De schok: Mijn baby heeft een shock!

Door Toontjehoger75 gepubliceerd op Friday 28 September 12:11

Deze keer werd ik wèl geloofd: er was iets mis met mijn zoontje! En met zijn tweelingzusje ging het ook al niet goed...

98a9242bf37254dc52553df311e0aa7dQWwgdnJv

 

Pappa en mamma!

Het was lente. Hoewel er allerlei probleempjes rondom onze tweeling speelden, waren we erg blij dat we nu pappa en mamma waren, omdat dat bij ons niet vanzelf gegaan was. En nu hadden we er twee in één keer! In m'n buik heetten ze Jip & Janneke, dus hier heten ze ook maar weer even zo.
Het kamertje dat we gereserveerd hadden als babykamer was te klein voor twee kinderen, dus na wat intern ge-verhuis hadden we nu een mooie babykamer. En dat oorspronkelijke babykamertje werd na een paar maanden tòch nog babykamer, omdat ze elkaar wakker hielden. Ze hadden een heel verschillend slaappatroon. Hùp, apart die twee!

Ik gaf ze volledig borstvoeding. Een aantal keren in de week gingen ze naar een medisch kinderdagverblijf (MKD), dan kregen ze gekolfde melk mee. Maar nu ze zes maanden oud waren, had Jip meer honger dan ik voor hem had. De voorraad gekolfde melk in de diepvries raakte ook op. Ik moest dus gaan bijvoeden met poedermelk. De kinderarts raadde hypoallergene melk aan, omdat Jip van top tot teen onder de dauwworm zat en dat zou dan beter zijn. Dus ik haalde bij de drogisterij een blik hypoallergene melk en gaf daar een flesje van mee voor Jip, en voor de rest nog afgekolfde melk.

534488729ab74ff059356cb58c9907efbWVkZWxh

Er is iets mis!

Toen de kinderen op die mooie lentedag met het busje thuisgebracht werden, zag ik gelijk dat er iets was met Jip. Hij was niet alert en was bleker dan anders. We waren gewend dat de kinderen veel spuugden, omdat ze beide reflux hadden. Maar overgeven had hij tot dan toe nog nooit gedaan. Nu wel, en veel. Hij blééf maar overgeven. Hij werd steeds suffer en reageerde niet meer op me, zelfs niet op een muziekdoosje, waar hij normaal zo van hield. Ik vermoedde dat het door de melk kwam, dus ik belde het MKD met de vraag of Jip de nieuwe melk om 11 of 14 uur gehad had. Hij had het met de laatste fles gehad. Dat sterkte m'n vermoeden dat dit door de melk kwam.

Jip was duidelijk ziek, dus ik belde de huisarts. Maar net op die dag, 25 mei 2005, staakten de huisartsen. Ik werd doorverbonden met de EHBO en legde de situatie uit. Dat Jip na een fles voor hem nieuwe melk erg veel overgaf, erg bleek was, apathisch in z'n wipstoeltje lag, dat hij niet wilde drinken, en dat ik vermoedde dat het door de melk kwam die hij 's middags had gehad. De dame die ik aan de lijn kreeg, zei dat ik het nog even aan moest zien. Dat ik maar moest proberen of hij z'n volgende voeding wel wilde drinken en dat ik anders de volgende ochtend maar even langs moest komen.

fd3771a0ce0803416cfb6a914448d0d0V2lwc3Rv

De rest van de middag en het begin van de avond bleef Jip zo. Ik filmde hoe Jip eruit zag. Aan de éne kant omdat ik vond dat als je de leuke momenten filmt, je dan ook de andere momenten kunt filmen, aan de andere kant omdat ik er toch niet gerust op was. Pas rond een uur of 9 's avonds kreeg ik er weer wat afgekolfde melk in - uit een fles kostte het hem minder kracht. Toch bleef hij nog suf en duidelijk niet lekker. De dag erna ging het weer redelijk, al was hij er nog niet helemaal bovenop. We besloten dat we deze melk niet meer aan de kinderen zouden geven. Maar ze moesten wel wàt hebben als aanvulling op mijn eigen melk. Dus in overleg met het MKD kocht ik een andere poedermelk. Een week later gaf ik die mee naar het MKD.

3464ce4186536a9855a8a7967b121b3eS2luZCBp

Weer mis.

