Wat als ze er niet meer is

Door Egon gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Soms dan denk je wel eens, wat als.............

Wat als ze er niet meer is

 

Begin dit jaar was mijn zoontje 1 jaar geworden. Dit moest natuurlijk groots gevierd worden, dus we hadden alles mooi versierd, leuke cadeautjes gehaald, mijn vrouw had mooie taarten zelf gemaakt, iedereen kon komen, het was prachtig weer voor de tijd van het jaar kortom, alle ingredienten om een leuk verjaardagsfeestje te maken. Alles was klaar, oh nee bijna. We hadden bijna alles in huis, alleen wilde we het brood op de dag zelf halen, we hadden o.a. shoarma op het menu staan dus dat wilde we vers halen.

Na het uitpakken van alle cadeautjes, nou ja uitpakken, mijn zoontje vermorselde alleen maar het papier en vond papier eten leuker/lekkerder dan zijn cadeautjes (mmmmmmmmmmmm karton, schiet dan door mijn hoofd, van die reclame). gingen mijn dochter en ik samen naar de bakker lopen.

Het is hier de straat uit, oversteken en dan zijn we er, dus dat was makkelijk om te lopen. Ook omdat er nog sneeuw lag, samen een beetje gedolt door de sneeuw, sneeuwballen gegooit, je kent het wel, kortom gewoon lekker plezier maken. Toen we ons brood hadden gehaald, liepen we terug naar huis.

We moeten een grote weg oversteken om naar de overkant te komen en dat is geregeld met verkeerslichten. Mijn kleine meid wilde (zoals gewoonlijk) op de knop drukken, maar een andere man naast ons had daar al op gedrukt en ze was er zeer verbolgen over dat zij niet gedrukt had, ik zei tegen haar, volgens mij heeft die man niet goed gedrukt, dus druk jij nog maar een keer. Je moet dan die ogen zien dat ze toch nog op een knopje mocht drukken, heerlijk!

Niet veel later sprong het licht op groen en mochten we over lopen. Dit was een weg met een zogenaamde middenberm die zeg maar de weg in tweeeen splitst. Eenmaal op de helft, hoorde ik een auto toeteren en kwam het voorsorteervak van linksaf oprijden, tuuterde nog wat meer, en ik zag al meteen dat hij dwars door rood ging rijden. De man naast mij liep al over en snelde naar de overkant en mijn dochter heeft vaak de neiging om door te rennen als ze naar de overkant mag echter ik houd haar (meestal) aan mijn hand. Zo ook nu, want als ik haar had los gelaten, dan had ik haar zeker niet meer gehad! De man bleef maar tuteren en reed met een bloedgang voorbij alles en iedereen heen. Een vrouw die aan de overkant van de weg liep schrok zich een ongeluk, dat ze spontaan haar tas liet vallen. Ik was te verbouwereerd om het kenteken te noteren, want het enige wat ik kon denken is, WAT ALS..........

Wat als ik haar had los gelaten ? Wat als die man niet sneller was gaan lopen, wat als die vrouw harder had gelopen, maar ook wat als ik sneller naar de overkant was gaan lopen, want het komt ook vaakt voor dat we samen naar de overkant rennen.

We zijn samen hand in hand naar huis gelopen en halverwwege de straat zegt ze, pap, je mag mijn hand wel los laten hoor, want je knijpt een beetje hard. Vind je het gek, ik had haar ook niet meer kunnen hebben.

Ik denk er best nog vaak aan terug, gewoon om het feit, dat je er nooit over nadenkt als jede  deur uit stapt of jij, je kids, vrouw, ouders nog wel thuis komen.

Ook omdat nu met dat busongeluk in Zwitserland je aan het denken zet.

Hoeveel kinderen, ouders, broers, zussen, zonen, dochters komen in een klap niet meer thuis ?

Ik wil meteen van de mogelijkheid gebruik maken om alle familie's, vrienden en kennissen die iemand daarbij verloren hebben heel veel sterkte te wensen in deze moeilijke tijd!

 

 

 

En vraag mij dan toch altijd maar weer af, wat als....................

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leerzaam en waar.. Maar ik denk ook dat die 'wat als-vraag' ons scherp houdt.
Mooi geschreven. Angsten die iedereen wel heeft. Wat als...
Ja... leerzaam, houdt haar nog maar goed vast
Heel mooi geschreven!
Dikke duim en fan erbij!
Je hebt de juiste beslissing gemaakt. Leer de kinderen dat groen niet betekend VEILIG.