Zelfmoord

Door Heidihellemanshotmailcom gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

Wat te doen als je een dierbare persoon verliest? Hoe uiten mensen hun emoties? Hoe moet je je voelen? Zoveel vragen en toch geen antwoorden...

Jarenlang is hij je beste vriend, je maatje, je toeverlaat. Alles kan je tegen hem vertellen, hij geeft je raad en steun op momenten wanneer je hem het hardste nodig hebt. Jij bent er voor hem. Dag en nacht sta je voor hem klaar en hij voor jou.

Maar toch verteld hij je niet alles. Je denkt dat je alles over hem weet maar dat is niet zo. De ene dag is hij vrolijk en happy. De andere zit hij dieper in de put dan je ooit had kunnen denken. Het gaat elke dag van kwaad naar erger. Het ene slechte nieuws na het andere haalt hem meer en meer onderuit. Geen werk meer, geen vriendin meer, hij mag zijn kinderen niet meer zien. Uiteindelijk moet hij rondkomen met een leefloontje van 500 euro in de maand waar hij huishuur, electriek, water en als het mogelijk is, nog wat eten moet van kopen. Onmogelijk dus. Meermaals krijg je telefoon van hem met een smeekbede om hem te helpen. Je gaat voor hem naar de winkel, komt eens langs met de kindjes...

En dan op die bewuste dag, krijg je telefoon. Of je onmiddelijk naar de spoedafdeling wil komen. Je hart klopt in je keel, je staat te trillen op je benen, tranen zollen over je wangen. Met een bang hartje stap je zijn kamer binnen. Schrik slaagt je om het hart voor wat je zult zien. Maar je moet hem zien...  Je gaat naar hem toe en het eerste wat je ziet zijn al die buisjes, draden en monitoren. Zijn hartslag is traag, zijn bloeddruk ook en krijgt geen enkele reactie. Je neemt zijn hand en je wereld stort een voor een stuk in. Is dit jouw maatje, je steun en toeverlaat? Is dit je broer die je dacht zo goed te kennen? Het is een droom, een nachtmerrie. Het gebeurt niet echt. Waarom?

Drie weken, drie weken lang loop je elke dag naar het hospitaal. Elke minuut je kan zit je bij hem, in de hoop hem te zien ontwaken. Helemaal in orde, net zoals vroeger. Je praat met hem, je leest voor hem, je bent er.  Wachtend op een reactie, een glimlach, iets...

Maar niets mag baten. Na drie lange weken van onwetendheid, heeft hij zijn slag geslagen. Hij heeft het gewonnen van het leven.

Wat er dan door je hoofd gaat is onvoorstelbaar. Woede, angst, verdriet, gemis, ... al wat je maar wil. Maar 1 vraag blijft je je hele leven achtervolgen. Waarom? Waarom heeft hij die beslissing genomen? Waarom heb ik de tekenen niet gezien? Waarom heeft hij me niet voor de 100ste maal gebeld? Waarom, waarom, waarom?

Het gemis kan beginnen. Hoe moet ik nu verder zonder hem? Wat moet ik nu doen? Hoe neem ik afscheid? Vragen waar niemand je een antwoord op kan geven. Enkel dit, tijd heelt alle wonden. Geef jezelf de tijd om het te verwerken en een plaats te geven. Eens je dit gedaan hebt, kan je stillaan verder met je dagelijkse leven.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Moeilijk en een veel voorkomend probleem