Eerste dag naar school

Door Ylzemarinda gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

April 2011 mijn meisje gaat voor het eerst naar school De weg naar zelfstandigheid.

Dinsdag de eerste schooldag van Marisa.

Om 07:00 uur ging mijn wekker.

Vol met adrenaline. liet ik toch twee keer de sluimerstand afgaan en ging er vervolgens om 07:15 uur uit, Sebastian keek me even aan en ging vervolgens nog eens lekker liggen.

Marisa die tussen ons in lag, had niet door dat de wekker gegaan was en lag nog in een diepe slaap.

Ik was meteen al klaar wakker, wetende wat er gaat gebeuren over iets meer dan een uur.

snel pak ik nog een paar dingen uit de kast. ik had al wel mijn kleren klaargelegd, omdat ik Marisa zo lang mogelijk wilde laten slapen, maar was mijn sokken vergeten en ook nog mijn bh, dus moest ik alsnog een paar keer de slaapkamer in om wat te pakken. gelukkig sliepen beiden door.

Even wassen, aankleden en dan naar beneden. Een kopje thee en een boterham met vruchtenhagel....dat ging er aardig in zo op de vroege morgen. tijdens het eten de tv nog even aan. Lang geleden dat ik het journaal 's ochtends heb gekeken. normaal gesproken was het het zandkasteel en de teletubbies en huisje boompje beestje,

maar nu zat ik daar alleen voor de tv. Mijn gedachte die door mijn hoofd gaat...4 jaar alweer voorbij, zo raar, zo werkelijk, zo hard zoals dat aankomt. de tijd dat mijn meisje dag in dag uit bij me is, is voorbij. het voelt zo als een afscheid aan. en in feite is het dat ook, een afscheid, maar ik moet het zo niet bekijken. het is ook weer een begin en zeker geen afscheid voor alles. Ze zal naar school gaan, maar dat betekend niet meteen dat ze bij mij weg is en mij niet meer nodig heeft. Ze zal zelfstandiger worden, maar gelukkig gaat dat niet in 1 schooldag....ook hier zal ik aan mogen wennen en doe ik dit geleidelijk aan samen met mijn meisje.

"Wow, de tijd gaat veel te snel". nog even mijn thee opdrinken en dan weer naar boven. tandenpoetsen. Omdat Marisa sochtends niet zo makkelijk eet, heb ik een pyamapapje voor haar gemaakt. dat is iets wat er altijd wel ingaat en dan heeft ze in ieder geval een beetje energie voor de dag. als ik de slaapkamer in kom, liggen beiden nog heerlijk te slapen. Ik kruip naar Marisa toe en zeg tegen haar dat ik een pappie heb. ze strekt meteen beide armpjes uit om het flesje te pakken. Helaas drinkt ze het niet helemaal op, maar goed om 10:00 uur op school mogen ze ook nog wat eten. terwijl ze aan het drinken is, stapt papa uit bed en ik pak haar kleren bij elkaar en ga haar wassen en aankleden.

dan tanden poetsen en ze kan naar beneden naar papa toe. die inmiddels ook aangekleed is en dankbaar zijn door mij gemaakte kopje koffie in de tuin zit te drinken, met een sjekkie erbij.

dan Tycho, haar broertje een schone luier, omkleden en mee naar beneden.

papa zorgt dat alle spullen klaar staan...kinderwagen van Tycho, Marisa's schooltas etc. Ik geef Tycho de borst, maar hij drinkt niet veel. Misschien voelt hij de spanning ook wel aan.

Papa doet Marisa haar schoenen aan. gympies met veters, ze zijn heel mooi paars met bloemen, maar o zo lastig om aan te trekken. als we bijna klaar zijn, wordt er aan de deur gebeld. Nicole staat al voor de deur, met Samantha en haar mama, ze wil met ons meelopen, maar ik vertel dat we de eerste keer liever met zijn 4tjes gaan. dat begreep ze wel, althans haar mama zei al :"zie je wel, je ziet haar straks wel".

en dan gaat het echt gebeuren.

