Als ik niet zo laf was, stopte ik ermee. Ik wil niet meer, maar durf niet.

Door Madje88 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Geen dubbele boodschap. Geen grapjes. Als je niet tegen zelfmedelijden en ellende kunt, lees me niet. Nu niet, in ieder geval.

Ik heb je gewaarschuwd. Je kunt nog stoppen met lezen. Ik geef je de kans te stoppen. Jij kunt stoppen. Opgeven. Ik wil wel, maar durf het niet. En dat is mijn probleem.

 

Kapot. 

Ik ben stuk. Kapot, gebroken. Ik wil opgeven, maar heb het lef niet. Ik zie er geen gat meer in. En ik meen het. Wees niet bang, ik ben te laf om 'iets' in werking te stellen. Maar als ik heel eerlijk ben...zou ik het niet erg vinden als mij iets overkwam. Ik wil niet meer, maar durf niet anders dan doorgaan. 

 

Waarom?

Waarom, ja, waarom? Op dit moment zou ik willen schreeuwen; Waarom niet?! Ik weet heus wel waarom niet...Ik heb mijn lief, mijn familie more or less, een handjevol vrienden. Mensen die wel degelijk om me geven. En daar ben ik dankbaar voor, blij mee. Soort van. Want blijdschap is iets wat ik niet meer ken. 

Mijn depressie heeft dat van me afgenomen. Of is dat te passief? Kan ik dat zo niet stellen? Hm. Vandaag wel. Laat me maar even. Mijn leven lijkt me te haten. Misschien haat ik mijn leven. Ik weet niet. 'Onze relatie' is niet meer gezond. Als dat het ooit geweest is. Het voelde nooit alsof ik er echt controle over had. 

 

Pijnpunten.

Ik dacht dat ik het kon. Doorzetten, sterk zijn. Alles wat ik heb meegemaakt, is niet niets. Dat zal ik ook niet beweren. Maar ik hoopte dat het me sterker maakte. Probeerde mezelf wijs te maken dat ik er 'altijd beter uitkom' dan dat ik erin ging. Maar het is niet waar. Onzin. Bullshit.

Ik ben niet sterk, ik kan het niet meer. Ik wil niet meer, maar zelfs voor opgeven ben ik niet sterk genoeg. Het heeft me niet sterker gemaakt, ik ben niets wijzer. Enkel gehavend, en getekend voor het leven.

 

Altijd dat kutgeld.

Geen werk, geen spaarrekening. Een opleiding, die lijkt te gaan mislukken. Niet omdat ik de intelligentie niet heb..maar omdat mijn lijf, mijn ellendige rotlijf en die verschrikkelijke medicatie me ziek maken. Ik lessen mis. Ik niet kan 'voldoen aan de eisen van de opleiding', omdat ik de verplichte 80% aanwezigheid niet kan redden. Ik kan niet geven wat er van mij gevraagd wordt. Geëist wordt. Ik faal.

Stoppen? Ik durf niet te kiezen. Ik ga maar door... maar ik houd het niet vol. Maar wat moet ik dan? Ik heb geen keus. Ik kan niet stoppen, dan raak ik alles kwijt. Meer schulden, geen diploma. Geen studiefinanciering, dus geen geld om rekeningen te betalen... ik héb geen keus.

Gisteren kwam er een nieuwe steen bij. Ik wist niet dat er nog plek was. Blijkbaar was er nog plek.

 

Altijd dat kutgeld (2).

Halfjaarlijkse controle bij de tandarts. Geswitcht van tandarts, vorige heeft een hele slechte naam. De nieuwe, jongeman is heel vriendelijk. Legt alles uit. Foto's maken. Geen goed nieuws. 

7 gaatjes. 10 bijna-gaatjes. 4 verstandskiezen, moeten eruit gesloopt worden. 

€821,50 euro. Hoe moet ik dit gaan doen? Hoe krijg ik dit voor elkaar?? Ik heb geen cent,  red het allemaal maar net om de vaste dingen te betalen, om rond te komen iedere maand. De grond verdween nog verder onder mijn voeten vandaan. 

