Het slopende onderzoek van de raad voor de kinderbescherming..

Door Danique1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Wanneer er een onderzoek wordt ingesteld naar de veiligheid van het kind, is dit niet alleen dramatisch voor de ouders... maar ook het kind krijgt hier onder te voortduren.

Wat doet de raad voor de Kinderbescherming?

Deze wordt ingeschakeld wanneer er vermoeden is dat de omstandigheden binnen een gezin zorgelijk zijn, als er al hulp is maar deze niet voldoende is of als er hulp wordt geweigerd. Behalve dit komt de raad ook in aanmerking bij jongeren die in contact komen met politie of justitie. Verder vervult de raad voor de kinderbescherming; bescherming, gezag en omgang na een scheiding, straf of adoptie, screening enz.

De raad voor de kinderbescherming komt op voor kinderen door de gezinssituatie te onderzoeken en oplossingen te bedenken waarin alles om het kind draait. Zo kan de raad bijvoorbeeld verzorgen dat er hulp wordt opgestart. Ook kan de raad voor de kinderbescherming maatregelen treffen waaronder: OTS (ondertoezichtstelling) of de zwaardere maatregelen waaronder ontheffing of ontzetting. 
Deze maatregelen worden vaak voor een jaar opgelegd en dan herzien. 

Wat gebeurt er met een melding bij het AMK?

Wanneer er een melding wordt gedaan wordt allereerst nagegaan wat er moet gebeuren, zij bekijken gelijk of het nodig is een onderzoek in te stellen naar het kind. Dit is normaal gesproken wanneer er vermoeden is dat een kind ernstig wordt bedreigd in de ontwikkeling. Het is vaak de bedoeling dat hulp een verplicht item wordt. 

Mijn ervaring met de Raad voor de Kinderbescherming

De tijd dat er een onderzoek werd gedaan naar mij binnen de thuissituatie was vreselijk. Er was melding gedaan bij de politie en AMK door een lerares van mij, waar ik zo af en toe mee praatte na de les. Dit gebeurde nadat zij een keer naar me toe was gekomen dat ze zorgen over mij had omdat ik soms huilend op school kwam en vaak somber en alleen in de klas zat. Ik had wel vrienden maar sprak niet met ze. Ook in de pauzes stond ik er alleen maar bij. Zij was degene die zorgen over mij naar me uitte, dat dit zou leiden tot een raadsmelding had ik nooit gewild. Ondanks dat mijn ouders vreselijke dingen deden, beschermde ik ze en hield ik van ze. De onderzoekstijd was een tijd waarin ik nog meer de verdediging in ging voor mijn ouders. 
Van Bureau Jeugdzorg kreeg ik te horen dat ze een onderzoek gingen doen en dat de raadsonderzoeker bij verschillende mensen vragen ging stellen; bij mij, mijn ouders, school, huisarts en mijn tante. Toen mijn ouders dit nieuws hoorde waren ze RAZEND, en wel; op mij. Dit liep zo uit de hand dat ik die avond naar mijn tante moest, dit, 'voor mijn eigen veiligheid', zei mijn vader. 
De drie maanden die volgde waarin het onderzoek vorderde woonde ik bij mijn oom en tante. Dit was ook helemaal niet wat ik wilde... Ik vloog heen en weer van het huis van mijn ouders, naar mijn oom en tante met schone en vuile was, aangezien mijn tante niet wilde wassen. Ook miste ik de honden, en ging dus vaak terug naar mijn ouders. Thuis werd ik volgestopt met vreselijke dreigementen en schuldgevoelens om weer terug te keren naar mijn oom en tante en de 'oh zo blije Danique ' te spelen. Ik kon mijn verhaal totaal niet kwijt bij hen. School vertelde alles door wat ik in vertrouwen had verteld. Mijn tante vertelde alles door. En mijn vrienden begrepen niks meer van mij.. In het geheim bleef ik mezelf snijden om de pijn in mij dragelijk te maken... al was ook dat nooit genoeg. Het huis van mijn oom en tante was oud en 's nachts was het ijskoud. Dit was goed zei mijn oom. Al was het zo koud dat ik met een trui over mijn pyjama en sokken en sloffen aan in bed lag. Toch zorgde ze wel goed voor me... maar bleef het gemis naar een fijn gezin, mijn eigen spullen om me heen, niet steeds in en uit hoeven pakken, en mijn eigen ouders... Deze tijd veranderde ik nog verder naar een koud, afstandelijk en somber kind. Ook bureau jeugdzorg en GGZ kind&jeugd lieten het afweten en stuurde me in hoge nood van het kastje naar de muur. 

Ik kon mijn verhaal nergens kwijt.. 

Tot aan het einde van het onderzoek gaven mijn ouders mij de schuld van de melding. Ik had immers gepraat tegen mensen waar je niet tegen hoort te praten. Je mag de vuile was niet buiten hangen. Je mag niet slecht praten over je familie... en ik; ik deed het. Ik was slecht. Intens slecht. 

Het weekend voor we naar de kinderrechter werden gestuurd bleef ik bij mijn ouders slapen, meer uit 'steun', denk ik. Steun voor wat ik ze aandeed. Deze slechte dochter stuurde justitie op haar ouders af... Normale kinderen deden niet zoiets intens slechts.
Het weekend stond vol met praatavonden en hersenspoelingen... Op maandag verscheen ik leeg in de rechtszaal. Probeerde Danique te zijn, maar leek meer mijn ouders te zijn. De uitspraak volgde. De terugweg volgde. De verwarring volgde. De schuldgevoelens volgde.. en het ergste...

Ik was Danique kwijt... 

De hel was nog niet voorbij, het zou pas net beginnen. Nu pas zou ik moeten vechten. Danique koos voor haar ouders en verloor zichzelf nog meer in dit gevecht. 

Danique, zou nooit meer Danique zijn. 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
aangrijpend verhaal: je voelt jezelf dus verraden in plaats van geholpen. probeer jezelf terug te vinden, want JIJ bent niet de schuldige!