x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Deel 8: 15 jarig meisje dat verdrinkt in haar tranen..

Door Danique1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Waarom kan ik niet gewoon leven zoals mijn vriendinnen dat doen? Waarom mag ik niet zijn wie ik ben? Waarom kan ik niet gewoon stoppen met dit leven en verdwijnen, zonder iemand pijn te doen?

Ik hield het echt niet vol thuis. Om vijf uur was ik voor het eerst thuis nadat ik was blijven slapen bij Diana Huisman, de docente van school. Ik had het fijn gehad en het voelde een stuk beter dan dat ik thuis was. Mamma en Jayden waren op dat moment ook thuis. Mamma deed alsof er niks aan de hand was. Maar Jayden was boos en zei vervelende dingen tegen me.
‘Je maakt het alleen maar erger voor jezelf! En wat heb je gegeten met die domme trut van je?’
Tijdens het avondeten deden mijn ouders mee met Jayden’s nare opmerkingen. Ik negeerde het allemaal maar om niet nog meer in de problemen te komen.


Twee dagen daarna stierf onze hond, Tara. Het was de allerliefste hond op de wereld en ze was echt alles voor me. Het leek zo nep. Ze was er niet meer.. Op zondag, een dag later, hadden we haar begraven. Het was vreselijk en ik had veel verdriet om haar dood. Ik was dat weekend aan het logeren bij mijn tante om maar niet thuis te hoeven zijn. Wanneer alles beter voor me zou worden wist ik ook niet meer. Ik wilde eens blij zijn en alles achter me laten. Mijn leven was nog niet begonnen. Mijn ouders dachten dat ik ‘s avonds bij hen zou zijn en ome Cristophe en tante Kathleen dachten dat ik bij hen zou zijn. Ik wilde deze keuzes niet meer maken, maar ik moest. Ik fantaseerde over een gewoon thuis, waar ik thuis zou komen en mijn ouders er voor me zouden zijn en ik nooit huilend en alleen in mijn bed zou liggen. De zin van mijn leven was verdwenen. Ik had Tara nooit kwijt willen raken. Tara was er altijd voor mij. Ze maakte me blij en als ik verdrietig was troostte ze me. Nu ook Tara er niet meer was leek alles helemaal zo zinloos. Er zou helemaal niemand meer zijn die mij nog kon troostten.
Na Tara’s dood ging alles thuis gewoon weer verder. Pappa en mamma deden hun best om het goed te hebben thuis. Ik deed mijn best. Toch ging het gewoon niet.
‘Mag ik op de computer?’ Vroeg ik. Mamma deed alsof ze nadacht, maar ze zei niks. Na een tijd zei ze: ‘Nee, je gedrag is niet normaal’. Ik deed wel normaal en het sloeg echt nergens op. Ik werd boos omdat ik weer niet mocht.. Inmiddels had ik al een maand straf terwijl ik niks verkeerd had gedaan.
‘Het kon je toch niks schelen!’, schreeuwde ze.
Ik vroeg me af waarom ik steeds straf kreeg terwijl ik niet eens wat deed. Ik wilde zo graag vrij zijn.. De avond ervoor had ik mezelf in mijn enkel gesneden. Het had erg veel gebloed, maar dat deed me weinig. Ik moest dit doen. Elk stuk dat ik liep voelde ik de sneeën. Van der Berg, de afdelingsleider van school belde ‘s middag voor mijn moeder. Kut mensen, dacht ik. Gingen ze weer doorvertellen hoe ik op school was. Niemand was te vertrouwen. Toen ik er wat van zei, zei mamma: ‘Jij praat toch met niemand meer dus dat heb ik al afgezegd!’
Vind je het gek dat ik met niemand meer ga praten, dacht ik, ik wist dat ze alles gingen doorvertellen en ik op die manier nog meer in de problemen zou raken.
Die avond wilden mijn ouders weer met me praten. De zoveelste avond van een overvloed aan woede en verdriet in mij, wat ik niet mocht uitten.
‘Als je je zo blijft gedragen kom je nog wel een half jaar niet op de computer en dat kan ons geen zak schelen!’ Ik wist eerlijk gezegd nog steeds niet wat ik verkeerd deed. Wanneer ik hen vroeg waarom ik straf kreeg was het standaard antwoord altijd ‘je gedrag’.
‘Je hebt verkeerde vrienden in die crisisopvang gekregen en Dyonne kan jou vriendin niet zijn want zij is jonger en ze heeft een laag niveau.’, schreeuwde mamma tegen me. Voor mij maakte haar leeftijd of niveau niks uit, we waren vrienden geworden, ze was dan wel heel anders dan mij maar dat betekende niet dat wij geen vrienden konden zijn. Mijn ouders dachten daar anders over. Die jongeren waren niks voor mij, volgens mijn ouders. Ik zou verkeerd gedrag over nemen van ‘die vrienden’.
’En het kan je wel wat schelen, anders sneed je jezelf niet!’, schreeuwde mijn moeder. Ze begon er weer allerlei suggestieve vragen over stellen en ik voelde me er alleen maar slechter door. Ik begreep dat het nergens op sloeg en dat ik me aanstelde en dat ik kut was. Vervolgens gingen ze nog door over het weekend dat ze het zo vervelend vonden dat ik terug naar huis moest komen omdat Tara ging sterven. Dit was alleen niet gemeend, het was sarcastisch en dat deed me veel verdriet. Ik had er alles voor over gehad om mijn laatste dag met Tara te zijn. De sarcastische opmerking van mijn moeder raakte me zo diep. Tara was er verdomme al vanaf mijn vierde, ik was altijd met haar geweest en nu moest ik ook haar nog missen.


