Mijn eerste levensles: een ziekbed van maanden.

Door Rose_love gepubliceerd op Wednesday 05 February 16:30

Er was eens een klein meisje. Een klein meisje, met heel veel levensvreugde.

De eerste levensles: een ziekbed van maanden. 

Er was eens een klein meisje. Een klein meisje, met heel veel levensvreugde. Was ze een prinsesje? Nee, ze was geen prinsesje. Ze was een heel gewoon meisje, met een lieve papa en mama. Ze wilde op ballet. Ze wilde juffrouw worden en moeder. 

Maar het lot had anders beschikt…

Ze was vier jaar en ging naar school. Wat was het leuk daar! Zoveel andere kindjes om mee te spelen en de juf had steeds weer nieuwe werkjes om te doen. Ze speelde verstoppertje en tikkertje en deed mee met ‘Schipper mag ik overvaren’. Ze wist niet dat ze lang met deze herinneringen zou moeten doen.
Op een avond lag ze bij papa en mama in het grote bed. Ze was zo moe en kon niet slapen, daarom mocht ze bij papa en mama komen slapen. Het duurde niet lang of ze was vertrokken naar dromenland. Toen ze wakker werd, was er een zee van licht om haar heen. Ze keek verdwaasd om zich heen, droomde ze? Nee. Ze zag een man in een witte jas, die ze niet kende. Hij boog zich over haar heen.
Gelukkig waren papa en mama bij haar, dan was het goed. Ze hoorden dat ze het over haar hadden, maar ze wist niet wat ze precies zeiden. Ze wist ook niet dat ze een vlekkerig gezichtje had. Ze was zo moe. Ze merkte dat ze weer naar huis gingen. 

Papa en mama hadden haar achterin de auto gelegd met een deken over haar heen.

Kort daarna moesten ze naar het ziekenhuis. Het meisje werd steeds zieker. Ze moest bloed laten prikken. Verschillende dokters keken naar haar en allemaal zeiden ze wat anders. Toch moest ze behandeld worden. Of het de goede behandeling was, dat wisten ze niet.

Het meisje zou niet genezen worden door de behandeling, maar ze zou zich wel beter voelen op de lange termijn. Thuis gekomen, werd het bed van het meisje voor het raam gezet. Ze wist nog niet hoe lang ze daar zou moeten liggen. Ze was zo moe en ze had zo’n pijn. Mama had een krukje onder het dekbed gezet om de deken hoog te houden. 

Het deed zoveel zeer als hij op haar beentjes lag.

Zo lag ze daar. Stilletjes. De levendigheid was uit haar verdwenen. Ze kon niet meer. De mensen die langskwamen zwaaiden naar haar. Ze kwamen cadeautjes brengen en kaartjes, één keer met het  opschrift: voor het zieke meisje achter het raam. Ach, wat was ze blij met deze mensen, die ze soms niet eens kende.

Een kaartje kan zoveel betekenen voor een ziek kind.

Maanden lag ze daar. Ze droomde. Over hoe haar leven zou kunnen zijn. Over bruiloften en over juf zijn. Over kleine kindjes waar ze voor zou zorgen en waar ze van zou houden. In haar hoofd maakte ze verhalen. Ze genoot veel van de bloemen in de tuin.

Ze glimlachte wanneer haar klasje langs kwam om te zwaaien. 

Tot ze eindelijk weer wat op begon te knappen. Ze was nog steeds snel moe, ze had veel pijn, maar ze kon weer functioneren. In die lange maanden had ze een enorme wilskracht ontwikkeld. Ze zou iets bereiken, al zou het niets meer van haar kinderdromen zijn.

Het meisje, het kleutertje dat net naar school ging, had één van haar levenslessen al moeten leren.

Dat kleine meisje, dat ben ik.

(Niet die van de foto, even voor de duidelijkheid;))

In mijn kinderjaren kreeg ik reuma. Door de jaren heen is het wat gesleten, maar nooit verdwenen. Het zal altijd met me meegaan, waar ik ook ga.

Reacties (34) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dankjewel, Danique.. ach, uit alle erge dingen kan ook weer iets goeds voortkomen:)
Knap geschreven en een heftig verhaal! Dikke duim!
Huub, bedankt voor je reactie. Het is een deel van mij en zal dat blijven. Ondanks de beperkingen die deze ziekte met zich meebrengt, kan ik nog veel dingen doen en daar ben ik al heel blij om.
Tuimel, bedankt voor je mooie reactie!
Wow.. heftig zeg! Het zal je hele leven blijven beïnvloeden, maar je maakt zelf wat van je leven. Het ligt eraan hoe je ermee om gaat. Tuurlijk zal de ene periode makkelijker zijn dan de ander. Maar gelukkig kan je zeker zijn, dat geloof ik! Erg veel sterkte ermee en een duim omhoog!
Chrisrik, bedankt voor je mooie reactie.. het is een ervaring die slechts weinigen hebben. Gelukkig. Maar ik heb er ook een les uit getrokken. Misschien dat ik juist door mijn ziekte wel meer geniet van alles om me heen en van de dingen die ik wel heb. Dankjewel!
Jouw artikel greep me aan Rose_love!
Het moet ingrijpend zijn om als klein meisje zoiets te ervaren!
Ik heb zelf een dochter die fibromyalgie heeft (is ook een vorm van reuma - maar dan op de spieren) zoals ik schreef in mijn artikel over haar!
ik duim voor je gezondheid en wens je veel goede moed in het leven!