Deel 6: 15 jarig meisje dat verdrinkt in haar tranen

Door Danique1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Deel 6: 15 jarig meisje dat verdrinkt in haar tranen

De dag dat ik weg moest uit de crisisopvang was aan het einde van Maart. Ik wist het nog als de dag van gister. Die dag was ik heel erg onrustig tijdens het schoonmaken en opruimen van mijn kamer en mijn spullen inpakken. Ik kon echt wel janken op dat moment. Melanie, een meisje die de kamer naast mij had, kwam  me gezelschap houden tijdens het schoonmaken. Mamma zou me komen ophalen met de auto. Dit was de laatste keer dat ik Saskia zag. De leiding  had een kaart voor me geschreven met een zorgenpoppetje, iets van een legende van kinderen in Guatemala. Ik bracht in verdoofde toestand al mijn spullen naar de auto. Na een kort afscheid vertrokken mijn moeder en ik terug naar huis. In de auto zeiden we geen woord tegen elkaar. Ik zat met tranen in mijn ogen in de auto naar het huis waar ik ongelofelijk ongelukkig zou worden.


Mijn tranen probeerde ik weg te slikken, er zat een brok in mijn keel. Ik wist niet wat mij allemaal nog te wachten zou staan. Thuis knuffelde ik de hondjes en ging naar boven om mijn spullen uit te pakken. Ik werd overvallen door heel veel vragen in mijn hoofd. Wat doe ik hier? Waarom laat je het zover komen? Wil je ongelukkig worden? Wat doe je jezelf aan? Je had vol moeten houden.. De vragen bleven komen. Die avond zou gelijk de gezinswerker van Families First bij ons komen. Het leven thuis begon weer. Op dat moment was het de hel.


Alle herinneringen kwamen terug bij het zien van alle dingen thuis en de situatie waar ik nog steeds in zat. Ik had niks bereikt door weg te gaan, het leek zelfs alleen maar moeilijker met alle druk van mijn ouders dat ik terug moest komen. Zij hadden gewonnen. Het ging allemaal veel te snel na vijf weken weg te zijn geweest. Ik was er nog slechter aan toe. In vijf weken kon ik alles geen plaats geven en opnieuw beginnen en ik begreep niet waarom de hulpverleners dat wel dachten. Ik had dan wel niet alles verteld maar ik kon ook over sommige dingen niet praten. Mijn angst was vanaf het moment dat het leven thuis weer begon erg groot en ik begon ook weer met mezelf pijn te doen. Dat terwijl ik tien weken was gestopt, een tijd waar ik trots op was. Het leek allemaal opeens zo onbelangrijk geworden. Alles deed me verdriet. Het was te moeilijk voor me als mijn moeder dingen probeerde te verbeteren maar ook wanneer het slecht ging. Er was geen moment waarop ik geen verdriet had. Niemand wilde luisteren. Niemand probeerde me te begrijpen. En niemand steunde me. Er waren momenten dat mijn emoties heel heftig waren, andere momenten waren mijn emoties afgevlakt en kon ik niks voelen of ergens plezier aan hebben.