De volgende dag werd het er niet beter op. Niemand hoefde mij nog te helpen. Dat verdiende ik niet. Ik wilde het leven niet meer. Ze begonnen de volgende ochtend weer. 
‘Als je de derde wereldoorlog wilt spelen rot je maar helemaal op!’ schreeuwde pappa met overslaande stem.
Ik had nog niet eens wat gezegd of gedaan.
‘Waarom zet je een snee in je lichaam? Ik heb liever dat je met ons praat of het uitschreeuwt’ zei mamma tegen me met een hele vervelende toon.
‘En wat ben je nu van plan? Wat kunnen we verwachten? Elke week een wegloopactie?’, schreeuwde mijn moeder. Ik negeerde het maar en keek uit naar de volgende dag dat ik niet terug hoefde naar dit huis en deze mensen.
Woensdag was de standaard dag dat ik bleef logeren bij Diana, ik had het daar erg fijn. De man van Diana en ik hadden de middag doorgebracht met Cd’tjes afspelen en ’s avonds aten we samen. De dag daarop zou ik na schooltijd weer naar huis gaan.
Mijn ouders kwamen die dag laat thuis van werken. Ik hoorde ze alweer schreeuwen over het eten. Het was ook nooit eens goed. Ook na het eten ging Jayden verder met ruzie maken.
‘Moet je niet naar juffie toe? Wat heb je trouwens gegeten?’, vroeg hij sarcastisch. Ik ging er niet op in, maar Jayden ging door. Waarop ik reageerde met: ‘Hou gewoon je bek’. Ik was het helemaal zat.
‘Moet je nu niet naar je bunker?’ Daar bedoelde hij mijn kamer mee. Ik liep naar boven.
‘Danique, wil je eens maken dat je hier komt?!’riep mamma van onder de trap. Ik stond weer op en liep de trap af.
‘Jayden stelde hele normale vragen, die had je makkelijk kunnen beantwoorden.’
‘Het zijn geen normale vragen en hij zei het sarcastisch!’, riep ik verontwaardigd uit. Ik liep weg van het gesprek en ging alsnog naar boven. Mamma riep me weer terug, maar deze keer liep ik door. Dat was genoeg voor een grote ruzie. Een paar seconden later hoorde ik mijn vader de trap op rennen. Hij schreeuwde tegen me en ik kon zien dat hij heel erg boos was. Pappa stond heel dicht voor me en het leek heel dreigend. Ik was bang dat hij me zou slaan maar hij schreeuwde en schold alleen maar. Mijn moeder kwam ook naar boven. Ze was echt razend. Ze begon me te slaan.
‘Ben je nu blij? Je hebt gewonnen! Je hebt me kapot gekregen, trut!’, schreeuwde ze. Ik was erg bang nu ze in deze staat was. ‘Je hebt nog niks normaals gezegd!’ Ze sloeg me weer. Mijn vader onderbrak haar: ‘Rustig nou, ze heeft je weer zover gekregen, ze heeft je waar ze je hebben wilt’. Maar dit was nog geen reden genoeg, ik had mijn kamer al een week niet schoongemaakt. Mijn moeder was echt panisch voor stof, als er al maar een haar lag ging ze stofzuigen, en dat elke dag opnieuw. Mijn kamer zag er altijd keurig netjes uit maar.. er lag stof. ‘Binnen tien minuten heb je die kamer van je helemaal schoon! Dan kom ik controleren!’ Ze liep weg. Ik ging alles heel snel schoonmaken en opruimen, maar ik was vooral ook bang. Binnen zes minuten kwam mijn moeder al terug. ‘Ben je nou al eens klaar?!’
‘Bijna’, zij ik haastig terwijl ik mijn kastje stond af te stoffen. Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat mamma al was begonnen met controleren. Ze keek echt overal in mijn kast, mijn bureau, de la’s. Ze ging overal met haar vinger overheen om te kijken of er nog stof lag. Pappa kwam er ook bij, en toen kwam het volgende onderwerp: Snijden. Ze waren erachter gekomen dat ik het weer had gedaan. ‘Je laat het zien, wanneer heb je dat gedaan?!’, schreeuwde mijn moeder. Na een tijd dat ik erover heen probeerde te praten, gaf ik toe. 


