Er is geen uitweg meer...

Door Danique1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Ik wilde wat betekenen in deze wereld, zo dacht ik vroeger.. Niks daarvan is waar. Ik zie mijn toekomst in het niets verdwijnen..

De onsterfelijke kracht in mij..

Ik bezit een kracht waarvan ik me zelf vaak nog over verbaas. Als klein meisje was ik gelukkig, blij, humoristisch en ook wel een beetje verlegen. Ik keek liever eerst de kat uit de boom. Mijn kindertijd was de mooiste tijd in mijn leven, met mijn grootste vriend: mijn eigen broer. Pappa en mamma waren er altijd wel voor ons, en dat was fijn om te weten en te ervaren. Ik keek een mooie toekomst tegemoet. Alles lag nog open en ik kon doen wat ik wilde.
Zo ging het dus ook, na mijn basisschool ging ik naar het voortgezet onderwijs, vervolgens de HAVO en daarna ging ik studeren. Ondertussen haalde ik nog even een scooter theorie, auto theorie en in tien dagen een rijbewijs.. Ik was succesvol. Ondanks dat ging ik door een hel.. De hel van mishandelingen, misbruik van mijn grootste vriend van vroeger, de gehaktmolen van de hulpverlening, enz. 
De pijn was ondragelijk, maar ik zou wat bereiken in deze wereld. Ik zou sterk zijn, met af en toe dan een momentje rust om de ondragelijke pijn weg te maken. Mezelf snijden dus. 
Ik wist dat het leven anders hoorde te zijn... en daar ging ik ook voor. Ik wilde de kleine Danique weer zijn.

De wereld gaat door, maar mijn tijd staat stil. 

Al zes jaar kom ik geen stap verder, val van de ene hulpverlening in de ander... Probeer zonder, val weer terug... Probeer weer met, voel me weer een zwakeling tegenover mijn ouders. Eigenlijk is het nooit goed, want  het mislukt hoe dan ook. Toch hield ik de kracht om het nooit op te geven en te vechten naar de toekomst waar ik zo naar verlangde. Ondanks dat ik me uitgeput en labiel voel op vele momenten, ga ik toch naar mijn werk en help ik mijn moeder met het grootste gedeelte van het huishouden. Daarnaast solliciteer ik veel om aan meer uren te komen. 

Opgeven, is niets voor Danique!

Ik hou mezelf maar voor dat ik ooit nog wat zal betekenen op deze aarde. Datgene waar ik al jaren naar uitkijk... Er zit alleen een 'maar' aan vast, tot aan nu ben ik al 1/3 van mijn leven depressief. Ik ken al bijna geen leven zonder destructief gedrag.. Iets wat ik mij vroeger niet bepaald had voorgesteld in het 'mooie plaatje'. Op dit moment bevestigd mijn leven mijn zinloze bestaan alleen maar. Ik bedoel, ik probeer wel van alles, alleen ik ben zo leeg dat ik constant over mijn grenzen heen wals. Zelfs tien uur werken is al te veel voor me... en dan wil ik in September een baan van 24 a 32 uur combineren met een studie?? En dan wilde ik ook nog op mezelf wonen? En dan moet ik ook nog voor mezelf zorgen? En dan moet ik ook sociale contacten opbouwen en onderhouden?

Hoe dom kan je zijn?

Danique, hoe zou jij dat kunnen bereiken? Zelfs een doodgewone maaltijd is al een enorme strijd. Zelfs tien uur werken is al te veel. Je eigen hoofd zit al zo vol, wat komt er nog van studeren terecht? Je lichaam is uitgeput... zodra jij voor jezelf gaat zorgen, wordt het je dood. 

Opnieuw zie ik mijn droom in duigen valen..

Al kan ik deze klap wel opvangen.. Ik ben koud, kil en van steen. Niks of niemand zal me nog raken. Misschien is dit alles gewoon niet voor mij weggelegd, en zal ik genoege nemen met mijn zinloze bestaan. 

 

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gewoon door blijven gaan, Pork geeft de DUIM.

FAN is hij al.

DRIMPELS.
Wow, wat een heftige verhaal en een zware strijd! Wat je al hebt bereikt: je hebt de moed en kracht gehad dit verhaal te vertellen. Wat je al betekent in de wereld: met je verhaal ben je al een voorbeeld van kracht voor anderen. Dikke duim en fan erbij!
Laat je door niemand pijn doen. Sta jezelf niet toe dat een ander jou leven heeft vergald.
Duim om vol te houden!