Na een paar weken begon ik te merken dat de gezinswerker niet open stond voor mijn verhaal. Mijn ouders vertelde leugens, leugens waar zij in geloofde. Ze wilde niet luisteren naar mij of mijn verhaal. Zeker niet als het ging om slaan, ze geloofde me helemaal niet. De gezinswerker stond achter mijn ouders en ze gaf mij het gevoel dat ik me aanstelde. Ik had niet het idee dat ze begreep wat er mis was in het gezin want zij deed oefeningen met mij zoals rollenspellen of spelletjes waarbij ik moest leren hoe je vragen aan iemand moest stellen. Bij het rollenspel kwam zij op verschillende manieren de kamer binnen en moest ik vertellen wat voor emotie ze liet zien. Ik vond dit echt belachelijk want als er iemand was die door had hoe iemand zich voelde, was ik het. Zulke dingen voelde ik gewoon aan. Haar conclusie op dit spel was ‘Nou dat kan je allemaal wel, merk ik.’ Het maakte me boos, het had niks met de problemen tussen mij en mijn ouders te maken. Het andere spelletje deed ze met lucifers. Ze had een aantal lucifers en die legde ze in een bepaalde vorm neer. Ik moest door vragen te stellen erachter komen waar de lucifers lagen en of het kopje boven, onder, rechts of links lag. Het doel van dit spel was dat ik leerde om op een goede en normale manier vragen te stellen aan iemand anders. Ook dit spel frustreerde me doordat het niks te maken had met onze problemen. Ik wist niet waarom ze deze spelletjes wilde doen en hoe zij op het idee kwam dat ik deze dingen niet beheerste. Mijn gevoelens waren alleen nog maar negatief. Ik was weer terug bij af en verder gezonken in mijn depressie. Ik had niks te zeggen over wat er gebeurde want ik was pas vijftien, op die leeftijd was je niet in staat om beslissingen te nemen die van invloed waren op de rest van je leven. Alles werd kapot gemaakt door mijn ouders, Jayden en nu ook de hulpverleners. Ik kon geen vertrouwen meer hebben in mensen omdat zij dingen deden die mij alleen maar meer kwetste. Het enigste wat de gezinswerker zei als ik wilde vertellen over de dingen die gebeurde was het ‘Daar is GGZ voor, die helpen je dat te verwerken en achter je te laten.’ Hoe ik dat moest doen wist ik niet want mijn ouders waren fel tegen elke vorm van hulpverlening en zo ver kwam het dus niet eens. Bovendien was er niks te verwerken wanneer er steeds meer bij kwam en ik dus nergens aan kon beginnen. Bureau Jeugdzorg, GGZ en families First deden helemaal niks. GGZ zei tegen me dat ze me niet wilden helpen doordat ze het alleen wilden doen als mijn ouders erbij zaten. Het was een gezinsprobleem dus daar moest iedereen bij zijn. Dat kon ik moeilijk begrijpen wanneer de problemen die ik had kwamen door het verleden tussen mij en mijn ouders en Jayden. Hoe kon ik daarover praten als mijn ouders ernaast zaten? Wat niemand leek te begrijpen was dat als ik daar zou praten en naar huis ging met mijn ouders, ik het allemaal had gedaan. Dit zou ik thuis bezuren. Mensen zagen mij als het probleem maar ik wist niet wat ik verkeerd deed. De gezinswerker schreef in de eindrapportage dat ik alleen maar wilde laten zien dat het niet goed ging thuis en weg wilde, terwijl mijn ouders zo hun best deden. Als zij de deur uit was werd er alweer volop geschreeuwd in huis. En dat wist zij uiteraard niet. Als zij er was, was het een groot toneelstuk waarin mijn ouders de goede ouders speelde die het beste voor mij hadden en ik degene die niks wilde en nergens aan mee werkte. Het was voor mij niet echt betrouwbaar want ik wist niet wat ik kon verwachten van mijn ouders. Ik trok dit leven niet meer en wilde zelfmoord plegen zodat ik van dit rot leven af was.
De volgende ochtend besloot ik om de hele dag te spijbelen. Ik had geprobeerd thuis weg te komen door jeugdzorg, GGZ en crisisdiensten te bellen. Maar alles was tevergeefs. Niemand deed iets. Vervolgens sloeg Jayden me bij thuiskomst tegen mijn hoofd waarbij hij mijn oorbel uit mijn oor sloeg en nog een klap tegen mijn arm gaf. Hij bleef tegen me zeggen: ‘Oh moet je nu niet in je barst snijden? Dat vindt je toch zo lekker?’ Ze begrepen gewoon niet hoeveel verdriet ze me daarmee deden. Ik bleef erin geloven dat ik hier wel weg zou komen.


Jayden vierde in het weekend zijn verjaardag. Ik kon mijn ouders niet zo zien. Waarom deden ze zo gezellig met andere mensen erbij? Vroeg ik me af. Het ging slecht met me en ik kon wel janken. En zij maar lachen. Laat me gewoon. Laat me weggaan. Echt ik kan niet meer.

