Hoe is het om te werken in de thuiszorg met alle bezuinigingen

Door Moeder82 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

werken in de thuiszorg. mijn verhaal over het werken in de thuiszorg. mijn ervaring en gevoel erachter

werken in de thuiszorg

Werken in de thuiszorg dat doe ik nou 5 jaar, geweldig vind ik het maar ook soms erg zwaar want ik werk met een visie  en die komt niet overeen met de bureaucratie helaas.

Toen ik ging solliciteren naar een baan moest ik op gesprek komen en ik kwam bij twee vrouwen in een kantoor. Ze vroegen mijn naam en ik was zo zenuwachtig dat ik het uit stotterde (ik had nog nooit zo een sollicitatie gesprek gehad namelijk, kreeg altijd banen aangeboden). Gelukkig waren de dames heel erg vriendelijk en moesten er wel om lachen dat ik er zo ongemakkelijk zat. De vraag waarom wil je in de thuiszorg werken? Die vraag ja daar wist ik antwoord op.

Ik wil de mensen het gevoel geven dat ze erbij horen dat ze er toe doen. Ik wil dat als ik weer wegga naar de volgende cliént dat ze met een glimlach terug denken aan de zorg die ik geleverd heb in plaats van dat het zo erg is zo beschamend is want het is vreselijk om zo afhankelijk te zijn aan anderen.

Moet je je voorstellen in de meeste gevallen zijn het oudere mensen die we hebben die mensen hebben hun hele leven alles zelf gedaan en dan nu komt zo'n jong ding even hun kont afvegen of moeten ze poedelnaakt in de douche gaan staan en wordt hun hele hebben en houwen gewassen niets is meer privé.

mijn ervaring:

Mijn werk is leuk al zeg ik het zelf. Bijna nooit met tegenzin ga ik naar mijn werk, natuurlijk ben ik wel eens moe of denk ik kon ik nou eens een avondje thuis zijn maar ja ben ik eenmaal aan het werk dan is is leuk en gezellig. 

Toen ik net begon met werken werd ik in het diepe gegooid dar was zo vreselijk eng ik moest naar een mevrouw in die ronde en ik had al begrepen dat ze moeilijk was maar ik dacht nog (zo naief als ik was) zal wel meevallen, iedereen heeft wel iemand waar ze niet zo goed mee op kunnen schieten ik doe dat wel even. Ik kom binnen met de sleutel en zie daar een mevrouw zitten voorover gebogen in een sta-op-stoel.

Ik zeg op mijn meest vriendelijke toon goedemorgen mevrouw ik kom u helpen vandaag en loop naar haar toe om haar een hand te geven en mij voor te stellen. Hm zegt ze op een norse toon weer een nieuwe al kijkend met haar blauw grijze ogen met haar hoofd nog steeds naar beneden gebogen. Ik blijf vriendelijk lachen en ga even door mijn hurken zodat ze mij goed kan zien. Moet jij mij komen wassen zegt ze op een cynische toon. Hoe oud ben je 18? Tja moet ik dat zien als een compliment of een belediging dacht ik bij mij zelf want ik was namelijk 24. Ja zeg ik tegen haar ik kom u wassen en nee ik ben geen 18 meer die tijd ben ik al voorbij maar maakt u zich geen zorgen want het komt allemaal goed nog steeds vriendelijk lachend naar haar. Dacht het niet en je bent nog te vroeg ook ik wordt altijd om 11 uur gewassen en het is nu pas kwart voor elf. 

Ik had 170 minuten om haar te wassen ik dacht aan het begin nog dat is veel maar ik kom er zo langzamerhand achter dat dat niet het geval was bij deze dame want wat ik ook zei ze vertikte het om mee te werken. Ze nog net zelf naar de toilet lopen en had al het vermoeden dat dat niet al te vlug ging. Ik liet het maar voor zoals het was en ging andere dingen doen medicijnen lijst bekijken het eten voor de middag al klaar zetten en haar bed opmaken, ze zal toch wel tegen die tijd al op de toilet zitten dacht ik. Maar nee na al die dingen gedaan te hebben zat ze nog net zo op de stoel. Ik heb moeten praten als brugman om haar op de toilet te krijgen maar het was mij gelukt. Echt waar ik heb nog nooit iemand zo langzaam zien lopen. De tijd begon te dringen ik moest haar ook nog wassen. 

