Paniek en Chaos

Door Angel_dust gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Als je je been breekt is er een genezingsproces gaande,revalideren enz. Wat dat betreft is het allemaal duidelijk zichtbaar. Mensen sturen kaartjes en komen langs om te kijken hoe het met je gaat. Terwijl jij jezelf doorgaans aanleert hoe je de dagelijkse dingen kan vergemakkelijken. Uiteindelijk na een bepaalde tijd kan je weer de dingen oppakken.

Maar stel,je hebt door de jaren heen heel veel dingen meegemaakt,met vallen en opstaan heb je je er toch doorheen weten te fietsen en dan komt er een moment dat alles je te veel wordt,alles. De dagelijkse,bloed zweet en tranen hebben je jezelf gekost,je zit er letterlijk doorheen. Je lichaam begrijpt de normale signalen niet meer,het communiceren van het brein met het lichaam is zodanig ontregeld dat je niet eens meer weet of je nu van voor of van achteren leeft. Het zenuwstelsel is een belangrijk deel maar als dat ''oververhit'' raakt,zit je met gebakken peren!

Inmiddels ontwikkelt zich een stoornis die voor de buitenwereld niet zichtbaar is. Net als het gevecht wat je dag in dag uit met jezelf voert,je vraagt niet om hulp aangezien je zelf denkt alles op te kunnen lossen maar het tegendeel bewijst zich als je volledig uitgeput raakt en dan sta je als een hoopje chaos met weinig tot niets,het enige wat je ziet is angst,alles om je heen is een grote onwerkelijke boel. De een grijpt vrij snel naar pillen. (Waar ik overigens ontzettend boos om kan worden!!!) De ander klopt netjes bij een psycholoog aan en gaat in therapie. Het andere gros van de mensen is veel te sceptisch en blijft in die ellende hangen,terug gekropen in een schulp. Maar,begrijp me niet verkeerd in bepaalde gevallen hebben die mensen geen keus,aangezien er toch bepaalde gradaties zijn waarin een stoornis zich zodanig over hun leven heeft geworpen dat ze simpelweg niet anders kunnen. En nog geloof ik dat ook voor die mensen een oplossing MOET zijn.

Hier in Nederland is de zorg in een bepaald opzicht prima geregeld maar alsnog,als jij aanklopt bij een huisarts, dat het allemaal even verkeerd gaat, En dat de dokter je met grote ogen aankijkt en zegt; ' Mevrouw hier heeft u een paar kalmeringspillen,we kijken het even aan,kom over een week maar terug'' Ik ben er nog steeds van verondersteld dat een huisarts daar anders naar kijkt,onderschat de situatie en je naar huis stuurt met iets wat je in principe pas zou mogen slikken als je onder begeleiding bent van een Psychiater (die hebben daar immers hun beroep van gemaakt!) Je kan iemand volproppen met medicatie,vervolgens raakt diegene er verslaafd aan,heeft bijwerkingen waar je u tegen zegt en is diegene nog verder van huis! Ik weet hoe het is om in doodsangst te leven dag in dag uit,vechten totdat je eigenlijk niet meer kan,maar het KAN.. ZONDER die troep ook! 

Ook al ben je op dat punt beland, in the middle of nowhere. Ik weet uit ervaring dat je uit alle ellende grijpt naar ALLES wat maar zou kunnen helpen want paniekaanvallen zijn echt hells! Maar net als ik al zei: Voor de buitenwereld ben jij gewoon nog steeds jij en niemand die het ziet en als je het dan probeert uit te leggen dat de mensen het simpelweg gewoon niet kunnen begrijpen '' Het zit toch maar tussen je oren'' En dan worden er geen lieve kaartjes gestuurd. Er wordt maar half geluisterd,want men is toch in de veronderstelling dat het ''Zo weer weg is'' Heel google staat er mee vol. Het is een kleine moeite.

Het is bewezen dat als jij jezelf een bepaald gedrag hebt aangeleerd je er moeilijk vanaf komt! Al zit je in dat cirkeltje,stap er maar in een keer uit,dan ga je geheid op je snufferd.

In principe moet alles dan weer stapsgewijs en voorzichtig opgepakt worden. Net als wat ik eerder zei: Als je je been breekt, het revalidatieproces, precies hetzelfde verhaal. Alleen bij de mensen met een stoornis is de pijn en de onmacht minder tot niet zichtbaar en daardoor ontbreekt er een hoop begrip.

Dat taboe zou een keer doorbroken moeten worden! Het is echt niet zo dat als jij er doorheen zit en bij een instantie aanklopt je meteen gek bent! Helaas word er nog steeds zo gedacht. En mensen blijven zich terug trekken,alleen dan worden de klachten helaas alleen groter en groter!! 

Ik ben wat dat betreft al een stuk verder,ik had mezelf een paar maanden geleden niet willen zien maar ik kan wel zeggen dat ik er alles aan gedaan heb en door een zeker persoon in mijn leven ben ik nu nergens meer afhankelijk van. En dat is echt goud! Ik ben er nog lang niet, want ook al doe ik alles weer, je weet maar nooit wanneer de stress en de angst weer de overhand neemt over je lichaam,want uitgeput ben ik dagelijks! Maar met een luisterend oor. BEGRIP en een portie liefde,al is het maar een klein gebaar,kom je al een heel eind! En ik ben blij dat ik dit mensen mee kan geven en dat de bewering; '' Na regen komt zonneschijn '' echt klopt. Het maakt niet uit hoe lang het regent,als je maar beseft dat er altijd een reden is om door te gaan,om door te zetten!! En nee,zielig gevonden worden willen we niet,niemand niet (ook ik zeker niet!) Dat is nergens voor nodig. Ik ben ook maar een mens en ik schaam me er niet voor!! 

''Niet het vallen is falen,maar het weigeren om op te staan''

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Knap hoe jij hierover kunt vertellen. Ik ben heel trots op jou. Jij bent al heel ver. Duim omhoog lieverd!
Als je een been breekt dan weet je ongeveer wanneer je weer genezen bent. Kwestie van enkele weken. Psychische problemen worden meestal gevormd door een berg ervaringen, soms jarenlang, daar ben je niet zomaar vanaf. Moedig zoals je jouw verhaal vertelt, terugvecht en door wilt. Veel sterkte.
mooi geschreven!
zo herkenbaar. Heel goed omschreven. Het aller laatste zinnetje is raak, helemaal top! Respect en een dikke duim van Tascha
Dankjewel :)!