Vervolgens liep ik weg van huis. Ik had mijn spullen ingepakt, mijn fietst gepakt en vervolgens fietste ik naar het station. Daar stapte ik in de trein naar Haarlem. Van te voren had ik alles al uitgedacht en ik wist precies wat mij te doen stond. Die nacht bleef ik slapen bij een vriendin van me waar mijn ouders niet van wisten. In de trein had ik mijn mobiel uitgezet in verband met als ik gezocht zou worden en ze mij zouden traceren. Na een dag weggeweest te zijn zat ik weer in de trein onderweg naar een andere plaats. Ik was doodsbang. Waar was ik mee bezig? Vroeg ik me af terwijl ik naar de weilanden keek die aan me voorbij gingen. Als ik terug zou gaan kreeg ik straf. Ik wist niet meer wat ik moest doen nu ik mezelf zo de problemen in had gewerkt. Mijn ouders zouden hartstikke boos op me zijn aangezien ik de hele nacht niet thuis was gekomen.
In de trein zette ik mijn mobiel weer aan. Ik had een aantal gemiste oproepen. Nummers die ik niet kon, thuis, Jayden, pappa en mamma. Ik deed er niks mee en belde geen enkel nummer terug. Toen ik aan kwam op het station, waar ik had af gesproken met een andere vriendin, ging mijn telefoon weer. Het was Jayden. Ik wist niet of ik moest opnemen of niet. Ik koos ervoor om op te nemen aangezien de telefoon al over was gegaan en hij geen voice mail kreeg. Hij kon dus weten dat ik mijn mobiel had aangezet.
‘Waar ben jij?!’
‘Zeg ik niet, laat me met rust.’
‘Dacht je dat? Weet je hoe boos pappa en mamma op je zijn? Zij hebben je als vermist opgegeven bij de politie!’, schreeuwde hij.
‘Dan maar.’, zei ik alsof het me niks deed maar ondertussen zonk alle moed in mijn schoenen.
‘Als ik jou was zou ik maar terug komen! Ben je helemaal gek geworden ofzo? De politie, bureau Jeugdzorg, GGZ en pappa en mamma zijn allemaal naar jou op zoek!’

Ik hing verward op. Wegblijven maakt alles nog erger… wat moet ik doen? Vroeg ik me af.
Ik kon geen kant meer op en besloot de volgende trein terug naar huis te nemen. De hele weg naar huis kon ik alleen maar hopen dat het zou meevallen. Ik bleef aan een stuk door bidden dat het goed zou komen. Thuis was er niemand dus pakte ik razendsnel mijn spullen uit en was net op tijd klaar voor ik de sleutel in het slot hoorde. Mijn ouders. Mijn hart bonkte in mijn keel. Ik draaide de sleutel om van mijn slaapkamerdeur.  Pappa en mamma kwamen naar boven en werden kwaad toen mijn deur ook nog op slot zat.
‘Danique! Doe die deur nu onmiddellijk open!’, schreeuwde hij vanaf de andere kant.
‘Nee, ik wil eerst praten maar ik hou de deur dicht’
‘Ben je helemaal gek geworden! Open die deur!’ tierde hij terwijl ik hem aan het slot hoorde rommelen en kort daarna mijn deur open vloog. Ze begonnen te schreeuwen en ik wist dat dat was wat ik verdiende. Ze gingen terug naar beneden op het moment dat Jayden thuis kwam, ze hadden ruzie hoorde ik. Volgens mij ging het over het eten dat klaar stond maar wat volgens Jayden nog niet klaar was. Jayden stampte de trap op en gooide mijn deur open.


Ik liet alles met me doen. Jayden schreeuwde tegen me terwijl hij me sloeg, me van mijn bed trok en me begon te schoppen. Mijn moeder kwam ook aangerend en sloeg me. In een flits zag ik dat pappa Jayden tegen hield, en hij me tegen mijn hoofd sloeg. Ik stond op en ging op mijn bed zitten. Er ging en pijnscheut door mijn lichaam, alles deed zeer.

