Mijn zoektocht in hulpverleningsland

Door Soserious gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Verdwaalt in jeugdhulpverleningsland Onze zoon bleek autisme te hebben en hulp bleef uit Toen kreeg ik mijn eerste burnout Ik schreef mijn gevoelens in twee gedichten Een voor mijn opname in een centrum voor psychisch herstel en een erna. Hier volgt de eerste

Verdwaald in hulpverleningsland

Onze jongste zoon is altijd anders geweest als andere kinderen, hij was wel intelligent, maar kwam op een of andere manier niet mee.
Hij leek je niet te horen, dingen niet mee te krijgen.
In 2000 begon ik mijn zoektocht naar hulp voor hem.
Hij was toen 12 en wilde niet meer leven.
Vreselijk voor een moeder om dat te horen.
Ik ben 5 jaar bezig geweest om de juiste diagnose boven water te krijgen.
Uiteindelijk bleek hij autisme te hebben en hoognormaal tot hoogbegaafd.
Na de diagnose lieten alle hulpverleners het erbij zitten.
Het enige advies wat ik kreeg was dat ik hem structuur moest geven.
Hij hield mij ondertussen 24 uur per dag, 7 dagen per week bezig.
Dit kind wilde wel maar kon niet.
Uiteindelijk raakte ik totaal burnout en moest opgenomen worden

Net voor de opname schreef ik het onderstaande gedicht:Hulpverlening als beroep

Luisteren als beroep,
waar ben je dan naar op zoek?
Als je hoort wat er niet word gezegd,
dan luister je pas echt!

Als mensen bij je komen,
verloren ze al veel dromen.
Ze kunnen het zelf niet meer,
leggen het bij een ander neer.

Als die er dan niets mee doet,
voel je verdriet, dat voelt niet goed.
Zoveel vertrouwen leg je in andermans handen,
om dan weer onder op de stapel te belanden.

Diep van binnen stop je het dan weg,
mensen zitten niet te wachten op wat ik zeg.
Laat ik maar gewoon doorgaan,
misschien zal het vanzelf wel overgaan.

Hulp blijft uit als je kind niet is gemotiveerd,
dat heb ik in de loop der jaren wel geleerd.
Je gaat door en doet gewoon wat je moet,
als de mensen vragen zeg je: O, het gaat goed.

Je schakelt je gevoelens uit,
komt alleen op de automatische piloot vooruit.
Als iedereen maar tevreden is,
dan is er toch niets mis!

Leuke dingen moet je doen,
je koopt een tasje, rok of een schoen.
Van alles kun je kopen,
maar van jezelf kun je niet weglopen.

Help ik heb een probleem,
waarom luistert er niet een?
Ik ben op en niemand die het ziet,
zou willen zeggen: Ben er even niet!

Afstand nemen ook al zo raar,
Hoe krijg je dat nu weer voor elkaar?
Met je verstand ga je door,
verdriet er is geen tijd voor!

Je loopt steeds meer tegen jezelf aan,
zo kan het toch niet verder gaan!
Ik wil niet verder op deze manier,
Denk, was ik maar niet meer hier!

Dan merken mensen om je heen,
hé ze zit er echt doorheen
Adviezen over en weer,
nu weet ik het helemaal niet meer!!!!!

Later meer

 

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
een prachtig gedicht over een schrijnende situatie waarin je niet wordt gehoord.
Het komt nog veel te voor, loop er dagelijks tegen aan .
Men luistert wel maar hoort niet wat er wordt gezegd, Tussen de woorden door die worden gesproken is nog zoveel gaande maar wordt niet gezien.
Van deze problemen is mijn droom, mijn wens, mijn ideaal ontstaan, ik heb hem hier al op xead openbaar gemaakt , en ik zal doorgaan om die droom waar te maken .
Mooi geschreven! Hulpverlening laat nog dikwijls te wijten over! D