Na mijn zelfmoord ga ik leven waar ik wil

Door Danique1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Als ik opnieuw kon beginnen zou ik het meteen doen, en dan wel heel anders.

Waarom leef je niet gewoon nu?

Is de vraag die ik mezelf vaak stel. Een antwoord is er echter niet, en ik vraag me af of die ooit nog gaat komen. Waarschijnlijk ook niet. Als er de mogelijkheid was om te leven.. zou ik het dolgraag doen. Als kind droomde ik ervan om echt iets te kunnen betekenen voor de wereld en een goed mens te zijn. Dit ging ook goed, tot ik ouder werd en tot op de dag van vandaag in beslag genomen wordt door psychische stoornissen. Vaak vraag ik me af wat ik de wereld nog te bieden heb als een paar uurtjes per week werken al te veel is? Het gevoel van waardeloosheid is zo groot.. en daar komt nog bij hoeveel verdriet ik mijn familie doe, iets wat ik maar moeilijk kan aanzien.

Je kunt denken in moeilijkheden, en je kunt denken in mogelijkheden.

En zo dacht ik dus ook, van de ene uitdaging ging ik naar de volgende. Opgeven kan ik niet. Ik vecht aan een stuk door en wals over al mijn grenzen heen. Zelfwaardering en respect voor mijn lichaam zijn verloren gegaan door alle dreigementen, klappen, hersenspoelingen en het misbruik. Ik, als persoon; Danique, stierf al zo vaak. Eigenlijk ben ik alleen nog een lege huls die ik aan het slopen ben. Langzaam maar zeker, en zelfs dat voel ik niet. Ondanks al mijn depressieve gevoelens, vergeet ik het verleden en kijk naar nieuwe mogelijkheden. Opnieuw beginnen met studeren bijvoorbeeld... 

'Wat heeft het voor zin om naar mogelijkheden te zoeken als je er toch over twee jaar niet meer bent?', schreeuwt mamma. 

De twijfel slaat weer toe.. Wat heeft het ook allemaal voor zin? Hoe kom ik hier ooit uit? Therapie laat me zitten en ik kan me niet uitspreken in de groep. Mijn familie begrijpt niks van mijn ziekte. En het ergste: mijn vrienden laten me zitten omdat ze niet weten wat ze tegen me moeten zeggen. Dus beland ik opnieuw in mijn sociaal isolement. 

De voorgaande jaren van een sociaal isolement waren een hel.. en nu na alle mislukkingen, voelt het nog erger. Ik kan vaak alleen maar hopen op een lichamelijke ziekte, die mensen WEL begrijpen en me wel komen steunen, in plaats van me te laten vallen. Mijn vrienden gaan uit, hebben vriendjes en praten over seks en weet ik het allemaal.. Ik val er totaal buiten.. Ik ga niet uit omdat ik dat niet volhou en 's avonds om negen uur al uitgeput instort. Ik heb geen vriendje, aangezien ik nauwelijks mensen ontmoet. En seks al helemaal niet. Eerlijk gezegd leef ik al een oude oma van rond de 80 jaar... en zo voel ik me ook. Ook al ben ik 20 jaar en zou ik in de bloei van mijn leven moeten staan.

Vrienden sta me bij...

Ik zou ze graag om me heen willen hebben.. Al is het maar een kopje koffie drinken. Of in de supermarkt vragen hoe het met me gaat. Ook alle initiatieven van mijn kant worden 'vergeten'. Het doet me zoveel verdriet.. Dagelijks is het er weer; dood willen. Het nu van het leven niet meer zien. Wat heb ik aan een leven dat ik niet leuk vind? Een leven waarin ik een object ben voor frustraties van anderen?

Opnieuw geboren worden, een nieuw leven

Dat is waar ik in geloof.. en elke dag van droom. Ik kan en wil mijn dromen waar maken... Maar niet zo. Niet met deze mensen. Niet in deze wereld. 

Loyaliteit om de hoek

Zelfs al liggen al mijn plannen al klaar, wordt ik tegen gehouden voor wat ik anderen zal aandoen. Hoe triest is het al ik al mijn verdriet over draag aan mijn familie die deze waardeloze dochter moeten missen? Ik kan deze pijn dragen, zij het gemis niet. 

Ik stel me wel beschikbaar als object, gebruik me, doe me pijn en sloop me.. Ik kan het hebben.

Zelfmoord is het laatste wat ik doe, ik vecht.

 

 

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ongelofelijk knap dat je het zo durft te delen!
Erg herkenbaar je verhaal, ik hoop dat het ooit makkelijker voor je word, helpt het je om het te delen?
Heel veel sterkte, liefs
mooi geschreven sterkte met alles en vecht door hoe vermoeiend het ook is
Ik weet echt de juiste woorden niet te vinden. Sterkte
Ieder mens is waardevol, jij dus ook. Keep on going!
Vecht door en zoek door naar hulp, is er dan niemand in je buurt die echt om je geeft? Je hebt iemand nodig die je in de armen neemt en vasthoudt. Je bent waardevol, veel waardevoller dan je familie inziet.
Oh meis.. Ik weet even niet wat ik zeggen moet. Blijf vechten, blijf hopen, blijf dromen... heel veel sterkte.. x