Euthanasie verboden.

Door 020Binjamin1946 gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Het woord euthanasie roept vragen en emoties op. Voor- en tegenstanders willen elkaar met allerlei argumenten bestoken. Als verpleegkundige kun je in een moeilijk parket raken.

Ik was nauwelijks in dienst als hoofd verplegingsdienst, ad interum  in een verzorgings/verpleeghuis toen ik geconfronteerd werd met een ernstig zieke bewoner. De man was totaal verlamd tengevolge van twee hersenbloedingen. Het afdelingshoofd verzocht mij of ik alles in het werk wilde stellen om te komen tot euthanasie. Ook de vriendin van de man en hun oudste zoon benaderde mij.  De man communiceerde met zijn ogen en hij wist telkens weer met grote inspanning de ingebrachte sonde er uit te zijn maag te werken. Het was een triest gezicht. Ik beloofde dat ik het medisch dossier zou gaan bestuderen.

Van het medisch dossier werd ik niet vrolijk. Er stonden  fouten in. Ik ken mezelf en voorzag problemen, want ik zou niet zwijgen. Ik kopieerde het hele dossier en nam dat mee naar huis. De man vroeg om euthanasie in het ziekenhuis wanneer hij een tweede hersenbloeding zou krijgen. Hij kreeg psychologisch onderzoek er werd met zijn vriendin gesproken, zijn ouders. Uiteindelijk werd besloten, dat het ziekenhuis akkoord ging. Men zou overgaan tot euthanasie wanneer een tweede hersenbloeding zou optreden.

Na zijn ontslag werd hij opgenomen in een verpleeghuis. Na een maand kreeg hij een tweede hersenbloeding en was totaal verlamd. Zijn vriendin maakte de behandelaar bekend over de wens van  haar vriend.  Besloten werd tot een abstinerend beleid en zou de man morfine gegeven worden. Dit werd vervolgens weer ingetrokken omdat de ouders van de man dat niet wilde op basis van hun geloofsovertuiging. Vervolgens werd weer begonnen met een abstinerend beleid en het toedienen van morfine. De ouders van de man dreigde met een proces wanneer dit beleid doorgang zou vinden. De behandelaar bond in.

Ik stelde een rapport op en kwam tot de conclusie dat ik op basis van mijn  beroepsehiek bij deze man niet meer de sonde zou inbrengen. De sonde inbrengen mocht alleen door verpleegkundigen gedaan worden en niet door de ziekenverzorgenden. Ik motiveerde mijn besluit en kopieerde deze voor de overdracht van de daghoofden aan en avondhoofden.  Zowel dag- als avondhoofden besloten unaniem dat zij niet meer de sonde zouden inbrengen. Het hoofd  verzorging en verpleging werd ontboden. Deze was not amused en dreigde mij  met schorsing als ik mijn rapport met conclusie niet zou intrekken. De avondhoofden kregen een dienstbevel opgelegd. Hem werd medegedeeld dat er niets zou worden ingetrokken en dat het dienstbevel niet opgevolgd zou worden. Het betekende dat iemand van de verzorging de sonde zou dienen in te brengen, of dat het hoofd verzorging en verpleging zich daarvoor beschikbaar diende te stellen. Woedend verliet hij de overdrachtsbijeenkomst met de dreigende woorden: Hierover is het laatste woord nog niet gezegd. 

De volgende ochtend bleek dat ook het nachthoofd weigerde de sonde in te brengen en het  hoofd verzorging en verpleging de nacht in huis moest doorbrengen.

Ik was nauwelijks op  mijn kantoor toen ik bezoek kreeg van hoofd verzorging en verpleging die mij mededeelde dat er een spoedvergadering zou plaatsvinden tussen hem, behandelaar, directie en geestelijk raadsman.  Of  ik de sonde wilde gaan inbrengen zodat  zijn positie in de  vergadering sterk zou zijn. Ik verzocht hem mijn kantoor te verlaten. Ik deelde hem mee dat mijn genomen besluiit niet heroverwogen zou worden.

Na deze vergadering wed ik bij de directeur en de behandelaar geroepen en kreeg de volle laag. Ik had me strikt te houden aan het gevoerde beleid. Ik legde uit dat ik geen robot was en mij te houden had aan mijn beroepsethiek. Duidelijk werd dat mijn tijdelijk contract niet verlengd zou worden. Mij wed onder meer verweten dat ik mijn beroepsgeheim geschonden had door te citeren uit de medische status en nog wel op een wijze die niet objectief was. Ik had de afdelingshoofden en avondhoofden bewust misleid. Ik deelde beiden mee dat het mij dan verbaasde dat ik niet met onmiddellijke ingang geschorst, dan wel ontslagen zou worden.

