Een vrolijke noot bij de dood door een virtuele rondreis met bizarre grafstenen

Door Hemelsblauw gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Hoe ik aan de dood ontsnapte... en hoe wil jij herdacht worden? Welke tekst zou jij op je grafsteen willen? Steeds meer mensen kiezen voor een vrolijke noot bij hun dood.

                                                       

                                                               THE END, HET DOEK VALT


Aan alles komt een eind. Zo ook aan ieder mens. We denken er niet graag aan, schuiven het voor  ons uit. Toch zijn er mensen die hun eigen begrafenis al geheel gepland hebben en zelfs een specifieke wens koesteren over wat er op hun grafsteen moet komen te staan.

Ook Antonie Kamerling wist wat hij op zijn grafsteen wilde, hij laat de afbeelding daarvan zien op onderstaande foto en hoe tragisch is het dat dit wellicht veel eerder gebeurde dan hij dacht....

 

Het leven is zo fragiel, in feite kan er ieder moment iets gebeuren dat je zomaar in een kist ligt. Een aardbeving, je valt van de trap, een tsunami, een dronken automobilist , of ineens blijk je een levensbedreigende tumor te hebben.Je geraakt in coma of de trein waar je in zit ontspoort, of uitgerekend jouw huis wordt getroffen door een blikseminslag. We weten dit allemaal , toch is het onmogelijk noch raadzaam daar ieder moment bij stil te staan anders zou je niets meer ondernemen en vastgenageld aan je stoel blijven zitten.

 

                                                             ONSTERFELIJK WILLEN ZIJN


Ditmaal bracht een virtuele reis mij bij het  Dodenrijk, op de stille kerkhoven waar een stukje nagedachtenis van velen in de vorm van een grafsteen overblijft  voor een dierbare. Een grafsteen is natuurlijk een mooie manier om herdacht te worden. Familieleden kunnen je een bloemetje brengen om nog even bij jouw persoontje stil te staan wie je was op deze aardbol. Anderen vinden het prettiger een urn met as op de schoorsteenmantel te hebben staan. Het idee dat de resten van een dierbare dichtbij je zijn kan ook troost geven. Momenteel zijn bijzondere sieraden waar as in bewaard kan worden nogal geliefd.


 

De mens wil graag herinnerd worden, op een bepaalde manier onsterfelijk zijn, opdat je niet vergeten zult worden. Het is niet voor niets dat beroemd zijn tegenwoordig zo’n hype is. Op eigen wijze wil bijna ieder mens zijn voetsporen achterlaten op deze aardbol te weten dat men gezien, gehoord en gelezen werd! Onsterfelijke herinneringen achterlaten in de vorm van een kunstwerk , een boek, een bijzondere prestatie of een muzikale compositie die nog jaren op de radio te horen zal zijn. En wie weet schrijven we op Xead  wel vanuit diezelfde drijfveer; het idee dat je artikelen nog een eeuwigheid  gelezen kunnen worden op het internet, ook al zou jij niet meer bestaan. Allemaal willen we uniek zijn, iets van betekenis achterlaten zodra we weer van deze planeet  vertrekken met de gedachte dat jouw leven,  jouw rol op deze aardbol, de moeite waard is geweest.

 

                                                            AAN DE DOOD ONTSNAPT


Reeds een paar maal in mijn leven zijn er dingen gebeurd die zonder enige twijfel  tot mijn dood hadden geleid als ik op dat moment niet net een andere keuze had gemaakt.  Dan had ik allang onder de groene zoden gelegen  en had er misschien wel  “Verbijsterend” op mijn grafsteen gestaan…


Het was 1980. Mijn toenmalige vriendje en ik bevonden zich in een fikse ruzie.  Ik had beloofd hem te vergezellen naar een belangrijk gesprek met een meerdere  t.a.v. zijn carriëre. Een spannend gesprek dat veel kon betekenen voor zijn toekomst  Hij zag er behoorlijk tegenop en had me allang tevoren gevraagd of ik mee wilde gaan. Ik had beloofd dat ik van de partij zou zijn. Het was een frisse najaarsochtend maar de zon scheen en de bomen  pronkten met schitterend herfstgoud. Ik stond voor het raam met mijn rug naar hem toe. “Ik ga niet mee”, zei ik koppig voor de derde maal.  Ik kon niet verklaren waarom, maar ik wist heel zeker dat ik niet wilde. 
“Waaaat, je had het beloofd”, riep hij geschokt.  Ik draaide me om; hij zag bleek en had blijkbaar slecht geslapen. Ongelovig keek hij me aan: “Hoe kun je mij nu in de steek laten? Ik wist daarop geen antwoord te geven, ik wist alleen 100 % zeker dat ik niet mee wilde. “Waarom niet?”,  vroeg hij.  “Ik weet het niet”,  mompelde ik. Het vervulde me met enorme tegenzin de auto in te stappen.  Ik rilde en trok mijn vest nog wat dichter om me heen . Hij keek me strak aan in de hoop een verklaring te krijgen. Het bleef stil.  Uiteindelijk haalde hij zijn schouders op ; schudde zijn hoofd . “Vrouwen pffffff,  je kunt ook nooit van ze op aan”, snauwde hij en ik kromp ineen toen hij de deur achter zich liet dichtknallen. Ik  hoorde hem buiten de auto starten. Wat bezielde me toch?