‘Je gaat nu naar beneden!’, schreeuwde pappa.. Zoals het altijd het geval was werd er gezegd dat ik naar beneden moest en daar zouden we moeten praten. Ik wist al dat er gesprekken zouden ontstaan waar alles van me wordt afgekraakt en ze me weer zouden slaan en ik aan het eind van de avond kapot zou zijn. Ik bleef zitten vanwege de angst in mij. Pappa pakte mijn afstandsbediening van me af, sloeg me weer en begon aan me te trekken. Mamma hielp pappa mee. Ze duwden en trokken me de kamer uit. Ik wist een ding zeker, ik moest zorgen dat ik niet beneden zou komen maar al deze mensen maakte het onmogelijk voor me. Mamma sloeg me weer en er werd aan een stuk door gescholden en gedreigd over wat er zou gebeuren als ik niet luisterde. Ik besloot dat ik maar beter kon doen wat ze wilde om het minder erg te maken voor mezelf. Er was geen uitweg, dus ik zou hoe dan ook beneden moeten praten. Terwijl ik voor de trap stond, die ik zelf af wilde lopen zodat ik minder klappen zou krijgen, duwde mamma me. Ik was net op tijd om me vast te pakken aan de trapleuning. Ik was doodsbang maar er zat niks anders op dan te luisteren en vol te houden. Beneden sloeg mamma me nog een paar keer en ook pappa deed mee. Ik moest zitten en horen wat ik allemaal verkeerd had gedaan en dat was werkelijk alles wat ik maar verkeerd had kunnen doen. Ik voelde me een slecht mens en ik had niet weg moeten gaan.
‘Waar hing jij vannacht uit?!’ tierde mamma.
Na een lange stilte zei ik ‘zeg ik niet’. De volgende klap had ik verdiend. Ook deze kwam tegen mijn hoofd. Pappa hield mamma tegen ‘Ze heeft je weer zo weer hoor! Rustig nou…’ Ik kon mijn tranen niet meer in bedwang houden ‘De politie moet komen..Ze moeten komen…’ snikte ik.
‘Er gaat helemaal niemand komen’, schreeuwde mijn vader. Ik kon mezelf niet langer verdedigen tegenover pappa en mamma. Jayden was razend, sloeg de poort stuk en vertrok. Het hele verleden werd teruggehaald in de gesprekken. Ik kon alleen maar huilen.
‘Je kind slaan, gebeurt overal’.
Alles wat school tegen mijn ouders had verteld werd tegen me gebruikt. Ik was erg teleurgesteld in school dat ze de dingen die ik in vertrouwen vertelde op school doorvertelde aan mijn ouders. Ik kon het niet langer aanhoren. Ik haatte mezelf, mijn lichaam, dit leven en ik wilde weg maar ik kon geen kant op. Het sloopte me, in paniek rende ik naar de deur maar mamma had de deur op slot gedaan. Ik kon nergens heen. Mamma rende me achterna en duwde me weer terug naar de stoel. De telefoon ging over, het was de politie.
‘Ze is thuis en we houden een gesprek…. Het gaat goed ja…. Doeg’  Het ging helemaal niet goed, dacht ik. Alles werd me te veel en ik wilde dat het gesprek stopte maar dit was nog lang niet het geval. Na een hele tijd stopte het gesprek met de afspraak dat ik rust zou krijgen en zij ook en ik moest normaal doen. Die avond deden we normaal. De volgende dag werd ik wakker en moest ik naar het toilet. Zat ik opgesloten.

Alles ging weer gewoon verder ‘alsof er niks was gebeurd’. Behalve Jayden, hij liet me weten dat hij nooit meer normaal tegen me ging doen na mijn wegloopactie. Mijn ouders zeiden dat ik mijn leven al die tijd zelf had verkloot. Het was beter als ik hier niet was maar dat gebeurde niet en dat kon ook niet omdat dat werd tegengehouden. Ik kreeg straf en mocht voorlopig niet meer op de computer. Ze lieten Jayden gewoon de baas zijn thuis. Ik probeerde na te denken, maar het lukte me niet langer. Er was maar een ding dat nog telde in mijn dromen en dat was dat ik hier asjeblieft weg kon. Het verleden achtervolgde me in beelden en nachtmerries. Overal waren de herinneringen. Ik hoopte dat de voetbalwedstrijd me wat zou afleiden, dat was wel mijn laatste beetje hoop.

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
hoe gaat het nu met je?
lieverd als ik dit lees , ben ik echt in staat om naar je toe te rijden en je op te halen. Dit verdien je niet, je bent zoveel meer waard dan men je doet laten geloven. Ik weet dat de loyaliteit bij jou groot is, maar laat deze niet ten koste van jezelf gaan, je bent echt te mooi en te krachtig om dit te laten gebeuren. Je staat niet alleen, meid , er zijn mensen die in je geloven,
Uit je artikel lees ik de roep om hulp. Maar ook lees ik de kracht die in je zit.
Pak de hulp die jje aangeboden krijgt aan, leer de mensen weer te vertrouwen. Niet alle mensen zijn slecht.
Danique1 wat een vreselijk verhaal.
Loyaliteit kan een mooi ding zijn, zeker..

Maar lieve meid, zijn er geen andere ankers waar je naar grijpen kunt.. Een weg eruit?
Je schrijft zelf al 'absoluut niet naar mijn leeftijd inmiddels'

Er is echt een plek waar je gezien en geaccepteerd wordt zoals en wie je bent! In ieder geval hier en ik hoop dan ook dat het 'van je af schrijven je helpt'

Heel veel sterkte en bovenal kracht en liefde jouw kant uit.

Meid, als ik je lees, je bent zo mooi mens..Dat is JOUW kracht!
Duim goede, mooie vertelling Taco
Bedankt voor de reacties allemaal.. Moeilijk om te lezen hoe erg jullie het vinden... Ik ben het eigenlijk erg gewend geraakt. Op dit moment wint loyaliteit het van me. Ik hou me stevig vast aan mijn ouders, absoluut niet naar mijn leeftijd inmiddels, al voel ik me daar het fijnst bij.
de ellende blijft maar doorgaan ! je moet weg uit dat huis ! weg bij je ouders en broer als je het mij vraagt