Om 12 uur werd ik gebeld op m'n werk. Jip werd zo bleek, hij gaf heel veel over en reageerde niet goed. Ik vroeg welke melk hij net had gehad. Die nieuwe, zeiden ze. Ze raadden me aan de kinderarts te bellen. Ik vertelde dat ik over een kwartier klaar was. Gelukkig werkte ik heel dichtbij het MKD, dus ik was er snel. Toch hadden ze ondertussen zelf de kinderarts al gebeld, omdat ze het niet vertrouwden. Die zou terugbellen, maar daar wilden ze niet op wachten. Ze hadden Jip al klaarstaan in z'n autostoeltje en één van de juffies was zo lief om met me mee te gaan naar het ziekenhuis, zodat zij onderweg voor Jip kon zorgen. De ander belde het ziekenhuis dat we eraan kwamen.

Bij de spoedeisende hulp werd er direct gehandeld. We mochten de wachtenden voorbij en ze doken gelijk met z'n drieën bovenop ons kleine mannetje: beademing, monitor, infuus...
Whoow! Wat een verschil met vorige week! Toen zeiden ze dat ik hem “z'n volgende voeding maar moest proberen te geven”, en anders “morgenochtend maar eens langs moest komen”. Iemand van het personeel daar zei, dat het toen vast niet zo erg was geweest als nu. “Jawel”, zei ik, “het was precíés hetzelfde!” Nou, ze dacht van niet. Maar ik ben niet gek en wist het zeker!

4cce2e43180f467e933d0eeb1bf547fcUGxheW1v

Nog een keer mis

Pas later, op de kinderafdeling, vertelde een verpleegkundige dat Jip een shock had. Dat was me op de spoedeisende hulp niet verteld. Waarom niet? Waren ze bang voor mijn reactie? Toen kwam de intake met de kinderarts. Daar waren we nog mee bezig, toen het MKD me op m'n mobiel belde. Janneke was nu wakker geworden en deed ook al zo vreemd: overgeven, suf worden... Zij had deze keer ook een fles nieuwe melk gehad. Dus ik reageerde dat ze haar ook maar zo snel mogelijk naar het ziekenhuis moesten brengen. Maar de kinderarts die tegenover me zat, was het daar niet mee eens. Was dat wel nodig? Had Janneke het wel net zo erg? We moesten het misschien eerst maar even aanzien...

Dit verbaasde me. Hij had zojuist een baby opgenomen met een anafylactische shock, die door de melk kwam. Het kind heeft een tweelingzusje dat dezelfde symptomen vertoont, en dat wil hij eerst even aanzien? Dus ik sprak met het MKD af dat ze Janneke evengoed zouden brengen. Het was raar dat ik er als moeder niet bij was toen zij bij de EHBO binnenkwam, maar ik was nog niet klaar met Jip. Even later lagen ze bij elkaar op een vrijgemaakte tweepersoonskamer op de kinderafdeling. Janneke had geen shock, maar zat er wel tegenaan... Ze kregen beide een krastest, waarbij op de huid gekeken werd of ze allergisch waren voor melk. Ook ei werd gelijk getest en na ik geloof 10 minuten moest de test dan “afgelezen” worden, waarbij men kijkt of de huid rood en dik wordt rond het allergeen dat op de huid gedruppeld is en met een klein krasje in de huid gebracht is. We hoefden bij Jip niet eens te wachten: dat werd direct dik en rood. Janneke reageerde ook, maar iets minder. Ze waren dus beide inderdaad allergisch.

6e66329891cbb9adb1966e44379cfadfRm90byBr

Over op Nutramigen

Onze tweeling moest nu overstappen op hypoallergene kunstvoeding. Dat begreep ik niet, dat was toch juist fout gegaan eerder? Maar ze legden me uit dat er verschil is tussen verschillende soorten hypoallergeen. Wat men bij de productie ervan doet is het vooraf afbreken van eiwitketens, waardoor het lichter verteerbaar is. Eigenlijk hetzelfde als wat je darmen doen. Maar niet elke soort wordt even ver afgebroken. Dit had de kinderarts die me eerder hypoallergene melk adviseerde, me niet verteld. Jip en Janneke moesten nu de variant gaan drinken die het verst afgebroken was: Nutramigen.

Maar dat ging niet zómaar. Moedermelk is heel zoet - hypoallergene melk is bitter en stinkt. Dat drinkt een kind van 6 maanden niet zonder slag of stoot. Tenminste; die van ons niet. Ik moest daarom mijn eigen melk volledig gaan afkolven en daar steeds meer Nutramigen doorheen mengen, zodat ze er in stapjes aan konden wennen. J&J mochten pas naar huis als ze volledig over waren op de Nutramigen.f1ee083baf7bb88affb4bbe77dd229f0bnV0cmFt

Met z'n viertjes logeren in het ziekenhuis

Er mocht één ouder op een stretcher naast een kind blijven slapen, om het te verzorgen. Ik had m'n handen meer dan vol, omdat J&J best ziek waren en ik ook moest kolven, mengen en flessen, dus het leek me handig dat mijn man ook zou blijven. We hadden er tenslotte ook twéé zieke kinderen liggen. De verpleging was het er eerst niet mee eens, maar ging later gelukkig toch akkoord.

