En toen was jij er

Door Egon gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Negen maanden later en toen was jij er..............................

Zwanger

Ik heb weer een hoop mooie, ontroerende en soms ook trieste verhalen gelezen. Een van die verhalen is over een vrouw die haar te vroeg geboren zoontje is kwijt geraakt. Dat heeft mij diep geraakt. Het haalde herinneringen bij mij los over mijn eigen zoontje. Ik moet er meteen bij vertellen dat mijn zoontje gezond ter wereld is gekomen maar dat ging niet zonder slag of stoot.

Ik zal de dag nooit vergeten dat we er achter kwamen dat mijn vrouw zwanger was. We kwamen van een feestje af van mijn zwager en schoonzus, heel erg gezellig en als klap op de vuurpijl vertelde ze iedereen dat ze zwanger was. Mijn vrouw en ik hadden het er ook al over gehad om een 2e kindje te nemen en ze was al gestopt met de pil. Omdat ze ook al overtijd was en ze nogal twijfelde of ze nou wel of niet zwanger was, kochten we een test. Zenuwachtig ging ze naar de wc, druppelde op de stick en toen begon het wachten. Na een paar minuten was het zover en ja hoor, er waren twee streepjes zichtbaar! Ik was zo confuus en geloofde er niks van (ze was immers net gestopt met de pil) dat ik als de wiederweerga nog een test ben gaan halen! Na veel pijn en moeite ze wat laatste druppels eruit weten te persen en wat denk je ??? WEER twee streepjes!!!! Tja, toen moest het wel zo zijn. We waren helemaal door het dolle heen, want we wilde zo graag een tweede, maar ZO snel ?!?!?!

 

ECHO ECHO

Wat ik nooit zal vergeten is de 20 weken echo. Bij ons in het geboorte centrum was het echo apparaat stuk, dus we konden een afspraak maken bij een privékliniek van diegene die ook in het geboorte centrum werkzaam was. Mijn moeder ging ook mee, maar mocht natuurlijk niet weten wat het zou worden (wij wel!) Ze maakte de echo en ze nam het meteen op op dvd met commentaar van haarzelf erbij, dat was een hele mooie ervaring. Toen de echo klaar was stopte ze een briefje erin met de woorden, gefeliciteerd, het is een jongetje).

Alles ging eigenlijk hartstikke goed tot mijn vrouw 7 maanden zwager was. Ze had een standaard test voor suiker gedaan bij het geboorte centrum maar die was wat aan de hoge kant, toen heeft ze bloed laten afnemen bij het ziekenhuis en toen had ze een waarde dicht bij flauwvallen zo hoog. We moesten toen als de bliksem naar het ziekenhuis terug (we waren op vakantie, gelukkig wel in eigen land) maar goed, we zijn een dag terug gegaan naar huis om de volgende dag om 8 uur in het ziekenhuis te zijn. Daar moest ze naar de internist, diëtist en de diabetes verpleegkundige en al die onderzoeken duurde gelukkig niet zo lang (pfffffffffff een dikke halve dag!!). Maar goed, daar kreeg ze te horen dat ze zwangerschap suiker had en dat ze vanaf die dag op een koolhydraat arm dieet moest (een paar dagen voor kerst en oud en nieuw!!!). Dat was ff een streep door de rekening natuurlijk, maar ze heeft zich keurig aan haar dieet gehouden en ik was (redelijk) solidair met haar en heb ook een stuk minder gegeten, maar ja, omwille van je kindje doe je dat gewoon!