‘Ik heb het zondag gedaan en ik laat het niet zien’,  zei ik.
Alles wat ze daarna tegen me zeiden was slecht over mij, ik kon het me niet meer herinneren hoe het ging. Ik had zoveel tranen weggeslikt.
Ik moest mijn tanden poetsen en beneden komen want Jayden probeerde te slapen en had last van het geschreeuw. Beneden ging de ruzie gewoon verder. Uiteindelijk mocht ik naar mijn bed. Ongeveer half twee. Ik was kapot en viel huilend in slaap.


Twee dagen later was het weer zover. Ik was de hele dag alleen thuis geweest en was ’s avonds bij Sara. Ik had gekookt, de was gedaan en de honden uitgelaten. Het was 23:41 toen mamma belde. Ze was net thuis en ze had troep aangetroffen zei ze.
‘Ik ben net thuis en ik tref hier een troep aan!... Waarom heb je de was niet van de lijn gehaald?! en waarom heb je het oud-papier niet buiten gezet?!’, schreeuwde ze.
‘Ik kom er zo aan’.


Ik was wel bang maar ik had geen andere keus, dus ik ging naar huis. Ik had het huis moeten opruimen. Eigen schuld. Mamma was echt razend toen ik thuis kwam. Ze begon tegen me te schreeuwen. ‘Je hebt de hele dag niks gedaan in huis!’, tierde ze.  Ik bleef rustig. Mamma zei weer rotdingen tegen me over wat ik allemaal fout had gedaan. Ik was ook boos geworden en ik schreeuwde terug. Dit maakte me boos en verdrietig. Mamma sloeg me. Onze hond plaste op de grond van angst. Mam begon dit op te dweilen en schreeuwde ondertussen verder. Noa, onze hond, plaste weer op de grond. ‘Het is jou schuld! Jij gaat door!’, schreeuwde ze.
‘Ik moet wel zo gaan slapen want ik moet er morgen weer vroeg uit voor mijn werk.’
‘Kan me niet schelen! Jij hebt het veroorzaakt dus jij gaat het opruimen’, schreeuwde ze. Mamma stond voor de wasbak. Dus ik wachtte op haar om mijn doekje uit te spoelen. Ik durfde niet. Ze ging maar door met schreeuwden en schelden en mij naar beneden halen. ‘Haal die dweilstok!’, schreeuwde ze. Ze kneep me in mijn arm. Toen ze me los liet liep ik naar de bijkeuken om de dweilstok te halen en daarna de dweildoek uit de la te pakken. Te laat, mamma had hem al gepakt. Ze werd nog bozer en sloeg me weer. Wat deed ik allemaal nog meer verkeerd… Ik wist het allemaal niet meer. Mamma bleef tegen me schreeuwen. Mijn angst was groot. Gelukkig mocht ik mijn tanden gaan poetsen boven, maar ook mamma ging naar boven. Ook daar bleef ze tegen me schreeuwen en schelden. Als ik klaar was moest ik beneden komen om met een blij gezicht ‘welterusten’ te zeggen. Ik probeerde mijn blije gezicht te voor schijn te toveren en welterusten te zeggen,  maar de ruzie ging gewoon door. Voor ik het merkte kreeg ik een hele harde klap in mijn gezicht. Mijn mond, neus en wang deden pijn. Laat me gaan…
‘Je hebt die troep expres achtergelaten om onze leuke dag even goed te verzieken!’, zei ze.
Het was dom van me, dacht ik, ik was ervan uit gegaan dat Jayden de lampen wel aan zou zetten als hij weg ging. Ik was al vroeg weggegaan en het was toen nog licht. Jayden had helemaal niks gedaan, en ik had het moeten weten. Hij had zelfs zijn bord niet in de vaatwasser gezet.
‘Het is jou schuld!’, schreeuwde mamma weer.
En inderdaad het oud-papier en de was niet afhalen was echt mijn fout. Ik had troep achtergelaten.. maar ook dat had ik niet expres gedaan, ik was het vergeten.
‘Je bent het vergeten omdat je aan het bedenken was hoe je ons leven zuur kan maken!’, ging mamma verder.
Toen ik uiteindelijk huilend in mijn bed lag hoorde ik mamma nog praten: ‘En weer krijg ik een klap in mijn gezicht, weer ben ik op mijn ziel getrapt, dankjewel teringwijf.’
De volgende dag begon mijn moeder ‘s morgens weer en zo ging ik boos naar mijn werk. Bij thuiskomst hadden mijn ouders alle aandacht voor mij en het was allemaal weer fantastisch. Ik kon er weinig van begrijpen.


Het was vrijdag en dat was de dag dat ik de hele dag alleen thuis was omdat mijn ouders en Jayden werkten. Ik had geen gevoelens meer. Mijn lichaam was leeg. Pappa en mamma hadden de laptop weer verstopt. Ik zat achter mijn bureau op mijn kamer en begon na te denken over hoe ik hier weg kon zonder dat ik mijn ouders pijn deed. Ik wist niet wat ik op dat moment had maar het voelde niet goed en het moest stoppen. Rotgevoel. Ik bekeek de littekens op mijn lichaam, ze waren lichter geworden vergeleken met eerst, maar het zag er nog steeds niet uit. Ik had het verpest. Normaal gesproken had ik op een dag als deze, met deze gevoelens, wel gesneden. Nu wilde ik gewoon dat het stopte. Ik was bang dat pappa en mamma nog meer van me af gingen pakken zoals mijn mobiel of dat ik nergens meer mocht slapen. Het lag allemaal aan mij. Ik daagde mijn ouders uit tot dit soort dingen. Ik zou leren van mijn fouten. Ik wilde niet meer opgeven.