Ik voelde me diep schuldig en het huilen stond me nader dan het lachen. Waarom was ik mijn belofte niet nagekomen? Was ik soms niet gek genoeg op hem? Hij had me nodig en ik liet hem in de steek. Ik begreep niks meer van mezelf  wat ik sowieso al niet deed. Mijn gedrag kon ik zelf evenmin verklaren. Het enige wat ik wist was dat ik niet mee moest gaan. Mijn moeder trok haar wenkbrauwen op  (ik woonde nog thuis) en keek me onderzoekend aan: “Wat ben je toch een rare snijboon, weer zo eigenwijs, wat mankeert je toch!”, zei ze.
Het duurde uren voordat ik weer iets van hem hoorde. Vreemd vond ik dat niet, want ik wist hoe boos hij op me was. Toen ging de telefoon.  “Ja, met mij”. Na een paar seconden drong het tot me door dat zijn stem nogal vreemd klonk.
“Ik heb op de terugweg een ongeluk gehad”, zei hij beverig.  De laagstaande zon had zijn zicht op de weg verblind. Daardoor zag hij op een kruising die andere auto niet die met een behoorlijke vaart frontaal op hem botste, precies op de plek waar ik gezeten zou hebben, de passagierskant. Wonder boven wonder was hijzelf  ongedeerd  maar nog wel heftig  in shock.


Een paar dagen later bekeken we de auto in de garage. Hoe luguber om dit te zien; soms is het lot als de streling van een kille hand die je doet huiveren tot op het bot. Het besef dat je dood had kunnen zijn en niet weet waarom jij gespaard bleef.  Beduusd stonden we te kijken bij de ravage aan de auto, de rechtervoorkant een pakketje schroot. Ongetwijfeld zou ik compleet vermorzeld zijn als ik daar had gezeten. “Toch maar goed dat je voet bij stuk hield”, zei mijn vriend terwijl hij zijn armen om me heen sloeg.  En niet alleen ik maar ook mijn vriend had ongelofelijk “geluk gehad” dat hij ongedeerd was gebleven.
Achteraf kun je er lang en breed over discussiëren; stel  dat ik wel was meegegaan hadden we dan misschien een andere weg genomen of waren we op een later tijdstip naar huis gegaan? Daarnaast ben ik ervan overtuigd dat ieder mens uitgerust is met een zuivere intuitie, maar de vraag is: luister je er ook naar? Ondanks tegenstand van je omgeving of andere redenen.


Wat betreft dodelijke ongelukken en een voortijdige dood heb ik nogal moeite met de uitspraak : pech gehad, je was gewoon op het verkeerde moment op de verkeerde plaats. Is het zo simpel te verklaren? Ik ben zelf eerder geneigd te geloven dat toeval niet bestaat . Kan het leven dan zo oneerlijk zijn dat alles slechts een kwestie van pech of geluk hebben is? Wie weet… toch  geloof ik liever dat er meer tussen hemel en aarde is…en dat alles een reden heeft. Hm, al met al kun je in ieder geval stellen: verbijsterend eigenwijs zijn is zo gek nog niet!

 

                                                   EEN VROLIJKE NOOT BIJ DE DOOD
                                                            Humoristische grafstenen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

Reacties (29) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Haha! Ik laat mij niet kisten Ruud! Mooie metafoor! Ook ik laat mij liever niet kisten. Strooi me maar uit op de Alpe d'Huez. Kan ik nog een klimmetje mee pakken voor ik echt ga ;-)
Ook ik geloof dat je op je intuïtie moet vertrouwen. Wat heb jij een geluk gehad zeg! Verder zijn de grafstenen aan het eind van je artikel grappig. Biedt weer een ander perspectief op de dood.
Wat een intense ervaring die je heel het leven niet meer zal vergeten. Ik geloof niet in toeval maar in het lot. we zijn allemaal al gepredestineerd. Uit ervaring voeg ik eraan toe, dat engelen bestaan. Prachtig geschreven en leuke link met de diversiteiten aan graven.
Mooi geschreven artikel, ja je kan wel even huiveren als dit soort dingen gebeuren. Ik heb zelf ook wel eens een engeltje op mijn schouder gehad.
Ik vind het goed, dat er een beetje humor in verwerkt kan worden. Ook al vind ik sommige wel ver gaan!
Ik hoop ooit op mijn steen te laten zetten: Lol gehad tot --- en dan de datum. Ik werk eraan om het te kunnen volbrengen.
Mooi artikel en wat de graven betreft, de bovenste is top
Ik laat mij niet kisten....vandaar geen steen. Ik heb er trouwens ook nog nooit over nagedacht. Mooi artikel.