De volgende dag ging het gelukkig al weer wat beter met de kinderen. Mijn man zou weer naar huis en naar z'n werk gaan. Ik nam zorgverlof op, zodat ik in het ziekenhuis kon blijven. En toen begon het proces van gekolfde melk bijmengen met Nutramigen, flessen geven, en als ze dat toch niet lustten ze aan de borst nemen, en anders kolven voor de volgende voeding. Daar tussendoor de baby's verzorgen. Bij elkaar was dat een hele klus. Ik moest me aan een strak tijdsschema houden om voor beide baby's genoeg voeding klaar te hebben en ze ook om de beurt de fles te geven, wat met die vieze smaak meer tijd kostte dan anders. Het werd me niet makkelijk gemaakt door de verpleging. De medicijnen die J&J voor de reflux kregen, mocht ik in het ziekenhuis niet meer zelf aan de kinderen geven. Dat moest de verpleging doen. Dat ik zelf verpleegster ben, maakte niet uit. Ik moest kolfflesjes van het ziekenhuis gebruiken, maar om elk flesje moest ik vragen. Toch hadden zij m'n schema en wisten ze wanneer J&J medicijnen, en wanneer ik flesjes nodig had. Bij alles was het: “Ja, ik kom zo”. En maar wachten, terwijl m'n hele schema in het honderd liep. En zelf staken ze geen hand uit naar J&J - ik was er toch? Ik wilde met alle liefde voor m'n kinderen zorgen, dat deed ik thuis ook. Maar op de kinderafdeling werd het me aardig onmogelijk gemaakt door de verpleging. Waarom wilden ze niet gewoon een hele zak flesjes bij me neerzetten, zoals één verpleegkundige eens lief had gedaan? Prima als zij verantwoordelijk waren voor de medicijnen, maar waarom maakten ze die dan niet op tijd klaar? Ik werd knetter van ze!

0f83556a305d789b1d71815e8ea4f4b0S25ldHRl

Naar huis!

Na een week ziekenhuis, waarin het bijmengen maar niet op wilde schieten, was ik het mèèr dan zat. De verpleging deed helemaal niks met J&J. Waarom lagen ze eigenlijk nog in het ziekenhuis? Wat ik er met ze deed kon ik thuis ook, en beter. Ik overlegde met de kinderarts en die vond het na m'n uitleg gelukkig goed. Wat ik anders had gedaan, weet ik niet, maar ik was blij naar huis te kunnen. Uiteindelijk heeft het twee maanden geduurd van kolven en mengen, voordat J&J de Nutramigen volledig dronken. Hadden ze al die tijd in het ziekenhuis moeten blijven, als ik er niks van gezegd had?

Op de Nutramigen werd de dauwworm-huid van Jip een heel stuk beter. De kinderen waren nu 8 maanden oud. Pas nu ze helemaal aan de Nutramigen gewend waren, mocht ik beginnen ze hapjes te geven. Dit waren twee heel zware maanden, maar we hadden het gehad!

80f631b37887a8964f26b854d092448bOC0yNy0y1cce491a3871e91b063780dbe49e51bcOC0yNy0y

      Jip                                                                                                   Janneke

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Dit is het zesde deel in een reeks over familie Harmonie - oftewel de Toontjes.

Het eerste deel is 1: Hoe Toontjelager Toontjehoger vond
Het volgende artikel is 2: Hoe Toontjehoger en Toontjelager fuseerden
Het gaat verder in 3: Haar baarmoeder huilt... en zij huilt mee
Nummer 4 is nog in de maak.
Dan gelukkig ook nummer 5:
Het eerste half jaar met onze minitweeling.
Nummer 7 komt er ook nog aan. En wie weet wat het leven nog meer aan artikelen brengt...

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
poeh wat een ellende hebben jullie meegemaakt zeg...
Mooi geschren dikke duim van een fan.
Mooi verhaal, maar net wat Ingrid zegt het had zoveel makkelijker kunnen zijn.
Duim
Pffft.. daar ben je mooi klaar mee geweest. Gelukkig dat het uiteindelijk toch op zn pootjes terecht kwam.
Wat een gedoe in dat ziekenhuis zeg, dat had toch makkelijker gekund! Goed verhaal!
Wat een ervaring, goed dat jijzelf de touwtjes in handen hield.