Op maandag haalde mijn moeder Sara en mij van school vanwege het slechte weer. Ze keek boos en was erg chagrijnig. Ik zei er niks van aangezien Sara er ook bij was. Thuis werd dat nog eens erger doordat ze naar een feestje moest waar ze totaal geen zin in had. Mamma was ook niet lekker dus dat maakte het er niet beter op. In een boze bui zag ik haar naar het toilet gaan. Ze moest overgeven. Hoe ziek mamma ook was, ze moest werken. Wanneer een van mijn ouders ziek was moesten ze even goed te werk omdat er anders geen geld binnen kwam. Andere mensen die bij een baas werkten meldden zich ziek voor een griepje of hoofdpijn. Ik vond het erg om te zien dat het zo werkte in dit land. Thuis werd dit vaak afgereageerd op ons. Na zes uur belde mijn vader me met de vraag of ik wilde komen werken want mamma was gewoon te ziek om nog door te gaan. Toen ik aankwam in de schuur was mamma nog steeds gewoon aan het werk. Ik dacht waarom gaat ze nou niet even zitten of naar huis, maar nee ze ging gewoon door. Ze zeikte aan een stuk door over van alles en nog wat. Ik kon er niet meer tegen. Toen kwam mamma er ook nog achter dat pappa de kaartjes had meegenomen werd ze razend. ‘Godverdomme, wat een lul!! Wat een ongelofelijke lul!!..... Wat een kut leven!!’, schreeuwde ze. Op dat moment voelde ik me erg rot en overbodig. Nu was ik nog niet toe gekomen om mijn huiswerk te maken. En dat kon me ook niks meer schelen. Ik ging blowen en sloeg mijn hand weer open tegen de muur.. Ik was het leven hier gewoon zat.
De volgende dag was mamma nog steeds ziek en erg chagrijnig. Ik deed mijn best om de sfeer goed te houden. Schoonmaken, honden uitlaten, appeltje schillen voor mamma… en school. Op school was het wel leuk. Tijdens de pauze gingen Sara, Michelle en ik blowen. Na school weer blowen. Ik was stoned en dat voelde goed. Bij thuiskomst voelde ik me wel weer rot, er was zoveel spanning in huis. ‘s Avond kon ik gelukkig weg om op te passen. Ik besloot om eerst te eten en daarna te douchen zodat ik alleen kon eten. Dan was er tenminste niemand boos op me.

Toen ik de volgende dag thuis kwam van school voelde ik me echt niet goed. Jayden had zijn rijbewijs gehaald. Mamma was thuis en ik feliciteerde haar met Jayden’s rijbewijs. Ik had echt nergens zin in. Toen ik alleen was ging ik naar de bieb om daar even een half uurtje gebruik te maken van de computer. Bij thuiskomst was Jayden er, we deden normaal tegen elkaar. Op dat moment leken we een heel normaal en gezellig