Onvolkomen stuit

Omdat mijn vrouw dus aan zwangerschap suiker leed, werd en we overgedragen van het geboorte centrum naar de gynaecoloog in het ziekenhuis. Ik moet zeggen dat we daar heel goed werden ontvangen, kregen meteen te horen waar het op sloeg, no nonsense en dat vonden we erg prettig. We kregen meteen een echo. De vrouw die de echo maakte vroeg aan ons of wij wilde weten of het een jongetje of een meisje zou worden, wij zeiden dat we dat al wisten, maar mijn vrouw twijfelde eraan, omdat ze wel eens hoorde dat het wel eens mis ging bij de beoordeling ervan. Ze aarzelde geen seconde en ging op zoek naar de edele delen van het kindje en niet veel later werd onomstreden bewezen dat het toch ECHT om een jongetje moest gaan! Ze had alleen ook helaas een minder leuke mededeling en dat was dat hij in een onvolledige stuitligging lag. Even voor de mensen die er niets of nauwelijks iets vanaf weten, je hebt een onvolkomen stuitligging (dan ligt de bips bij het geboorte kanaal), je hebt een volkomen stuitligging (dan liggen de voeten bij het geboorte kanaal), je hebt de volkomen stuitligging (de benen zijn langs het lichaam gestrekt maar met gebogen knieën, zodat de voeten naast de billen liggen) en je hebt de half onvolkomen stuitligging (een been gestrekt  naar boven en het andere beentje naar beneden). Bij de eerste drie opties kan er een "normale" geboorte plaats vinden, maar bij de laatste optie is er nagenoeg geen optie, dan de keizersnede. Dat was(vooral voor mijn vrouw) een grote schok, omdat ze heel graag een natuurlijke geboorte wilde. Maar goed, zo ver was het nog niet want ze raadde ons aan om een versie te laten uitvoeren (dat gaat de gynaecoloog het kindje draaien). Oh ja, kwam ook nog bij dat we vanaf die dag ELKE dag ons moesten melden in het ziekenhuis voor een hartfilmpje van de kleine!

Versie

Met ongeveer 37 weken werd de versie uitgevoerd. Op internet hadden we al veel verhalen gelezen dat veel versies geen resultaat op leverde (na de versie draaide het kindje gewoon weer terug). Maar goed, vol goede moed gingen we naar het ziekenhuis. De versie stelde eigenlijk niet zo veel voor, voor mijn vrouw wel even een pijnlijk moment toen de kleine een kwartslag gedraaid was want een spoedje zorgde ervoor dat het echo apparaat werd weg gehaald bij ons en er als de bliksem een ander apparaat werd gehaald voor ons, maar toen lag die kleine een aantal minuten overdwars zeg maar (zie je, toen al een dwarspisser). Maar uiteindelijk was de versie voltooid. Een aantal dagen later waren we voor de zoveelste dag in het ziekenhuis om een hartfilmpje te laten maken, toen de probe die altijd op een bepaalt punt op haat buik werd geplaatst, nu opeens weer op een plaats moest gelegd worden als voor de versie, dus we schrokken ons dood, want de kleine zou toch niet terug gedraaid zijn ?!?!?!?! Mijn vrouw weer aan de echo, maar gelukkig, de kleine lag nog helemaal zoals het hoorde, bleek dat de buik van mijn vrouw een goede klanken kast was voor de echo, maar als de kleine iets anders ging liggen het geluid ook weer ergens anders vandaan kon komen.

Leverfunctie

Een week voor de bevallng kreeg mijn vrouw nog een bloed onderzoek en daaruit bleek dat de waardes van haar bloed een kleine afwijking had, wat zou kunnen duiden op een verminderde werking van de lever (kon er OOK nog wel bij!!). Maar goed, het was gelukkig niet zo ernstig, alleen ze kreeg veel last van jeuk.

De bevalling (deel 1)

Bent u nog wakker ?? Jaja, we naderen het einde hoor! Omdat mijn vrouw dus suiker had, was al besloten dat ze niet langer dan 40 weken zwanger mocht zijn, dus zou het kindje gehaald worden. dat was dus zover op donderdag 10 februari. Toen werd mijn vrouw ingeleid. Wij moesten ons melden om half 8 s'morgens en toen werd ze ingesmeerd met gel. Dat leverde helaas geen resultaat op. Om 5 uur in de middag besloot men om er mee te stoppen en mijn vrouw werd naar haar kamer gebracht. Ze had gelukkig een eigen kamer en we hebben samen besloten dat ik naar huis zou gaan om nog een nacht goed te slapen en hopelijk zij ook en dan kon ik mij weer melden om half acht de volgende dag.

