Alopecia areatha oftewel kaal worden of zijn als vrouw

Door Nanouschka gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

alopecia areatha is een auto inmuun ziekte waarbij je lichaam de haarzakjes aanvalt en je haren systematisch uitvalt. ik heb dit al vanaf mijn geboorte pleksgewijs gehad en op mijn 18e moest ik voorgoed afscheid nemen van mijn haren.

Als kleuter was voor mijn ouders al duidelijk dat ik iets mankeerde met mijn haargroei, mijn haar begon pas met 2 jaar iets te groeien , maar toen ik  vier jaar was viel dit haar van voor naar achter weer uit.  Na vele doktersbezoeken bleek het om Alopecia te gaan. Een ziekte waarvan wordt aangenomen dat het veroorzaakt wordt door stress. Nou vraag ik me natuurlijk wel af wat voor stress een baby of kind kan ervaren dat zo erg is dat het haar erbij uitvalt. Mijn antwoorden kwamen later. De dermatoloog had mijn ouders verteld dat zij zoveel mogelijk moesten proberen stresssituaties te vermijden. Dit veroorzaakte veel geruzie tussen mijn ouders over de opvoeding.  Mijn ouders zijn toen ik vier was gescheiden. Vanaf toen was er heel veel stress binnen het gezin. Ik heb tabletten en steroiden geprobeerd en meerdere zalfjes en lotions om de kale ovale plekken op mijn hoofd weer vol haar te laten groeien maar niets hielp. Natuurlijk werd ik door de jaren heen als jonge meid steeds meer zelfbewust hiervan en vielen de plekken steeds moeilijker te verbergen. Toen ik 16jaar was begon het heel erg uit  te vallen , van voor naar achter vielen hele plukken haar weg. En natuurlijk heb ik hierom tranen met tuiten gehuild. Ik bleef naar de dermatoloog gaan en deze zei dat er niets tegen te doen was wat we nog niet hadden geprobeerd. Ik had in die tijd mijn heil al gezocht in een permanent petjes collectie. En ik had de grootste moeite bij harde winden om de pet op te houden en mij niet rot te schamen voor het beetje haar wat ik nog in mijn nek had. Ik heb altijd mijn haar tot halverwege mijn rug gedragen. Dit ook om de kale plekken op het hoofd makkelijker te verbergen. Op mijn achtiende heefd mijn vriendin de laatste 2 zielige plukken eraf geschoren en heb ik  dus afscheid moeten nemen. Ik werd nagekeken en uitgelachten en vele dachten dat ik kanker had. De praatjes langs mij heen of achter mijn rug. Ik had het erg zwaar en had liever gehad dat men op mij afkwam en het mij recht in mijn gezicht vroeg. Of dit nog niet erg genoeg was om kaal te zijn begonnen ook mijn wenkbrauwen uit te vallen en binnen 3 maand had ik doe ook niet meer. Ik heb me nog nooit zo geschaamd. Je haren zijn je schoonheid en wat moet je zonder wenkbrauwen? 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.