gezin, vond ik zelf. ‘s Avonds zouden er allemaal vrienden komen van Jayden, ook kwam de vriendin van mijn moeder met haar kinderen op visite om het te vieren dat mijn broer was geslaagd. Om ongeveer elf uur vertelde ik dat ik de volgende dag met Dyonne had afgesproken. Mamma was daar erg boos om. Ik wilde het erbij laten zitten en ging slapen.. ik was doodmoe omdat ik al slecht had geslapen bij Diana. Vervolgens was mamma alweer boos want ik had geen ‘welterusten’ gezegd.  Ik kon toen al voelen dat er ruzie aan zat te komen.
Ik werd wakker. Pappa en mamma stonden voor mijn bed. Het licht stond aan. De klok gaf 02:35. Ik sliep nog half.. terwijl het felle licht in mijn ogen scheen. Mijn ouders keken allebei heel erg boos.
‘Als je last hebt van het licht ga je maar zitten’, schreeuwde mijn vader.
‘We hebben je wakker gemaakt omdat wij niet kunnen slapen door jou’, zei mijn moeder en stak haar vinger dreigend naar me toe.
‘Je hebt te laat gezegd dat je naar Dyonne zou gaan en je hebt het niet eens gevraagd!’, zei pappa. Ik had nog niet eens de mogelijkheid gehad om wat te zeggen, en ik had er ook helemaal geen behoefte aan om maar wat te zeggen. Ik wilde met rust gelaten worden en slapen.
‘En wat gaat er nu gebeuren? Wil je een fileermes voor je verjaardag? Dan kan je je hele poten en armen fileren! Lekker is dat! Mij interesseert het niks!’, schreeuwde mamma.
‘Ik zal je een tip geven. Ga lekker lopen beuken met je kop tegen de muur. Dat zal er lekker uitzien. Dan hoef je helemaal niet meer naar buiten’, zei mijn vader. Voor mij was dit allemaal te veel. Ik trok het niet dat mijn ouders zo over mij konden praten. Maar dit was nog niet genoeg, ze gingen maar door.
‘Je bent weer bij Diana geweest om je batterijtje op te laden en ‘boem’ je trapt ons weer op ons ziel!’.
‘Wij zijn al genoeg gestraft met de problemen van Jayden. Maar jij doet er nog een schepje bovenop en blijft ons straffen! Waar hebben wij dat aan verdient?!’ schreeuwde mijn moeder. Ik reageerde er niet op.
‘Jij maakt ons alleen maar zwart. Ik heb het zelf gezien aan die e-mails van je!’, tierde mijn moeder. Ik kon er niet meer tegen, ik wilde dat ze stopten met deze dingen te zeggen.
‘Ik zie het! Wat ben je nu weer aan het broeden?! Ga je weer weglopen?! Moeten we de politie weer op je afsturen? Als jij weer weggaat ben je hier niet meer welkom. Je komt het huis niet meer in. Ik zet andere sloten op het huis. Ik hoef je dan nooit meer te zien!’, schreeuwde mijn moeder.


