Mijn vader heeft een Cva gehad

Door Hannah-Lovey gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Na een lange tijd niet op de mooie site Xead te zijn geweest, ben ik weer terug. Ik zal proberen weer wat regelmatig te schrijven, maar eerst moet er toch wat van mn hart af. Mn vader heeft een herseninfarct gehad.

Ja, een CVA. En niet zo’n kleintje ook. Hoewel het alweer meer dan drie maanden geleden is, merk ik toch dat het nog steeds heel vreemd is om te beseffen. Die grote sterke man, die man die altijd wat in zichzelf gekeerd was maar zo emotioneel kon raken door muziek. Die sterke vent. MIJN vader… Ik kan er nog steeds niet bij. 54 en nu al gekluisterd aan een rolstoel. Z’n rechterzijde is bijna volledig verlamt. Hij kan z’n arm niet bewegen en z’n voet kan hij vooruit schoppen door z’n heupen te bewegen. En praten… Dat praten lukt nog steeds niet. Hij kan ja en nee zeggen. En doeg en dank je wel. Maar daar blijft het wel zo’n beetje bij. Hij kan niet eens zeggen hoe hij heet.

En toch is dan de mens verschikkelijk knap. Van die stomme zakjes met koekjes bij de koffie krijgt hij gewoon met één hand en z’n tanden open. Tegenwoordig hebben we bijna maar een blik van hem nodig om te weten wat hij wilt. Hij kan lopen met behulp van een steun en wat truukjes. Hij krijg een scoot-mobiel.
En toch… Toch is hij niet meer de man die hij was. Ik begin zelfs bijna te wennen aan hoe hij nu is, maar toen ik hem zag op een foto voor het CVA moest ik toch echt weer even slikken. Zo was hij, zo wil ik me hem herinneren. Mijn lieve pappa. Mijn sterke beer.

Ik merk dat ik mezelf opsluit de laatste tijd. Lekker verdwijnen in een simpel spelletje of m’n werk. Vooral niet te veel nadenken. Het is ook moeilijk om me echt te focussen op iets. Van m’n verslagen komt niet heel veel terecht. Ik kijk uit naar de dag dat ik op mezelf kan gaan wonen, zolang ik maar niet dagelijks geconfronteerd hoef te worden met de werkelijkheid.

Ik weet wel. Alles komt goed. Uiteindelijk zullen we ook hier mee leren leven. Maar was dat maar al zover. Was alles maar weer stabiel, en hadden we onze draai maar weer gevonden. Nu moet de badkamer verbouwd worden, komt er een traplift, een scoot-mobiel, een verhoogd toilet. En lopen we nog steeds frustraties op, omdat hij niet kan zeggen wat hij voelt. Ik weet niet wat ik moet, dus ga ik maar door. Ik hoop dat ik het red zo, dit is mijn manier om te overleven. Maar zo nu en dan moet ik het er even uitgooien. En zelfs even op het internet spuien.

Mijn vader zal nooit meer dezelfde zijn.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel triestig artikel.
Mooi artikel. Intriest wat je vader (zo jong nog!) en jullie gezin is overkomen. Wat is een mens dan toch nietig. Het geeft maar weer aan hoe bewust je van het goede in je leven moet genieten zolang het kan. Pluk de dag dus. Duim.