Het einde van een leven.... Maar hij zal altijd in herinnering blijven..

Door Claudia1972 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Soms is het leven zo oneerlijk, en gaat alles veel te snel voorbij. Morgen heb ik een crematie van een oom van mij. Maar hoe moet het zijn voor iemand die weet dat hij/zij niet lang meer heeft te leven....

Vorige week:

ging de telefoon, het was mijn moeder. Als mijn moeder belt dan is er  ook echt iets mis.

mijn moeder vertelde dat mijn oom, hij wist net 3 weken dat hij longkanker had, al was overleden.

maar.. stamelde ik, hoe kan dat nu, de doktoren waren zo positief..

....mijn moeder antwoordde dat hij een longontsteking erbij had gekregen en dat hij  dit niet had overleefd.

Vol ongeloof  veegde  ik even mijn tranen van mijn wangen en dacht even hoeveel spijt ik had dat ik toch geen contact met mijn oom en tante had opgenomen toen ik te horen kreeg dat hij longkanker had.

.. ach...zei mijn moeder , laat hun maar even met rust, je kan altijd nog  even bellen...

​En nu is het dus te laat, niet voor mijn tante, maar wel voor mijn oom, ik zal hem nooit meer kunnen spreken.

Had ik nu maar naar mezelf geluisterd en toch even gebeld, hoe pijnlijk  het ook was geweest.

Toch nog even naar mijn neef gemaild en hij kon het wel waarderen dat ik hem heel veel stekte wenste.

Maar nu wordt mijn oom gecremeerd en zal hij zijn rust vinden.

Zal er nog iets tussen hemel en aarde zijn, zal hij mij nog kunnen horen, zal hij nog meemaken wat er allemaal gedaan wordt? Vragen, vragen en nog eens vragen, die niemand kan beantwoorden.

Ik heb ooit op xead een schrijfopdracht  geschreven wat jouw laatste  wens zal zijn als je wist dat je kwam te overlijden.

Nu heb ik uitvoerig gezegd tegen René dat wanneer ik kom te overlijden dat alleen diegene mogen komen die ik wil en dat ik mijn kist vol wil hebben met Orchideeën, wit, blauw, geel, roze, paars.. allerlei kleuren.

Ik ben gek op Orchideeën en zo wil ik ook begraven worden.

Je wordt geboren, maar je komt ooit ook te overlijden, hoe hard het ook klinkt, maar het is wel de harde waarheid.

Je laat veel dierbare mensen achter en  ook al zal je misschien zelf  geen erg hebben in het feit hoe  het verder gaat, wanneer jij er niet  meer bent, de nabestaanden hebben er altijd veel verdriet van.

De pijn is  niet te omschrijven, jouw leven is niet  meer hetzelfde, je staat er, min of meer, alleen voor, nu moet je alles zelf doen, alles zelf regelen, natuurlijk zijn er mensen om je heen die jou steunen, maar voor de rest van je leven ben jij degene die alle klappen van de zweep op moet vangen.

Het delen van verdriet, het alleen zijn, alleen jij moet dit voor jezelf verwerken, op jouw manier, dit kan niemand voor je doen.

mijn  band met mijn oom:

Doordat ik heb gevaren  had , had ik weinig  tot geen contact meer  met ooms en tantes, het verwaterde en van beide kanten lieten wij het maar gaan.

Jammer genoeg zagen ooms, tantes, neven en nichten elkaar alleen met begrafenissen, hoe triest het ook mag zijn. 

Ooit hadden wij elkaar beloofd  om elkaar weer te zien..maar toch niet op deze manier...

Familie  krijg je en je bent er automatisch voor elkaar, vooral in barre tijden vind je steun aan elkaar.

Soms wordt de band, hoe bizar het ook is, versterkt of  er worden zelfs ruzies bijgelegd.

Het maakt wel een groot verschil wie het is, mijn oom mocht ik altijd erg graag.

En gek genoeg kende René hem ook persoonlijk, hij was een man die zich aan de afspraken hield, waar je gewoon onbezonnen mee kon praten, niets geen gedonder, niets geen geruzie, altijd even vriendelijk en begrip vol, net als mijn tante.

 

Morgen:

.. de dag van de crematie, ik vind dit altijd erg, heel erg.. ik haat crematies.. zo de oven in.. geen waardig afscheid, dit is mijn mening,  zó koud, zo  kil.. natuurlijk is een begrafenis/ crematie altijd koud en kil,  maar een begrafenis is net iets persoonlijker dan een crematie.

Ik zie er als een berg tegenop en denk vaak terug aan die tijd dat wij allemaal nog jong waren en hier nooit bij stil stonden, maar hoe ouder je wordt, hoe vaker je ermee geconfronteerd wordt.

Mensen van jouw eigen leeftijd komen te overlijden, laten een kind van 12 jaar achter.. ouders die hun kind overleven.. hoe erg is dit?

Maar het maakt niet uit of je nu jong of oud bent, als er iemand komt te overlijden is het altijd verdriet..

Ik zal mijn tranen  morgen niet kunnen bedwingen, maar toch moet ik mij sterk houden.

René heeft al de schrik van zijn leven gehad, toen ik belde dat mijn oom was overleden, hij hoorde het verkeerd en dacht dat Leona was overleden.. hij wist even niet t meer hoe hij het had.. ik was namelijk aan het huilen en daardoor kon hij mij niet goed verstaan..maar ook René  is getreurd om mijn oom, omdat hij hem al kende...

 

Lieve familieleden, nabestaanden, hiermee wens ik jullie ontzettend veel sterkte met dragen van jullie verdriet. Ooit komt er een tijd dat het verdriet zal verzachten.. maar vergeten doen wij hem zeker niet!!

 

 

 

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Sterkte Claudia! Mooie woorden!
Ik las je bericht op het forum.. heel veel sterkte..
Heel veel sterkte en troostduim.
Dank jullie wel, het geeft mij wel de kracht om heen te gaan.

Kaarsje brand ! X - D
Longkanker en ook nog eens een longontsteking erbij. Hoeveel pech kan een mens hebben.
Gecondoleerd en veel sterkte gewenst!
heel veel sterkte
'dood' is behoorlijk definitief ja.. zeer confronterend..