Ik was zo vreselijk bang. Ik durf niks meer, bang voor hulp, bang dat ik weer wat verkeerd zou doen, bang doordat ik niet meer wist wat ik kon verwachten. Mam sloeg me met haar vuist tegen mijn voet. Mijn voet sloeg heel hard tegen de rand van mijn bed. Er vloog een enorme pijnscheut van mijn voet door mijn lichaam. ‘Zo heb je ook wat!’, schreeuwde ze.
Jayden kwam naar beneden gerend. Hij huilde van de buikpijn en ging naar de badkamer. ‘Stoppen pappa, stoppen!’, riep Jayden terwijl pappa gewoon door ging met schreeuwen tegen mij. Jayden begon over te geven in de badkamer. Hij riep mijn vader om erbij te staan. ‘Je moet normaal doen, denk je dat ik erbij kom staan als jij gaat kotsen!’, schreeuwde pappa naar Jayden en hij ging verder met mij. Mijn ouders waren nog helemaal niet klaar maar we stopten gelukkig. Mamma gooide nog een spiegeltje naar mijn hoofd. Het brak vlak boven mijn hoofd uit elkaar toen het de muur raakte. Jayden moest ook weer gaan slapen. Het was 04:03 toen ik mocht gaan slapen. Voor de zoveelste keer viel ik huilend in slaap. Om 08:00 stond mijn moeder opnieuw naast mijn bed.
‘Jij gaat het normale leven volgen misschien knap je daarvan op’, zei ze. Ik was echt doodmoe. ‘Je bent helemaal gek geworden.’, zei ik. Dit was een foute opmerking. Mijn moeder kwam op me af gerend. Ze hield haar vinger vlak voor mijn gezicht.
‘Jij wilt niet weten hoe kwaad ik wel niet op je ben!!’. Ik mocht niks en ik moest gehoorzamen. Boodschappen doen, oud-papier halen en daarna gezellig naar de stad zodat ik alles weer kon vergeten en vergeven.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
wat is dit een hel voor je!
je ouders zijn absoluut niet geschikt om kinderen te hebben!
wat een walgelijke lui!
het enige advies zou kunnen zijn: zoek hulp, want dit gaat leiden tot een catastrofe. je moet weg van je ouders!
Beste Danique, wat een ellende. Als ik jouw verhaal word ik behalve verdrietig ook boos. Boos op je ouders, je moeder , je vader die op zulke manieren jouw behandelen. Het klinkt heel ziekelijk allemaal. Ze maken jouw klein, nemen al jouw zelfrespect weg en worden er uiteindelijk ook niet gelukkiger door.Deze strategie werkt niet, niet voor hen en jouw wordt schade aangedaan.
Ik vraag me af of er niet meer mensen in je omgeving zijn die jouw kunnen helpen. Jouw helpen met een dak boven je hoofd. Gewoon even weg van je familie. Tot rust komen en tevens hulp kunnen bieden. Hulp die je echt nodig hebt, want hier ga je niet alleen uitkomen.
Je bent een bijzondere vrouw, die het recht heeft als ieder ander op veiligheid, rust en liefde.Heel veel sterkte en warmte en blijf vooral schrijven.....
Ik ben met stomheid geslagen en voel de wanhoop van jou door mijn lijf...en mijn hond Tara een Golden Retriever is ook overleden. Een jaar geleden gestorven en ik mis haar net zo als jij jouw Tara. Heeeeel veeeeel liefs en sterkte en geef je over aan het universum of de goden of waar je maar in geloofd.
Liefs taco