Je kind in de medische molen...

Door Hanounna gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Als aanvulling op mijn laatste artikel vond ik dit wel een goede aansluiting geven. Een ouder kent zijn kind het beste en merkt dan vaak ook als eerste dat er wat mis is. In mijn geval is het zo dat mijn zoon aan de buitenkant niets mankeert. Maar sinds een jaar of twee merk ik iets aan hem wat mij heeft doen opletten. Zijn gedrag veranderde maar ik kon mijn vinger niet op het probleem leggen. Een tweede zwangerschap zorgde ervoor dat ik dacht dat het aan mijn hormonen lag.

Tot zijn tweede jaar kon ik lezen en schrijven met hem. Maar na de bevalling ging het snel achteruit. Mijn tweede zoon is inmiddels ruim 2 jaar en aan de hormonen kan ik het niet meer wijten. Ook van buitenstaanders krijg ik vaker de opmerking dat hij zich 'anders' gedraagd dan andere kinderen. Voor de duidelijkheid, mijn zoon kende het alfabet vanaf dat hij 1 jaar is, elk automerk kent hij zonder dat wij hem dat echt geleerd hebben, tellen, rekenen en spellen is voor hem gesneden koek. Mijn conclusie was dat hij zich verveelde met leeftijdsgenoten omdat hij al meer zou kunnen. Maar ook zijn dwangmatige gedrag wordt erger. Hij heeft een bepaalde manier van spelen en kan dus moeilijk samen spelen. Hij is gek op auto's en kan daar hele dagen mee spelen. Maar dan ook op een speciale manier, zijn manier.

Op school heeft hij 3 dagen in de week en juffrouw waar ik geen fijn gevoel bij heb. Steeds vaker krijg ik van haar opmerkingen over mijn zoon, en ook hij is niet echt positief over haar. Nog iets waarvan ik niet weet wat ik mee moet. Uiteindelijk heb ik de knoop doogehakt en een kinderarts opgezocht. Ik heb uitgelegd dat mijn zoon vaak afwezig is, zich afsluit, snel huilt en dwangmatig gedrag vertoont. Met een kloppend hart, want niemand wil zijn kind in een negatief daglicht zetten. Ik kon mijn vinger er echter niet op leggen en ik moest en zou erachter komen om ook zelf te leren hoe ik met hem om moet gaan en niet meer die frustraties te hebben.

Omdat ik ook zei dat hij vaak afwezig was, dacht de kinderarts aan epilepsie. Ik was afwachtend maar ik liet hem onder behandeling gaan. Hij zou eerste een EEG krijgen. Daar is niets uitgekomen. Er volgde een EEG met een middeltje waar hij slaperig van wordt. Ook uit deze EEG kwam niets. De laatste EEG was eentje waar hij slaaptekort zou moeten hebben. Dat betekende laat naar bed, en heel vroeg weer op. Een drukke dag op school en daarna naar het ziekenhuis. In deze EEG is terug gevonden dat er een prikkeling te zien is.

Wat houdt dit in? 4 weken later heb ik nog steeds geen idee. De ene week is de kinderarts op vakantie, de andere week is de neuroloog niet bereikbaar. Gisteren kreeg ik om 21.00 uur een telefoontje van de kinderarts zelf. Hij had begrepen dat zijn secretaresse mij beloofd had dat ik vrijdag gebeld zou worden maar dit zou onmogelijk zijn. Na zoveel weken bellen, wachten en loze beloftes, weet ik nog niets. Zijn meldig was dat ik nog eens een week moest wachten om zeker te weten wat er aan de hand is. Wat hij wel heeft gedaan is een neuroloog aangesproken die heeft aangeraden om mijn zoon wel te behandelen. Deze neuroloog heeft niet eens de EEG's gezien!!

Mijn verzoek was dus logischerwijs dat ik met een kinderpsycholoog wil spreken. Ik geloof niet dat mijn zoon epilepsie heeft, maar ik denk eerder aan autisme. Enkel via de psycholoog kan ik daar achter komen. Toen ik belde voor een afspraak moest ik wederom een aantal weken wachten om in mijn woonplaats aan de beurt te komen. Daar heeft mijn kinderarts weer wel een stokje voor kunnen steken en nu mag ik over een weekje al terecht.

Ook de KNO arts heb ik eindelijk mogen bezoeken. Mijn zoon heeft namelijk hele grote amandelen en tussen zijn 3de en 4de jaar is hij veel ziek geweest. Sinds die tijd is mijn zoon dunner geworden omdat hij veel last heeft met eten. Al die tijd vond mijn huisarts het niet nodig om hem te behandelen. De protocollen zouden zijn veranderd en hij wist zeker dat zijn amandelen niet verwijderd zouden worden. Eindelijk bij de KNO arts, stond ik binnen 10 binnen en weer buiten. Resultaat? Zijn lichaampje is aan het vechten, dat merkt hij aan de opgezette kliertjes. Dat is de verklaring van zijn vermoeidheid. Zijn amandelen zijn zo groot dat die inderdaad problemen geven bij het eten. Na 2 jaar zeuren, en voorzichtig praten met mijn huisarts gaan ze er binnenkort uit. Het voelt als een overwinning.

Mijn mening is dat we ons gelukkig moeten prijzen dat we in Nederland goede mogelijkheden hebben om je te laten behandelen in een ziekenhuis. Daarnaast is het wel zo, dat het een zeer log systeem is waar ook artsen tegen aan lopen. Ik vraag aan iedereen die dit leest en in een soortgelijke situatie zit, de moed niet op te geven. Als je merkt dat iets mis is, kan het onderzocht worden. Lang dacht ik dat ik me aanstelde, en dat het probleem misschien aan mij lag. Als je lang genoeg zeurt en klaagt ga je je vanzelf zo voelen.

Ik begon mijn verhaal met, een ouder kent zijn kind het beste. Dat is iets wat ik mezelf altijd vertelde. Laat je door niemand wijs maken dat je spoken ziet. Als je overtuigt bent van jezelf en de signalen om je heen goed interpreteert, dan moet je er voor gaan. Ik heb nog een lange weg te gaan vrees is, maar er komt beweging in het proces.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
goeie moeder ben jij en daarom ***Duim*** fan erbij en groetje oussama....
Vreselijk als een kind dat moet doorstaan. Dikke duim voor het artikel.