer solliciteren en geef niet op na de zoveelste afwijzing. Probeer deze ziekte uit te roeien. Leef, leef, leef. Je hebt al te veel tijd verloren. Het leven is te kort om te vergooien. Je moet het er nu van nemen. Deze wereld heeft mij ook nodig, anders had ik het leven niet gekregen. Kijk niet terug, kijk niet vooruit maar leef vandaag. In het hier en nu. Alles wat je tot nu toe hebt meegemaakt is enkel levenservaring die je in de toekomst kan gebruiken. Doe er wat mee, Danique! Vecht en geef niet op... want je bent het waard. 

Zonder proberen kom je nergens. 

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ja, van jezelf houden schijnt niet zo vanzelfsprekend te zijn als ik altijd heb gedacht. Ik begrijp het (geloof ik) wel steeds beter, al zal ik het nooit kunnen invoelen. Hoe chaotisch moet het in het hoofd zijn als je moet leven in je eigen negatieve oordelen.