Hoe ik mijn vriend zag sterven

Door Fierce gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Een triest verhaal uit mijn leven gegrepen. Ik hoop dat jullie er wat aan hebben, voor mij is het in ieder geval een manier om het van me af te schrijven.

Ik heb er toch even moeten nadenken of ik het hier wel neer zou schrijven. Ik schrijf graag. Ik schrijf veel. Ik schrijf dag in dag uit. Maar dit verhaal hoort toch niet in het openbaar geschreven te worden? Ik doe het toch, voor mezelf en voor mijn vriend die ik zag sterven. Zolang dit verhaal gelezen wordt blijft hij ook leven. En zo kan ik mijn verhaal een plaats geven, wat ik nooit kon. Het ergste vind ik hoe mensen elke dag beschouwen als normaal. Ooit komt er een dag dat je er niet meer bent, dus je kan beter elke dag leven en je realizeren dat elke dag speciaal is. Door dit verhaal heb ik leren bessefen dat elke dag een speciale is en elke dag gekoesterd moet worden. 

The day

Het was een mooie maandag morgen. Mijn beste vriend kwam me ophalen bij me thuis om naar school te vertrekken. Ik herinner me het nog haarfijn. Er was niks aan de hand, we waren goed op tijd. Ik at eerst nog mijn boterhammen op, hij at even mee. We lachten wat, ik maakte mijn rugzak klaar en we vertrokken op weg naar school. Zoals elke dag. We fietsten aan een goed tempo door, we waren immers alle twee sportief. Vaak raceten we naar school, en wie laatst was moest dan de ander de hele dag met ' meneer ' aanspreken. Oh wat mis ik die dagen. Toen we op weg waren naar school reden we langs een kruispunt, om zo een grote weg op te komen. Mijn vriend zijn remmen waren kapot, dat was al altijd zo geweest. Nog nooit hadden we daar echt problemen mee gehad, hij remde door met zijn schoenen over de grond te schuren. En dat werkte. Die dag kwam er echter een auto in volle vaart, met een te hoge snelheid. Mijn vriend zag hem komen en begon alvast te remmen maar hij stopte niet rap genoeg. De auto reed veel te hard en zag mijn vriend niet. Ik had ondertussen al geremd. En zo gebeurde het, de auto reed tegen mijn beste vriend aan. Ik was in schok en wist niet wat doen. Ik snelde dan maar naar m'n beste vriend maar hij lag daar levensloos. De man in de auto was aan het vloeken, bleek dat hij ook gedronken had. Zo zielig, die meneer. Hij had enkel zelfmedelijden, maar mijn beste vriend lag daar op de grond. Ik belde dan rap de eerste hulp en deed wat ik kon om hem te redden. Ondertussen kwamen mensen kijken, ik werd zowaar omsingeld door mensen. Maar slechts 1 man kwam me helpen. Ook hij kon weinig doen, behalve constateren dat hij niet bewoog. Toen de eerste hulp arriveerde wistten ze al direct te vertellen dat hij opslag dood moet geweest zijn. De ergste dag van mijn leven.

Erna

Ik was er kapot van. Ik deed niets de maanden erna. Ik at amper en wat de psycholoog mij te vertellen had kon mij ook niet boeien. Wat wist hij nou van wat ik had meegemaakt? Het was zijn vriend niet die dood was. Zo kwijnde ik weg, maanden lang zij ik niets, at ik niets, deed ik niets. Het enigste wat ik deed was erover schrijven. Ergens die periode heb ik toch de moed gevonden om mijn leven weer op de rails te zetten. Omdat dat toch mijn vriend zijn wens geweest zou zijn. Hij zou niet willen dat ik er kapot van was. Hij was niet voor niets mijn beste vriend. Nu ik dit schrijf moet ik nogsteeds wenen. Elke dag denk ik er nog aan. Het leven is toch zo oneerlijk. Ik huil er wel nog om als een kind, maar ik heb het gelukkig wel verwerkt. Ik denk nu aan hem om hem te herinneren, niet omdat ik triest ben. Ik denk aan hem omdat we prachtige herinneringen hadden, niet omdat ik triest ben. Ik denk aan hem, omdat hij mijn beste vriend is.

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi geschreven,mooi eerbetoon,sterkte ermee,duim en een fan erbij.
Respect voor je artikel! Ik weet uit eigen ervaring dat het zomaar afgelopen kan zijn, dus idd koester elke dag! Duim!
Dank voor het delen. Mooi geschreven! Een dikke duim