Tycho ligt in zijn kinderwagen en marisa staat klaar met haar rugzak om, dus we kunnen gaan.

buiten maakt papa alvast een paar foto's Ik kijk nog even op mijn telefoon hoe laat het is. Het is half 9 en om 5 over half 9 gaan de deuren van de school open. in een paar minuutjes zijn we op school, maar het lijkt alsof we voor eeuwig lopen, want in mijn hoofd gaan de gedachtes van Marisa als klein meisje en dat ik er nog meer van had moeten genieten dat we samen waren, maar ik was al die tijd alleen maar moe, moe en nog eens moe. en nu nu zijn de jaren al voorbij, ze komen nooit meer terug. ik had die moeheid moeten negeren, ik had niet zo met al die dagelijkse dingen bezig moeten zijn, ik had leuke dingen met haar moeten doen, dag in dag uit, van elke seconden genieten, jammer dan als het eten later klaar is, jammer dan dat het een zooitje is, mijn dochter is het belangrijkste. tegelijkertijd hoor ik andere mensen zeggen, dat ik altijd voor haar klaar stond en dat ze alles mag en dat ik wel veel met haar deed, maar goed, het is nu even in gedachten niet genoeg geweest. ik zou willen dat ik de tijd terug kon draaien. Ik zie nog zo voor me dat ze net geboren is. zoveel liefde dat er met haar meekwam, zoveel geluk.

We naderen de school, met de kinderwagen moeten we een stukje omlopen en daar zijn we dan op het schoolplein. ik vind het nog meevallen met de hoeveelheid mensen en kinderen. het is wel fijn dat de oudere kinderen een andere schoolingang en schoolplein hebben. Nicole komt meteen op Marisa afzetten. Ik ben eigenlijk niet echt blij dat ze bij Marisa in de klas zit, ik ben zo bang dat ze Marisa voor zichzelf claimt en dat ze geen kans krijgt om andere vriendinnetjes te krijgen. Al gauw verandert die gedachte...als ik zie hoe blij Marisa met Nicole is en het toch ook wel een steun voor haar is, dat ze iemand kent uit haar klas.

De schooldeuren gaan open en iedereen stormt naar binnen. we wachten nog even en gaan als 1 van de laatsten naar binnen. het is wel een gedoe met de kinderwagen binnen te komen...en dan waar laten we de kinderwagen? het is krap binnen. Papa loopt al de klas in met Marisa en geeft de juf een hand.....even later geef ik ook de juf een hand. Het valt me meteen op dat ze me niet echt in mijn ogen aankijkt. nou ja zal ik wel verkeerd gezien hebben denk ik.

Nicole wijst Marisa haar stoel aan en ze gaat daar zitten. een stoel naast de juf....die met haar rug naar ons toe zit en druk bezig is met andere moeders. Ik denk dat komt zo wel, dat we de aandacht krijgen en ja hoor, ze draait zich even naar ons toe en verteld waar de kapstok is voor Marisa's jas en tas en vervolgens is ze weer weg. Ik hang haar spullen op. haar drinken en banaan mogen uit de tas, die moeten in een mandje wat straks nog verteld wordt. dit straks duurt niet lang. de juf vraagt aan Nicole of zij aan Marisa wil laten zien waar haar eten en drinken mag. ze zit in de witte groep, dus alles mag in het witte mandje. dan gaan we weer zitten op de stoel.

inmiddels is de school begonnen, moeders gaan de klas uit en de juf stelt marisa en mama en papa en Tycho voor.

Marisa vind de juf maar niks en vroeg aan mij of ze naast Nicole mocht zitten, ik verzekerde haar dat de juf straks wel tijd voor haar zou hebben. In mijn hart betwijfelde ik dit, omdat ze ook al geen tijd voor mij had of om alles uit te leggen. 

