Wat als ze echt blind wordt?

Door Rose_love gepubliceerd op Wednesday 05 February 16:29

Het gezichtsvermogen van mijn moeder gaat snel achteruit. Als dochter sta ik machteloos in deze situatie.

Wat, als ze echt blind wordt?


Het gezichtsvermogen van mijn moeder gaat snel achteruit. Als dochter sta ik machteloos in deze situatie. Al een paar dagen heb ik een naar gevoel. 

 

Ik kan het niet goed plaatsen, maar het voelt alsof er iets verschrikkelijks gaat gebeuren. Toch probeer ik dat gevoel aan de kant te schuiven. Het kan gewoon niet. Ik ben lichamelijk niet sterk, maar ik ben hier in huis de gezondste. Er zijn zoveel problemen, maar ze zijn te overzien. Één probleem baart me werkelijk zorgen. 

Grote zorgen.

Het gezichtsvermogen van mijn moeder gaat achteruit. Dit komt door een bepaalde ziekte die ik hier niet helemaal ga toelichten. Het is erg zeldzaam, maar zij heeft het. Het is onbeschrijfelijk hoeveel onmacht je voelt. Je wilt dat het niet gebeurt, maar onherroepelijk komt het toch. Ik voel een intense moeheid. Toch probeer ik positief en vrolijk te zijn, we moeten elkaar immers op de been houden?

Wanneer je haast hebt, kun je niet gauw even je schoenen uitschoppen, omdat je ze toch zo weer aandoet. Ze ziet ze niet en weet niet dat ze er liggen, dus zal ze erover vallen. Als je iets op bijvoorbeeld de tafel neerzet, moet je zeggen wat je neerzet en waar je het neerzet, anders is er de kans dat ze het eraf slaat.

Het is verschrikkelijk moeilijk om je eigen moeder in de arm te moeten nemen, omdat ze niet echt ziet waar ze moet lopen. Het is verschrikkelijk moeilijk om je eigen moeder soms te behandelen alsof ze je kind is, omdat ze afhankelijk van jou is. Het is verschrikkelijk moeilijk om je groot te houden, terwijl je het liefst een potje met haar mee jankt. Wat als ze echt blind wordt? Ik weet het niet.. Ik kan haar alleen maar altijd steunen zoals zij mij gesteund heeft.

 

 

 

Mama

Je opende mijn ogen
voor de schoonheid om ons heen.

Op onze rug keken we naar
de lucht die duizend kleuren had,
de wolken die boven ons zweefden,
de vogels die hun spel speelden.


Op het strand wees je me op
de woest rollende golven
de zacht glooiende duinen
de harde korrels van het zand.

We raapten samen schelpen
vergeleken ze
bewonderden ieder streepje
koesterden ze als een schat.


Op het water lachte ik om
jouw kalme bedachtzaamheid.
Jij glimlachte vertederd om 
mijn kinderlijke moedigheid.

Tijdens een wandeling wees jij me op
de machtige bomen met hun sterke wortels
het kleine vergeet-mij-nietje in het gras
de eenzame bramenstruik langs de weg.


Je leerde me letten op
al die kleine dingen
zo schijnbaar zonder waarde
zo schijnbaar zonder doel.

Je opende mijn ogen
voor de schoonheid om ons heen.

 

Het geluk van een kind begint in het hart van de moeder.


Vergeef me, als ik eens kort reageer. Het valt me momenteel een beetje zwaar allemaal.

Reacties (36) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dankjewel, Sanniekke.
heb kippenvel ervan gekregen, sterkte en heel wijsheid toegewenst
Jack, Nonnie, Danen, Miesje, Yrsa, Taco, Jane, Valkoinen, thnxxx...

@ iedereen: jullie zijn allemaal schatten!
Oh Rose, wat mooi en verdrietig geschreven, we zitten wel weer helemaal op een lijn, komt dit door mijn artikel van gisteren, vast...ben er zelf ook de hele dag mee bezig geweest, met mijn verhaal, ook over het zien en dan het zien van mij, misschien plaats ik het morgen, misschien ook niet, ik wens jou en je ouders heel, heel veel sterkte, xxx Henie
Mooi verwerkt, als je doet wat in je macht ligt is ALLES goed.x x x
Wat erg.
Je hebt een heel mooi gedicht geschreven.
Heel veel sterkte.
Rachel en Hans, bedankt voor jullie reactie. Ik geloof vast dat God uit en door kan helpen.. Ik bid voor haar..

Neerpenner, ja langzaam blind worden is misschien nog wel erger.. Je ziet je blikveld kleiner worden en je weet wat je mist.. Dankje.

Ingrid, het is moeilijk.. dankjewel.

Interjos, bedankt voor je reactie.

Mereltje, thnxx... Ja, precies, het wereldje wordt klein... Kennissenkring krimpt langzaam in.. Ik kan veel aan, maar als er hulp nodig is, zal ik zeker anderen erbij inschakelen.

Rhythmic-Mike, hartelijk dank voor je reactie. Misschien maak ik me er drukker over dan zij zelf doet... Bedankt voor de tip om er met anderen die 'ervaring hebben' er over te praten. Ervaringen uitwisselen kan inderdaad helpen in zo'n proces, ook mijn moeder.