Goodbye rust, hello bewegingsdrang.

Door Danique1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Ik ben uitgeput en moe, maar ik zal hoe dan ook bewegen. Of ik nu wil of niet... Ik moet.

Hatelijke bewegingsdrang

Het is weer eens zo laat.. er gaat geen dag voorbij zonder bewegingsdrang. Op dagen dat ik niet meer kan en uitgeput ben zal ik toch maar weer 100 keer die verdomde trap op moeten, lopen, fietsen, dansen.. Er lijkt wel geen eind aan te komen. Ook als ik absoluut geen zin heb om te bewegen zal de anorexia me toeschreeuwen tot ik er zo zat van ben dat ik het toch maar weer doe. Ik zou willen dat ik nooit ziek was geworden. 

Een doodgewone dag..

Danique wordt al down wakker.. Mijn lichaam voelt slap en koud. Ik ben moe en uitgeput, zelfs na een nacht slapen. Hoe dan ook, ik hijs me uit mijn bed en vertrek naar beneden in alle stilte zodat mijn ouders me niet horen. Stiekem haal ik de weegschaal tevoorschijn, om mijn eerste ritueel uit te voeren: wegen. Dit geeft me altijd een rot gevoel, het is nooit goed genoeg.


En dus, zal de anorexia weer heftig in optreden gaan. Ze is als een monster in mij, ze ontneemt me alles waar ik plezier aan kan beleven. Het leven draait alleen nog maar om gevoelens uitschakelen, kcal verbranden, lichaamsomvang en gewicht. Al heeft het verleden mijn hele innerlijk al aan stukken gescheurd, de anorexia eet alles op van mij. 
In het leven draait alles om gezelligheid. Gezelligheid is eten.. en als dat niet gaat, is de sfeer verziekt. Ik verziek sowieso wel de sfeer, en dat doet me verdriet. En als ik het niet verziek stapelen de problemen zich voor me op. Hoe komt dit eten zo snel mogelijk uit mijn lichaam? Hoe kan ik dit er zo snel mogelijk weer afwerken? Ik zal tot de conclusie komen om te braken... Iets wat ik vreselijk vind, maar de enigste oplossing is. Eten geeft me gevoelens, niet eten verdoofd alles. De anorexia helpt me de dag door te komen door niet te hoeven voelen en geen problemen te hebben. Het enigste wat ik het is de anorexia, mijn grootste vriendin, mijn grootste vijand..
Wanneer ik mijn eerste ritueel heb uitgevoerd, begint mijn ontbijt. Pf, ontbijt? Waarom ontbijt ik? Ik wil mijn stofwisseling op gang houden en mijn vetverbranding aan het werk zetten, om het vervolgens te gaan verbranden in een hoog tempo.. Dansen, traplopen, wandelen, hardlopen.. Het kan me niet gek genoeg. Ik ga door tot mijn lichaam pijn doet en ik amper kan bewegen vanwege de uitputting. 
Maar he! Anorexia kent geen uitputting. Je bulkt van de energie, je kan de wereld aan, je bent onsterfelijk.. en dat met mijn uitgemergelde lichaam. Het lichaam waar ik van hou, gewoon omdat ik niks ben.
Alles is dragelijk voor mij, behalve de benen die me doen denken aan het misbruik van mijn broer, zijn handen over mijn buik, die blijven steken bij de knoop van mijn broek. Ik haat dat lichaam.. 
Nee, geen 'neukteugels' voor mij. Geef mij de botten, het niks zijn... Zodat geen mens op aarde mijn lichaam zal zien als een lustobject.


Ik bescherm mezelf, maar besef dat ik mezelf ook de dood in help. Iets wat ook weer een punt is. Alles is zwart of wit. Of ik wil me beschermen, in vrijheid, rust en ruimte en een bestaan opbouwen. Of ik ben destructief en wil dood. Al overlapt het elkaar.. en zie ik geen uitweg meer. 

De anorexia is de hele dag bij me om me te attenderen op alles wat ik nog moet doen, wat ik moet liegen, en hoe ik me van voedsel kan afsluiten. Dagen worden ingevuld met schema's en rituelen waar ik mijn verdere houvast uit haal.

Alles om me staande te houden en mezelf tegelijkertijd in deze langzame dood te helpen. Waar ben ik mee bezig? Waarom kan ik niet gewoon leven? Waarom is er niet een dag, dat ik gewoon kan leven, kan doen waar ik zin in heb en gewoon kan eten.

Geloof het of niet, 'ik ben gek op eten'. 

Wanneer ik eindelijk uitgeput in mijn bed lig, komt daar het honger gevoel.. Het honger gevoel wat ik zo vreselijk haat. Ik hoop dat er nooit meer een morgen zal zijn.. Wetend dat ik morgen weer precies hetzelfde moet doen.. Ik wil niet meer leven.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
knap geschreven
Goh, wat heftig zeg! Je schrijft mooi! Duim!