Hoe één seconde een leven kan doen veranderen

Door Orcakiki gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Op 7 december 2007 , verloor ik in een verkeersongeval m'n zoon Björn . Mijn verhaal gaat over , hoe ik deze dag heb beleefd en hoe ik probeer om te gaan met dit verlies

M'n nachtmerrie van 7 december 2007



Dit is zoals ik het heb meegemaakt en gevoeld. Naar wat ik ervaar , zijn er veel mensen die onderschatten wat dit , met een mama’s hart doet .
Mocht ik door dit verhaal mensen kwetsen in hun ego dan is dit heel spijtig , maar zo heb ik deze dag ervaren en zo zal hij me altijd bijblijven.

7 december 2007 een datum die in ons geheugen staat gegrift alsof het gisteren was.


6.30 uur : Mijn wekker loopt af . Al is dit niet echt meer nodig , want in de badkamer staan twee kinderen ruzie te maken. Saskia en Björn hebben een hoog oplopende ruzie , over wie in de badkamer mag. Blijkbaar was Björn eerst , en had hij zijn kousen vergeten in de badkamer. Saskia wilde de deur niet meer openen . en boenk het was serieuze ambras. Roepen , tieren , mekaar naar dood wensen . Ge kent dat wel. Dagelijkse kost . Al degene die kinderen hebben of die zelf opgegroeit zijn met een broer of zus , kennen dit wel.

7.30 uur : papa en Wietse vertrekken . Papa brengt eerst Wietse naar school en daarna fietst hij naar de kazerne

7.35 uur : Terwijl iedereen eet en zijn boterhammen voor school smeert , zeg ik toch even dat die ruzie toch voor niks nodig zijn. En dat voor een paar kousen niet zo moet worden gebrult en geroepen. Maar ja dan krijg je als mama twee boze blikken , die willen zeggen " mama met wat moeit ge u , en wat weet gij daar nu van "
7.40 uur : Björn pakt knorrig zijn boekentas en vertrekt naar school , nog nie 100 % afgekoeld van zijn badkamerruzie.

7.45 uur : ‘k neem mijn autosleutels en steek mijn boterhammen in m’n handtas en vertrek met de auto naar m’n werk.
Saskia en Robin vertrekken altijd ietske daarna naar school en dan is ons huisje leeg.

7.47 uur : ik rij de woonwijk bij ons uit , en rij de kasseibaan op richting kruispunt.
tot nu toe verloopt alles nog zoals een normale weekdag.

7.48 uur : Op het einde van de kasseibaan heb ik rood licht. Terwijl ik daar sta , zie ik aan de overkant een kind op straat liggen , en twee mensen die er bijstaan. Mijn eerste gedachte , ai dat gaat toch onze Björn nie zijn zeker ?? Ik bel naar zijn gsm. Maar hij neemt niet op. Ook de mensen die rond het kind staan reageren niet op de gsm . Dus ik haal opgelucht adem met de gedachte oef , tis hem nie.

7.49 uur : Groen licht , ik wil het kruispunt oversteken , maar herken ineens twee rode schoenen. Schoenen die maar één kind draagt in heel dit dorp. Schoenen die we een aantal jaar geleden hebben gekocht in Nederland voor onze Robin en die Björn nu draagt om buiten te spelen. Maar toch zo goed dat hij ze toch stiekem aandoet voor school. In paniek zet ik ergens de auto en loop naar Björn.