Wanneer houdt het nou eindelijk eens op???!!

 

Rust. Ontkenning.

Ik wil alleen maar rust. Ontkennen wat er allemaal mis gaat. Ontkennen dat dit mijn leven is. Fantaseren over een mooi, fijn leven zonder al te veel problemen. Me zorgen maken over wat ik aan moet morgen. Een probleem zien in het niet kunnen kiezen tussen carpaccio of filet american. Net doen alsof het allemaal goedkomt. Doorgaan met liegen tegen mezelf. De wereld. Alles. Boeien. 

Maar ik geloof mezelf niet meer. 

Ik haat mijn situatie. Ik haat het om mij te zijn. Vandaag.

 

"En zeg alsjeblieft niet dat alles wel goedkomt en praat niet van morgen vannacht...."

 

mandy, maart 2012.

Reacties (33) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nou, ik hoop ook dat het een beetje beter met je gaat. Volgens mij, mooie en jonge meid, had jij jouw profieltekening zelf gemaakt?! Kun je daarmee niet doorgaan? Wel eens geschilderd? Geklei'd? Zeker kunnen tips en adviezen helpen... zolang ze passen bij jou. Sterkte met wat past bij jou. Ik ben hoe dan ook trots op je; wat schrijf je prachtig!
Heel veel sterkte lieve Madje... Hopelijk gaat het al een beetje beter met je
Ik begrijp je. De adviezen zijn goedbedoeld maar werken bij averechts. Sterkte ermee!
beste,je zou eerst jezelf moeten accepteren bij alles wat mis is gegaan,je ziet het allemaal gebeuren,dan laat het maar zo zijn.alles is zoals het is.geef je over en accepteer.je hoeft je nergens voor te schamen,dat doe je ook niet nu je alles van je af geschreven hebt.maar een beetje hulp erbij ,is niets teveel gevraagd,doen joh,en ik wens je na dit vallen het opnieuw weer opstaan.
je hebt trouwens een leven lang de tijd om te leren.
Midden in de nacht, ook last van koppijn, lees ik toevallig(?) dit artikel en ondanks de vele reacties, kon ik het niet laten ook een berichtje achter te laten voor jou. Als je goed je eigen reactie en artikel leest, met de nodige afstand (ik doe dat door mij voor te stellen dat een goede vriendin mij dit schrijft, terwijl ik het zelf heb geschreven)dan liggen daar alle antwoorden al in besloten. Teveel hooi op je vork, geen wonder dat je moe bent. Zoals ik het lees, stel je misschien de verkeerde prioriteiten en trek je verkeerde conclusies. Het enige echte in het leven dat je hebt, ben jezelf. Stress van te weinig geld maakt vreselijk depressief en moe, dat is gewoon een logische optelsom. Wat mij nog wel eens helpt is mij ergere situaties voorstellen, relativeren bedoel ik. Aan de andere kant leren vertrouwen. In mijn diepste ellende heb ik mij tot de allermachtigste gewend (in mijn ogen god)Ik zag dat er ook voor de vogeltjes buiten te eten was....
Ontspanningsoefening, yoga en de twaalf stappen van AA zijn ook dingen die mij goed hebben gedaan. Maar belangrijkste is, dat je de tijd neemt om bij je keuzes die je in je leven maakt stil te staan. En....denk niet dat je die enorme berg van problemen in een paar weken afbouwt, doe het met beleid en steen voor steen. Stel je voor dat je over 5 jaar zult hebben waar je zo naar verlangt. Je enorme kracht om dit hier openlijk op Xead te zetten is iets om trots op te zijn. Maar krachtig als je bent, kan het zich ook tegen je keren. En....ik heb vaak verzucht dat ik er niet meer tegen kan,ik ben inmiddels 47 jaar, twee kinderen en een leuk eigen dijkhuisje. Gun jezelf wat tijd. Alleen met een heldere, frisse kijk kun je problemen te lijf.
als ik heel eerlijk ben zou ik het wel heel erg vinden als jou iets overkwam , Hoop op hulp en steun voor jou.

Als het alleen niet lukt ,samen sta je sterker.