Dan komt het moment dat ik afscheid moet nemen. Ik geef haar een kus, en loop dan de klas uit.

Mijn kleine meisje met haar witte koppie en rode oogjes, hield zich zo groot. ze zag er beduusd uit, zoveel wat om haar heen gebeurt. het was alsof ze nog niet helemaal door had wat het allemaal was en waar ze terecht was gekomen.

Een brok in mijn keel die ik amper weggeslikt kreeg, hield ook ik me groot.

Met zijn drieen liepen we weer terug naar huis.

Geen vertrouwen in de juf, maar oh zo blij dat Nicole er is, dat als de juf geen aandacht voor Marisa zou hebben, dan heeft Nicole dat wel en als Marisa iets niet zou weten, dan is het veilig voor haar, want dan kan ze het aan Nicole vragen.

Thuis gekomen, ging papa naar zijn werk en ik bleef achter met Tycho en met mijn dubbele gevoelens. Heerlijk om alleen te zijn met mijn knul en heerlijk even wat meer rust. Marisa is toch altijd behoorlijk aanwezig en praat de hele dag door, maar aan de andere kant...ik mis haar het is zo stil. en de gedachtes die door mijn hoofd gaan. zal ze het redden op school? vind ze het leuk of wordt ze ondergesneeuwd door alles wat op haar af komt?

Toch gaat de tijd snel voorbij. voor ik het weet is het half 12 en sta ik met alle andere moeders op het schoolplein. de meeste moeders of vaders zijn aan het beppen met elkaar, maar ik niet hoor. ik sta door het raam te gluren naar mijn meisje. ik zie haar zitten met haar jas aan. ze kijkt naar de juf, maar ik zie dat ze niet echt kijkt. het gaat een beetje langs haar heen wat de juf zegt. ze zal ook wel moe zijn. gelukkig zijn het nog wendagen en hoeft ze vanmiddag niet nog een keer naar school.

dan zie ik ze een rij vormen en gaan ze twee aan twee naar buiten. als ze me ziet, komt ze op me afstormen. Ik verwachte hele verhalen over school, maar ze zei alleen dat het leuk was.

Ik liep nog even naar de juf toe om te horen hoe het geweest was en die vertelde me in 1 zinnetje dat alles goed gegaan was. Graag had ik nog wat meer gehoord, maar ja de juf heeft het druk.

Later kwam ik erachter dat Marisa het besef nog niet helemaal heeft dat mama niet alles kan zien. Het lijkt zo logisch voor haar, dat mama alles wel weet wat ze gedaan heeft. mama is er toch immers altijd, dus waarom zou ze nu niet alles kunnen zien.

De wendagen daarop gingen ook goed, alleen daarna had ze het wel moeilijk met de hele dagen die ze naar school ging. dan ben je wel een uur en een kwartier thuis en moet je nog een keer naar school.

Dat twee keer naar school was gauw over, want mijn llieve meisje kreeg een blaasontsteking, ik heb haar toen tot aan de zomervakantie alleen de ochtend naar school gedaan, zodat ze nog wat meer kon wennen.

Daarna was het nog wel wennen om twee keer per dag naar school te gaan, maar het ging al gauw allemaal goed.

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bedankt voor jullie reacties. en bedankt voor de goede kritiek....daar kan ik wat mee!
Mooi verhaal leuk geschreven dat is zeker een DUIM waard.
Dus de volgende is van Sinterklaas,?
Een FAN erbij.


g.storm DRIMPELS.
erg goed hoor !
Een goed verhaal maar moeilijk leesbaar.
Werk eens met alinea`s en koppen. Dat leest prettiger. Een foto maakt het compleet.
Mooie aanvulling.
Mooi geschreven. Maar hoe is de dag afgelopen?
ah erg leuk om te lezen! goed geschreven!