Ze zat op de toilet en ze toverde een puzzel boekje  tevoorschijn, oh nee he! Ja hoor mijn vermoedde werd bevestigd ze zat een half uur op de toilet en wat ik ook zei ik kreeg als antwoord hoe meer je zeurt hoe langer ik blijf zitten. Wat moet je als net beginnende?

Ja ze was zo ver, meisje riep ze kom nou eens ik moet nog gedoucht worden en met dat gelummel van jou kost het mij mijn dag. Grrrrrrrr!  nog steeds vriendelijk lachend assisteer ik haar naar de douche. 

Alles lag al klaar voor de douche beurt dus kon snel aan de slag mijn geduld werd op de proef gesteld want de tijd begon te dringen. Mevrouw zat onder de blauwe plekken zo dun dat die huid was. Ik wil haar helpen met opstaan om haar billen te wassen krijg ik een mep van haar ik schrok mij wild. Au je doet mij pijn je kan er niets van nietsnut. Je hoeft niet meer te komen je kan er niets van. Je schrikt je naar mijn hart bonsde en dacht oh ik ga zo huilen. laat je niet kennen nee niet doen.

Sorry mevrouw ik zal voorzichtig zijn. Na veel gemopper en veel gedoe had ik haar eindelijk klaar ik was in totaal twee en een half uur bezig maar had het gered. Ik heb haar van alle nodige voorzien en vertrok deed de deur achter mij dicht en dacht dat mijn hoofd zou ontploffen zo naar voelde ik mij. Niet huilen ze heeft het moeilijk ik ben net nieuw ze moet je nog leren kennen enz. 

Op naar de volgende client ze doet open en pakt mij beet en krijg een knuffel OH WEER EEN NIEUWE! roept ze uit. Wat leuk wie ben jij? ik geef antwoord en voel mijn tranen omhoog komen kan het niet meer tegen houden, tjonge ik schaamde mij dood. De mevrouw begreep het wel toen ik vertelde dat ik niet zo leuk behandeld was. Na een kopje koffie en het werk kon ik er weer tegenaan.

Eenmaal thuis dacht ik oh wat een dag maar ondanks die ene mevrouw vond ik het werk heerlijk.

Ik moest steeds vaker naar haar en ze raakte gewend aan mij op een dag kreeg ik zelfs een glimlach en een compliment dat ik wel erg lief was. Wat was ik blij bijna niemand kreeg een compliment. Later vertelde ze mij dat ze in het jappenkamp heeft gezeten en dat ze haar dochter is verloren aan kanker. Heel openhartig was ze ze durfde zelfs even een traan te laten zien. Die dag ging ik ook weg daar doe ik het allemaal voor om zelfs voor de meest moeilijke mensen klaar te staan haar het idee te geven dat ze er nog bij hoort. Denk nou niet dat ze makkelijk was na die tijd want dat was ze nooit geweest maar als ik hoorde dat ze naar mij vroeg als ik een tijdje niet geweest was dan deed mij dat goed.

Jammer genoeg hebben we zo weinig tijd bij de mensen het ciz berekend de tijd wat ze krijgen in de week voor de zorg en dat is in sommige gevallen echt niet veel. 5 minuten om kousen uit te trekken terwijl ze de hele dag alleen zitten. Kopje koffie met je willen drinken even snel een praatje maar dat kan niet altijd. Soms doe ik het dan blijf ik wat langer en de keer daarna blijf ik wat korter zodat de tijd niet opgaat.

De mensen vinden dat fijn even een luisterend oor even een onderbreking van de dag straks als ze echt naar een verzorgingshuis of verpleegtehuis moeten is dat niet meer, tijd! 

Tijd is geld helaas ook in de thuiszorg, soms is het stressen omdat je uitloopt dat klopt. Ik hoop echt dat het nog een beetje makkelijker wordt dat de mensen iets meer tijd krijgen al is het tien minuten want in tien minuten kan je makkelijk een kop koffie naar binnen werken en een luisterend oor bieden.

Tot die tijd blijf ik lekker eigenwijs en geef mijn vriendelijkste glimlach en blijf wat langer als iemand dat op dat moment nodig heeft. Draag nooit een horloge en ga zitten als iemand mij wat wilt vertellen.

Zo heb ik het idee dat ik wat kan doen voor onze samenleving, voor onze ouderen want het is echt niet makkelijk voor ze om geholpen te worden met dagelijkse behoefte's en al helemaal niet door onze bezuinigingen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel knap van je dat je dit werk doet. Die poster is erg treffend.
Dankbaar werk, niet altijd makkelijk denk ik! D