tussen 7.50 uur en 11.00 uur : Ik roep wel 30 keer Björn , Björn , maar geen enkele reactie. Twee mensen houden me tegen , maar ik roep , laat me los ik ben de mama dat ik mijne zoon die daar ligt. Maar ze laten me niet los. Wacht maar rustig op de ziekenwagen , er is hulp op komst hoor ik een vrouwenstem zeggen. ( Tinne heb ik achteraf gehoord) Probeer dus maar is rustig te blijven als uw kind daar bloedend op de grond ligt. Een man legt zijn jas over Björn ( Sandy noemt hij ) De ziekenwagens komen aangereden met volle sirene en ze stoppen juist naast me. Van zo dichtbij had ik nog nooit een sirene gehoord. De hoofdambulancier gaat direct naar Björn die nog steeds beweegloos op de grond ligt. " DAAR KAN IK NIKS MEER AAN DOEN ZENE " roept hij naar een andere verpleger. Hey roept Tinne kan je niet een beetje op uw woorden letten , Verdomme die mama staat hier wel he. Dan komt de man naar mij , en hij vertelt dat hij Björn niet meer kan helpen. Maar eerlijk gezegd dat had ik ondertussen wel door.
De politiewagens komen ondertussen aangereden en ze maken het kruispunt aan de de kant van ons volledig vrij. Veel sirens veel zwaailichten. ‘k zie dat er nog ziekenwagens aankomen.
Ondertussen vraagt Sandy of ik niemand wil verwittigen , maar ik weet niet waar de auto staat en mijn gsm ligt daar nog in. Hij geeft me zijn gsm zodat ik mijn man kan bellen . pff Voicemail. Dan besef ik dat mijn ex-man alle momenten hier voorbij kan rijden omdat hij ook naar z’n werk moet. Dus ik loop samen met Sandy naar het huis van m’n ex. Is op nog geen 100 meter van het kruispunt. M’n ex wil net in zijn jeep stappen en ik loop al roepend naar hem toe. Maar ja welke ex luistert en nu naar een roepende ex*vrouw. Waar ik toen de moed vandaan heb gehaald weet ik niet , maar ik ben in het midden van de rijweg gaan staan om zeker te zijn dat hij zou stoppen. WA IST NU WEER zei hij kortaf. Maar toen ik zei dat ze onze Björn hadden doodgereden op het kruispunt , is hij uit zijn auto gesprongen en richting kruispunt gelopen. Sandy en ik liepen ook terug . Ondertussen belde mijn man terug op de gsm van Sandy. Als lopende riep ik wat er gebeurt was . Mijn ex vroeg of ik zijn vriendin wilde gaan halen . En hoe stom en zot ik ook ben , loop ik als een blinde kip dat kruispunt over , om zijn vriendin te gaan halen. Daar heb ik staan roepen en kloppen op de deur . Maar ja ze kan me niet rieken of zien , dus ja het duurde keilang eer die voordeur eindelijk open ging en ik haar kon zeggen wat er was gebeurt.
Toen ik weer naar het kruispunt liep , kwam mijn man aan met de fiets en is Sandy doorgegaan. Mercie makker dat je zo lang bij me bent gebleven.
Bij het kruispunt , lag Björn nog steeds in dezelfde houding wel met een wit deken over hem , maar toch.
De brandweer kwam aangereden , en ze hebben een grote rode tent over Björn gezet , dit om de onderzoeken gemakkelijker te laten gaan , en de andere automobilisten het beeld van een dood kind niet te laten zien.
Mijn man is de wagen gaan zoeken , want ik had mijn werk nog niet verwittigd. En in mijn gsm stond de tel nummer.
Er kwam een mevrouw van slachtofferhulp naar ons , en ze vertelde dat Björn was aangereden door een schoolbus en ze wees naar een bus van Oostmalle Cars. Een bus vol met kindjes stond iets verderop in een inham. De chauffeur zat in een ambulance wagen .
Regelmatig kwamen mensen van de brandweer vragen of we geen deken wilde voor de koude of geen tas koffie wilde. Maar ik had eerder een idee van koffie ???nu ??? en ook dacht ik , ik hoef geen deken voor de koude , want als ik wakker wordt van de koude dan weet ik dat ik heb gedroomd. Stom maar ja , Ne mens doet gekke dingen he.
Na een tijdje kwam mijn moeder aan op het kruispunt . Zoals een goede moeder ging direct bij mijn ex-man en zijn vriendin staan , om ze te troosten en moed in te spreken. Pas na een half uurtje kwam ze naar ons. Ze wilde me vastnemen , en ze zei oooh nee toch nie onze Björn. Maar hoe boos en kwaad ik die moment was. Riep ik haar toe , Awel dat is nu voor al de mensen die me ongeluk toewensen se , Ze hebben gewonnen. Ook al heb ik haar niet persoonlijk aangevallen en niet bij naam genoemd , voelde ze zich direct aangesproken . Ze zeverde nog een beetje dat ze ook problemen had en toen ging ze weer naar mijn ex. De mevrouw van de politie zag het en ze kwam naar mij en vroeg , was dat uw moeder ? Mijn antwoord was , dat zeg je nu heel goed se , dat WAS mijn moeder.
Een tijdje later kwam ook mijn zus aan met haar gezin. en ook al was ik toen al meer dan een jaar niet meer welkom in de familie , mijn zus had dan toch het respekt om eerst naar ons toe te komen. Hare man was der ook , maar die had het te druk met de slijmen bij z’n schoonmoeder en m’n ex. Hij was ook de eerste die daar rondliep met een tas koffie. hij kwam eerder over , zo van babbeltje hier , babbeltje daar , lekker tasje koffie en m’n dag is weer goed. Ale ja wij waren al meer dan een jaar verbannen uit de familie , en dan moeten ze voor mij niet ineens vriendelijk doen en hun medeleven laten zien , gewoon omdat heel het dorp op hun vingers staat te kijken.
Zelf belde ik naar mijn vriendin Yoke , ze stond op die moment in de file net aan het kruispunt. Het enige wat ze heeft gedaan is haar auto geparkeerd en naar ons toegekomen. Dit is de enige persoon die bij ons is komen staan , niet voor de ogen van een ander , maar omdat ze er voor ons wou zijn. En ook al zie ik ze nu niet meer , toch zal ik dit nooit vergeten.
Rond 10 uur kwam die mevrouw van de politie vragen of we een idee hadden van begraffenisondernemer. Maar hier in Brasschaat ken ik alleen Quirijnen en dat zei ik ook. Mijn perfekte moeder wist mijn ex te overhalen om een begraffenisondernemer te nemen van Gooreind want die was vele goedkoper. Maar wat kon mij dat geld schelen op die moment. Dus ja ik knikte maar om zever te vermijden.
Rond half elf kwam er een bus van Oostmalle Cars de kindjes halen die nog op de bewuste bus zaten. De sukkeltjes zaten daar al bijna 3 uur en hadden het ongeval gezien.
Rond elf uur kwam de begraffenisondernemer Björn halen , de brandweer zette de tent weg en met een grote brandslang werd het bloed van het zebrapad gespoten. En alles ging op het kruispunt verder alsof er niets was gebeurt.