Uiteindelijk  werd besloten om de sondevoeding stap voor stap te verdunnen zodat zijn lijden verkort zou worden. Er werd uiteindelijk erkend dat de man ondraaglijk leed en recht had op zijn op schrift vastgelegde wens om euthanasie. Het probleem was aldus de behandelaar dat de ouders op basis van hun geloofsovertuiging weigerde dat hun zoon morfine zou worden gegeven en gestopt zou kunnen worden met de sondevoeding. Ik bracht daar tegenin dat het hier een volwassen man betrof , dat in het ziekenhuis heel goed naar deze zaak gekeken is en dat daarom de wens van deze man gehonoreerd diende te worden.  De bewoner staat toch centraal schamperde ik en hier wordt niet tegen de wet in gehandeld, dus het kan gewoon doorgegeven worden zonder dat dit consequenties zou hebben  voor de behandelaar.

Na een bijeenkomst tussen behandelaar, de vriendin van de man en mij (de vriendin wilde mij er bij hebben) werd besloten om over te gaan tot abstinerend beleid en het toedienen van morfine. De ouders dreigde met overplaatsing en een rechtszaak, maar de behandelaar hield stand. 

Na drie dagen overleed de man. Zijn vriendin, hun oudste zoon en ik waren aanwezig. Hij stierf in alle rust en vrede.

Toen wij op kantoor zaten, vroeg zij: U wordt ontslagen, heb ik gehoord. Nee, zei ik: Mijn contract zal niet verlengd worden. Maakt u zich geen zorgen, dat zit wel goed.

De crematie was indrukwekkend. Er werden twee liederen gezongen. Non ne regrette rien door Edith Piaf en het sanctus. Zijn vriendin legde me uit waarom voor deze twee liederen gekozen werd. Mijn vriend heeft geleefd op een wijze dat hij nergens spijt van zou hebben. En met het sanctus wordt op de hemelpoort gebeukt zodat men daar gedwongen wordt deze voor mijn vriend te openen. 


Ik was inmiddels hoofd geworden praktijkopleiding voor ziekenverzorgenden. Op een gegeven moment ontving ik een brief van een advocaat dat mijn vorige werkgever mij aanklaagde voor het schenden van mijn beroepsgeheim. Zo kwam ik zonder advocaat in de rechtszaal terecht om mijn zaak te verdedigen. De zaak werd geseponeerd. De oud-werkgever ging in hoger beroep en ik verscheen niet. Had de griffier het vonnis van de Amsterdamse rechtbank toegestuurd met de mededeling dat ik het daar helemaal mee eens was. De zaak werd ook hier geseponeerd.

Binjamin Heyl      




  


   
     .
         

     

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Er zit geen goede en slechte kant aan deze zaak, en dat maakt dat elke beslissing ons deels een goed gevoel en deels een slecht gevoel geeft. Het gaat erom dat we de dingen die we doen vanuit liefde en respect voor de medemens doen en er goed over nadenken. Je hebt de situatie goed verwoord en een mooi artikel neergezet, bedankt!
ik heb veel bewondering voor je dat je je baan hebt geriskeerd en verloren door dit voorval om voor een patient op te komen. Ik kom regelmatig in het verpleeghuis waar mijn dementerende moeder woont en zie nogal schrijnende situaties. Regelmatig rijst de vraag : wat heeft dit allemaal voor zin? Ik hoop dus ook dat er wijzigingen zullen komen wat betreft euthanasie en ik vind dat je een topartikel hebt geschreven, de complimenten!
Een duim omhoog voor je schrijven.Het is en blijft een onzeker onderwerp. Men is bang om zijn vingers te branden. Maar de wetgeving hierover heeft ook veel mazen. Daarom is het zeker goed om lid te zijn van een vakbond.
Wow dat kan wel echt erg heftig zijn! Zijn moeilijke keuze;s om te maken. Respect voor jou! Duim van Tascha!
Een bekend verhaal, een mooi verhaal, een goed verhaal, gelukkig bestaan er nog dappere mensen die goed luisteren naar wensen.
Triest om iemand zo te moeten laten lijden. Goed van je dat je jezelf aan je beroepsethiek hebt gehouden, daar kun je trots op zijn. Zo zie je maar, een euthanasieverklaring zegt eigenlijk niets. De goede verpleegkundigen houden zich aan wat zij beloven te zullen doen. Jij bent er duidelijk één!
Als de wens van de patient duidelijk is, zou niemand daar aan moeten twijfelen. Een duim