 

De bevalling (deel 2)

En dan nu ECHT de ontknoping van dit verhaal. Het is vrijdag 11 februari, na een goede nacht slapen meld ik mij weer om half 8 in het ziekenhuis, mijn vrouw had ook goed geslapen dus we konden er weer fris tegenaan. Omdat de gel verder niets had opgeleverd kreeg ze vandaag een infuus om alles in gang te zetten. Het duurde niet lang of mijn vrouw kreeg last van weeën, maar de ontsluiting liet nog op zich wachten. En het duurde en duurde maar, ze kreeg steeds meer last en tot overmaat van ramp lag in de kamer naast ons een vrouw ook te bevallen en dat was te horen ook. Ze heeft werkelijk het hele ziekenhuis bij elkaar gegild. Dit tot frustratie van mijn vrouw want die was (helaas) nog lang niet zover want de ontsluiting bleef maar 6 cm. Besloten werd om haar morfine te geven (ook al had ze dat vooraf al afgewezen, omdat de eerste bevalling ook morfine werd toe gediend en ze daar heel erg naar van was geworden). Maar omdat het maar duurde en duurde en ze geen morfine wilde werd al voorzichtig over een keizersnede gesproken, zeker door mijn vrouw omdat ze zo ongelofelijk moe was (er was zelfs al iemand erbij gehaald om alvast bloed af te nemen, maar die werd snel weg geroepen naar een spoedje). De gynaecoloog wilde toch als allerlaatste redmiddel de morfine gaan gebruiken en dan met behulp van haar handen de baarmoedermond op te rekken om zodoende het hoofdje er overheen te werken zodat ze dan eindelijk kon beginnen met persen. Zo gezegd, zo gedaan, de morfine werd om kwart voor 3 toegediend en om tien voor half vier werd het mannetje geboren. Ik kan eigenlijk met geen letter beschrijven wat ik toen gezien heb, maar wat een kracht kan een vrouw tonen, echt, volgens mij kon ze een Boeing 747 van zijn plek krijgen zoveel kracht kwam er los, ook al had ze al een hele dag krachten verloren van de persweeën. Wat een respect heb je dan voor de vrouw, wat een topprestatie levert ze!!

Het mannetje krijgt dan de bekende testen en de eerste keer haalde hij een 9 en de tweede keer een 10! Kortom een gezond ventje. Hij was 4960 gram en 58 cm lang, een boom van een mannetje. Ik ging mee met de verpleger om hem aan te kleden, ik was zeer verbaasd toen hij zei of ik dat wilde doen en zei dat ik dat een grote eer vond. Toen ik terug kwam met onze zoon in mijn armen en mijn vrouw zag ons, schoot ze helemaal vol, ik had hetzelfde. Later zeiden we tegen elkaar op de kamer dat we zoveel hadden mee gemaakt tijdens de zwangerschap, dat we zo bang waren op een ongelukkig kindje (begrijp me niet verkeerd, ook dan hadden we van hem gehouden),

Kom ik dus even terug op het begin van mijn verhaal, dat ik mij zelf heel gelukkig mag prijzen met mijn kinderen en dat ik ze vanavond een extra knuffel heb gegeven en dat ik in gedachte ook een knuffel heb gegeven aan Quirijn.

 

 

 

 

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi verhaal. En veel schrijfplezier op Xead. Welkom. Duim en fan.
Echt heel mooi geschreven, duim en fan.
Mooi geschreven, en heel leuk artikel.
En trouwens, nog welkom op Xead!
Mooi artikel!
Mooi beeldend geschreven. Welkom trouwens hier op Xead en veel schrijfplezier. Duim en fan!
Dikke duim! heel mooi geschreven.
mooi geschreven inderdaad