Waarom is het leven zo ingewikkeld?

Door Danique1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Hoe kom ik uit deze negatieve spiraal? Vraag ik me vaak genoeg af. Maar, ik kom nooit tot een oplossing of besluit..

Ik schreeuw om begrip binnen mijn gezin..

Nog altijd krijg ik thuis weinig begrip voor waar ik doorheen ben gegaan, en nog doorheen ga. Als ik bijvoorbeeld een zware dag heb en in tranen zit vanwege de anorexia in mijn hoofd die me probeert te slopen, wordt mijn broer razend. Ik moet 'gewoon' doen. Hij begrijpt niks van dat hele 'eetstoornis gedoe', het is achterlijk en aandacht vragen. 
Ik ben het zat om me te moeten verantwoorden voor dingen die ik doe uit een ziekte. Deels is mijn ziekte genetisch bepaald; ik ben erg perfectionistisch, doe het nooit goed genoeg.. en vanuit het verleden een zeer negatief zelfbeeld. De mishandelingen en het misbruik hebben er nog een schepje bovenop gedaan. Ziek worden was absoluut geen keuze, het overkwam me, ik kon overleven zonder gevoelens. En dat geeft de anorexia mij. Jammer genoeg is, en blijft het een onbegrijpelijke ziekte waarvoor ik geen begrip kan krijgen. 
Waarom kan mijn gezin niet begrijpen dat ik gesloopt ben na uithuis plaatsingen die je nooit hebt gewild?
Waarom begrijpt mijn gezin niet dat als je tegenover je ouders staat in een rechtszaak je als kind verloren bent? 
Waarom begrijpt mijn gezin niet dat de nachtelijke overhoringen, alsof ze rechercheurs waren, diepe wonden hebben achtergelaten?
Waarom begrijpt mijn gezin niet dat ik moeite heb met mijn broer na de jaren van misbruik? En maar gewoon moet doen alsof het niet gebeurd is, omdat iedereen dingen meemaakt en iedereen verder moet?
Waarom begrijpt mijn gezin niet dat ik tijd nodig heb om alles te verwerken?
Waarom hebben alle hulpverleners me niet gehoord, begrepen of geholpen? Waarom lieten zij mij ook in de steek? 
Waarom hebben zoveel mensen mijn vertrouwen beschaamd, en kan ik nu niemand meer vertrouwen? 
Waarom is de tijd verder gegaan en ben ik al volwassen? Waar was mijn jeugd?
Waarom dachten mijn ouders dat de enigste manier was om mij aan het praten te helpen door te dreigen, te slaan, te schoppen, te spugen, te knijpen, aan mijn haren te trekken, me niet naar mijn bed laten gaan, 's nachts razend naast mijn bed staan of me uren lang te dwingen tot ik mezelf verloor in een diep zwart gat.

Het diepe zwarte gat waar ik al zes jaar in zit..

Jaren zijn verloren gegaan aan de problemen thuis, mijn depressie, mijn posttraumatische stressstoornis en nu aan de anorexia. En waar ben ik nu? Ik ben geen stap verder.. Het enigste wat er van me over is, is een leeg omhulsel dat functioneert als robot. 

Mijn laatste oplossing..

Ook al ben ik altijd heel erg tegen medicatie, heb ik besloten het een kans te geven.. Gister begonnen en het valt me zwaar omdat ik erg veel last heb van bijwerkingen. De eerste twee weken kunnen klachten alleen maar verergeren, en dat nu ik al niet voor mezelf in sta. Ik voel me verschrikkelijk. Bovendien voelt het alsof mijn lichaam is opgezwollen. Mijn armen en benen zijn slap en zwaar. Ondanks dat zal ik toch met veel moeite mijn rituelen en schema's moeten volgen. En waarvoor? Waarvoor kan ik ook niet gewoon 'normaal' doen? Waarvoor heb ik zo'n stomme kut pil nodig, en voel ik me alleen maar slechter? 
Na een hele nacht niet kunnen slapen, droge mond, ongewilde bewegingen, wazig zien en hoofdpijn ben ik kapot..

En dan komt mam met het 'geweldige' idee: 'Vanavond neem je gewoon een oxazepam, en misschien slaap je dan wel'..

Ik ben doodsbang van die medicatie, omdat ik totaal niet voor mezelf in sta en mezelf niet in de hand heb. Zo liep ik midden in de nacht hallucinerend mijn trap af naar de wc. Ik had het gevoel dat ik een trein was in een donkere zwarte tunnel die naar de kamer van mijn ouders ging. De trein zou regelrecht naar hen toe gaan om ze te vermoorden. Ik hallucineerde alleen, maar de gedachtes maken me doodsbang. Laat staan als ik ook nog een oxazepam moet nemen van mamma... 

 

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Veel sterkte meid! Probeer de dingen te verwerken en je medicatie en eventuele therapie trouw vol te houden. Er staat je vast nog heel wat moois te wachten, ook al geloof je dat op dit ogenblik misschien niet.
Heel veel sterkte meis, ik vraag het mezelf ook wel eens af waarom het leven soms zo ingewikkeld is..
Duim!
Amiad heeft gelijk, je moet er aan wennen, Heb ik ooit gehad. Maar je moet er door heen.
Veel moed toegewenst
Klamp je vast aan goede dingen en doe de dingen waar je goed in bent. Duim en fan !
ik houd juist vast aan medicijnen, deze kunnen je ontzettend verder helpen wanneer het allemaal teveel wordt. tuurlijk kleven ook hier nadelen aan maar wat weegt zwaarder? en die bijwerkingen verdwijnen wel weer...

het waarom zal je toch nooit weten en dat zal je moeten accepteren, net als het feit dat anderen jou en deze ziekte nooit volledig kunnen begrijpen als ze het zelf niet hebben meegemaakt...

heel veel sterkte en hou vol, je bent al zover gekomen en blijkbaar als zoveel al overwonnen dat je hier ook doorheen komt!
Heel veel sterkte en houd moed. Stap voor stap loop je je overwinning tegemoet.
Meis.. sterkte... x