11.10 uur : We hadden bij ons thuis afgesproken met m’n ex en zijn vriendin , om de kinderen op te vangen. De politie is ze op school gaan halen en heeft hun alles verteld. Dit zijn van die momenten , ook al ben je gescheiden , toch moet je er als ouder allebei staan om de kinderen op te vangen. Dit was één van de moeilijkste momenten als ouder.

11.30 uur : Er stopt een auto voor onze deur . Mijn broer en z’n vriendin. Na een jaar niet meer te zien , stond hij daar . Iets later weer nen auto . Mijn schoonbroer en schoonzus. In moeilijke momenten staan hier dus ineens twee broers.

De rest van de dag gaan vrij stil , iedereen moet het nog beseffen denk ik . We doen nog een aantal telefoontjes en wachten op de telefoon dat we Björn mogen zien.

17.30 uur : We mogen eindelijk naar Björn , men vriendin Lieve komt op Wietse passen maar de Robin en Saskia willen mee. Daar aangekomen was iedereen er al. Als mama mocht ik dus pas als laatste weten wanneer Björn klaar was. Mijn ma , mijn zus en haar hele gezin ( 7 kinderen) , mijn ex en zijn vriendin. Niemand die ook maar het respekt had of het idee dat ik alleen wilde zijn met Björn ze bleven er allemaal bij.
Saskia vol schuldgevoel over de ruzie van deze morgen , ze was zo moedig om Björn vast te nemen en hem te zeggen wat ze hem wilde vertellen. En dit terwijl iedereen er maar bleef bijstaan. Mijn stomme schoonbroer kon het zelfs niet laten om al lachtend in haar oor te zeggen dat iedereen haar wel kon horen. grrr ik had goesting om hem een goei saflet te verkopen. Maar mijn dochter bleeft dapper en deed haar verhaal. Mijn tranen liepen , en ook al had ik mezelf voorzien met veel zakdoeken , toch waren het er te kort. Mijn supermoeder wilde me een zakdoek van haar geven , maar ik neem nog liever iets aan van de duivel. Haar troost is het laatste wat ik wil.

