Adoptie: waarom een verjaardag geen feestje is

Door Pherawaty gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Voor de meeste mensen is jarig zijn een feestje. Adoptiekinderen ervaren dit anders. Niet bewust, maar niet veel adoptiekinderen zijn in een feeststemming op hun verjaardag. Onbewust worden ze die dag herinnerd aan een oud verlies. Oud maar nog steeds aanwezig.

Over drie maanden ben ik jarig. Een dag waar ik niet naar uit kijk. Dat doen de meeste mensen niet die ik ken eigenlijk. De meeste mensen hebben geen zin in hun verjaardag omdat ze een jaar ouder worden. Of omdat ze geen zin hebben om weer een dag in de belangstelling te staan. Andere mensen kijken uit naar deze dag. Op die dag draait het even om hun. Ze worden gefeliciteerd door hun dierbare en het is een goede gelegenheid om vrienden en familie weer uit te nodigen.

Begrijp me niet verkeerd, ik waardeer mijn familie en vrienden echt wel. Tot een paar jaar geleden deed ik mijn best te doen wat van mij verwacht werd rond mijn verjaardag. Uitnodigingen versturen (per mail), inkopen doen en een feestje geven. Ik gaf nooit hele sprankelende feesten, maar de verjaardagen die ik gevierd heb waren wel gezellig. Toch merkte ik dat ik er steeds meer tegenop ging zien. Waarom ik er steeds meer moeite mee kreeg, dat weet ik nog steeds niet. Het enige wat ik weet is dat ik nu al het verlangen heb om over drie maanden een dag onder de wol te kruipen. Het liefst verdwijn ik even op mijn verjaardag en een dag later kom ik weer tot leven.

Verjaardagsdip
In het boek van Nancy Verrier ‘Afgestaan’ wordt een verklaring gegeven voor de verjaardagsdip. Mensen die geadopteerd zijn, ervaren meestal een verjaardagsdip. Ouders, met name de moeders, sloven zich behoorlijk uit voor hun (adoptie)kind om de verjaardag van zijn of haar leven te geven, en toch is het kind niet in een goede bui. Eigenlijk is het kind behoorlijk chagrijnig. Kinderen zijn nog niet in staat om goed te verwoorden wat er aan de hand is. Duidelijk is wel dat ze boos en slecht gehumeurd zijn.

Cadeautjes
De ouders begrijpen hier negen van de tien keer niets van. Het kind wordt er om bekend dat het niet vrolijk is op zijn of haar eigen verjaardagen. De eerste jaren wordt er nog wel een feestje gevierd. Naarmate het kind ouder wordt krijgt het kind meer vinger in de map over het vieren van de verjaardagen. Persoonlijk denk ik dat de meeste kinderen wel toegeven aan een feestje. Al is het maar om de cadeautjes. De cadeautjes zijn inderdaad wel een lichtpunt op deze dag.

Een andere betekenis
De verjaardag voelen adoptiekinderen vaak niet als een feestje. Wat vergeten wordt is dat de verjaardag de geboortedag gevierd wordt van een persoon. Voor de meeste mensen is deze dag een dag van vreugde. Voor adoptiekinderen geeft deze dag een ander gevoel, een gevoel van verlies. Beter gezegd, het verlies van de moeder, de biologische moeder.

Niet bewust
Op de verjaardag ervaren zij een zwaar gevoel, een leegte, een verdriet. Ze voelen zich dus verre van vrolijk en zijn niet echt in een feeststemming. Dit gevoel wordt niet bewust ervaren. Adoptiekinderen zijn zich niet bewust van de oorsprong van hun gevoel. Natuurlijk weten ze dat ze zijn afgestaan door hun moeder. Hun moeder herinneren zij zich niet, maar het gevoel van het verlies van hun moeder dragen zij nog wel mee. De verjaardag voelt als een dag van verlies.

Vreemd gevoel
De verjaardag brengt een raar gevoel met zich mee. Het is de geboortedag. De vraag is of de moeder waar het kind uit geboren is blij was met de geboorte. De meeste kinderen weten hoe hun geboorte is ervaren. Zij hebben deze verhalen gehoord van hun ouders. Bij de meeste kinderen is het verhaal rondom de verjaardag compleet. Bij adoptiekinderen niet. Het is nog maar de vraag hoe erg het kind gewenst was door de moeder. Mogelijk is dat de biologische moeder al wist dat ze het kind zou gaan afstaan. Nog meer mogelijk is dat de biologische moeder zich heel verdrietig voelde op de geboortedag. Zover ik kan beoordelen is de geboorte van een kind indrukwekkend. Om te zien en helemaal om te ervaren.

De geboortedag
Negen maanden lang is het kind in de buik van de moeder geweest. Het heeft alles ervaren wat de moeder ook heeft ervaren. Het heeft alles gevoeld wat de moeder ook heeft gevoeld. Dan is het opeens op de wereld gezet. Van de knusse buik van de moeder, is het kind ineens losgelaten in de wereld. Het kind is dan los van de moeder. Adoptiekinderen komen dan letterlijk los van de moeder. De moeder neemt afstand van het kind en vanaf dat moment is het kind verloren.

Voor de meeste adoptiekinderen heeft de verjaardag een nare bijsmaak. Natuurlijk zullen sommigen dapper doen wat van ze verwacht wordt. Adoptiekinderen vinden naar verloop van tijd hun weg wel met het nare gevoel. Het ene jaar zal anders voelen dan het andere jaar. Een feestje zal hier en daar wel gevierd worden. De cadeaus en de aanwezigheid van vrienden en familie wordt zeker wel op prijs gesteld. Met een beetje hulp en liefde van hun dierbaren zal het gevoel van verlies lichtjes naar de achtergrond doen verdwijnen. Toch zal het gevoel blijven, als een onplezierige gast op een feestje die je toch niet kan loslaten, gewoon omdat die zo vertrouwd is.

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
prachtig geschreven, heel mooi
ik begrijp waarom jouw verjaardag geen feestje voor je is, en dat komt omdat je het zo goed verwoord hebt.
Ook ik hoop dat je toch een mooie dag zult hebben, die bewuste dag.
kan me voorstellen dat mensen uit een adoptie hier antwoorden in vinden... mijn verjaardag is een dag als een ander, ik geniet op andere dagen ook van het samenzijn met familie en vrienden, op mijn verjaardag is dat evenzo! Alvast toch nog een gelukkige verjaardag binnenkort, misschien niet zien als een verjaardagsfeest, noem het anders, misschien neemt dat de druk een beetje weg...
Goed artikel! Lijkt me lastig. Ik hoop dat je er toch een beetje van kunt genieten
kan me jouw gemengde gevoelens omtrent een verjaardag goed voorstellen vanwege je verleden,,, en een heel mooi artikel, mooi van opmaak en schrijfstijl!
Wat een eyeopener! Ik ben zelf geadopteerd en zie altijd als een berg tegen mijn verjaardag op. Vier het liever niet maar dat wordt raar gevonden door mijn (nu ex ha ha) relatie. Het boek afgestaan zal ik binnenkort gaan lezen. Bedankt.
Heel mooi je gevoel omschreven en misschien wel een verklaring voor anderen die het gevoel wel hadden, maar niet herkende. Top artikel, van mij een duim.