20.00 uur . terug naar huis met de kinderen. Het was zeer zwaar , het geen als mama door je gedachten gaat is onbeschrijfelijk.
‘k wil roepen , ‘k wil tieren , ‘k wil boos zijn , ‘k wil huilen en verdrinken in m’n verdriet , maar mijn gezin heeft me nodig.

De nacht was heel kort en toen ik wakker werd dacht ik heel even dat ik had gedroomd. De pyjama van Björn ligt in de badkamer. Hij zal al wakker zijn en voor de tv hangen. Maar pfff beneden is er niks , alleen een angsteaanjagende stilte. Tis geen droom .

De volgende dagen worden geleefd in een soort van trance . Niet van willen maar van moeten.
We moeten de doodsbrief opstellen , doodsprentje kiezen , foto voor in de kerk, mis samenstellen , muziek voor de mis kiezen , koffietafel enz….
Over die koffietafel wil ik toch nog iets kwijt. Mijn welbekende supermoeder , wist mijn ex-man te overhalen , om de koffietafel te laten doorgaan in de plaatselijke parochiezaal. Boos dat ik was . Die dachten dus echt dat ik op de begraffenis van mijn zoon , de tafels ging zetten en zelf met de kan koffie ging rondlopen om maar geld uit te sparen. Maar boosheid heeft ze dan toch wakker geschud en de koffietafel is gelukkig ergens anders doorgegaan.

De zaterdag na het ongeval was er s’avonds een wake aan het kruispunt . Gietende regen , maar wel veel mensen , veel bloemen en veel kaarsen. Aangezien er veel mensen waren , moest mijn moeder toch nog eens laten zien aan iedereen dat ze me graag had , en ze wilde me knuffelen , maar ik heb ze gewoon van me afgeduwd. grrrr laat me toch gewoon gerust. Al die komedie grrrr ik word daar ziek van.

De dag van de begraffenis ( crematie) heb ik alles vrij rustig beleefd. Willen of niet we moesten deze dag beleven.
.

En nu 194 weken of 1.364 dagen later , weet ik tot op de seconde nog alles. het lijkt nog steeds of het gisteren was.

Dagen en weken heb ik gehoopt dat ik droomde en wakker zou worden , dat Björn terug voor me ging staan en dat hij me aankeek met zijn azuurblauwe ogen en zijn stralende lach. Maar helaas. En toch weet ik dat hij me niet is vergeten , zoals ik hem ook niet ben vergeten.
Nog dagelijks , denk ik aan hem en s’nachts , in mijn droom , beleef ik met hem prachtige momenten die niemand van me kan afnemen. Dan mag ik een kijkje nemen in zijn sterrenhemel.

Ver weg is hij nooit , want voor mij is hij hier thuis bij mij. Ongeveer een half jaar nu , heb ik een tatoo met een beetje van zijn as in verwerkt. Veilig op een plaats waar niemand hem van me kan afneme 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
jeetje wat heftig zeg.. Heel veel sterkte nog.
heftig zeg, veel sterkte ermee
Krijg er rillingen van, heel veel sterkte
Een plus voor je afschuwelijke ervaring. En ik heb het niet in je artikel gelezen, maar groet en geef elkaar een kus bij het weggaan.
Wat een heftig verhaal zeg! Veel sterkte
Wat een verhaal, ik lees meer boosheid dan verdriet het lijkt me het ergste wat je kan overkomen het verliezen van een kind. Sterkte met het dragen van deze ontzettende verdrietige gebeurtenis in je leven.
wens je veel sterkte!